Simon Sez

JDV-örbylgjuofn

2011-12-29T06:16:00.000-08:00

Tví- og þrífarar

2011-08-18T07:56:00.000-07:00

Hvernig væri að endurvekja þessa blessuðu síðu með litlum tvífaraleik? Ég skora á hvern þann sem getur að horfa á viðureignir Real Madrid og Barcelona (El Clásico) án þess að verða var við líkleika eftirfarandi manna:

Fyrir það fyrsta er Sergio Ramos...

...alveg eins og Val Kilmer.

Í annan stað er Marcelo...

...ekki ósvipaður leikaranum Gary Dourdan.

Í þriðja lagi er meira að segja hægt að geta um eins konar þrífara. Fyrstur er Xavi...

...annar er skoski grínistinn Des Clarke...

...og þriðji er Robbie Williams.

Í fjórða lagi ber Iker Casillas...

...óneitanlega með sér svip af trommara Rage Against The Machine, Brad Wilk.

Svo skelli ég því kinnroðalaust fram að Xabi Alonso...

...gæti verið sonur Arnars Jenssonar, engu síður en Örvar Jens hinn víðfrægi...

Ég mana menn að segja mér að það sé ekkert til í þessu.

+++++++

Bem, bem, bem, bem, bem, Maria...

(Gipsy Kings)

Varnaglar daginn fyrir úrslitaleik...

2011-05-27T03:24:00.000-07:00

Áður en knattspyrnuleikur ársins á sér stað verð ég að koma nokkrum atriðum á hreint:

Þið sem haldið að það geri ykkur Real Macho að halda með Real Madrid og gerið ekki annað en að drulla yfir Barcelona fyrir leikaraskap innan þeirra raða (og eruð hentuglega búnir að gleyma því hversu slæmt orðspor portúgalski sætabrauðsdrengurinn ykkar hefur í þessum málum) ættuð að fá ykkur gosdrykk, fá ykkur sæti og njóta

kvöldsins. Gleymið liðshollustu ykkar í smástund og þá fellur dillan um "dettiliðið" sjálfkrafa niður. Öll lið búa við þennan löst en aðeins eitt lið í heiminum býr yfir Lionel Messi (sem lætur sig aldrei detta, enda held ég að hann geti það ekki). Það er HREIN UNUN að horfa á Katalóníu-risana spila og hver sem skilur það ekki ætti að eyða boltaglápstíma sínum í endursýningar af vestur-þýska landsliðinu (eða jafnvel því austur-þýska).

Annað:

Ég ætlast ekki til þess að Ryan Giggs sé trúr konunni sinni. Ég ætlast ekki til þess að hann borgi skattana sína, beygi framhjá smáfuglum á leiðinni heim af æfingum eða borgi í viðbótar-lífeyrissparnað. Ég ætlast bara til þess að hann skapi dauðafæri gegn andstæðingum United og skori jafnvel inn á milli. Rétt eins og ég ætlast ekki til þess að Rooney láti mellurnar eiga sig, að Ronaldo láti Paris Hilton eiga sig eða að David Beckham hætti að vera sætur. Frá þessum mönnum þarf ég ekkert annað en þá knattsnilld sem ég veit að þeir búa yfir. Ef ég heyri eina manneskju segja mér að Ryan Giggs eigi að passa sig af því að hann sé "fyrirmynd" þá kasta ég upp yfir lyklaborðið mitt.

Og að síðustu:

Úrslitaleikurinn í Meistaradeildinni gæti orðið svakalegur; vel spilaður, hraður og jafnvel heitur og grófur. Það eina sem gæti eyðilagt hann væri væll daginn eftir um að "Spánverjar standi ekki í lappirnar" eða að "United-menn kunni ekki að spila boltanum". Vonum öll að dómarinn skíti ekki á sig og reki Van Der Saar út af fyrir að vera í grænum naríum eða Xavi fyrir að heita hálf-óframberanlegu nafni. Ef við náum að skauta framhjá slíku ættu snillingarnir að vera færir um að skemmta okkur áhorfendum hreint ofboðslega.

+++++++

Illumination comes so hard...

(Henry Rollins & Mother Superior)

Júrófærsla

2011-05-14T18:35:00.000-07:00

Fínasta Evrópusýnarsöngkappleikur í kveld og stórfín frammistaða hjá vatnsgreiddum sómadrengjum okkar í landi Þýðverja. Ekki við öðru að búast. Úrslitin tóm þvæla. Ekki við öðru að búast. Það skemmdi þó ekki skemmtilegheitin. Hér heima í stofu fundum við gleðina í því að hvæsa orðið „Azerbaijan!“ eins og sjóræningjar og Georgía færði mann aftur í tímann til aldamótanna, þar sem fönk-málmur með rabbköflum og stífgeluðum uppvakningspervertum hleypti blóðinu á hreyfingu. Eins og blanda af Guano Apes og Linkin Park. Aldrei deyi nýmetallinn!

Ég hef þó örfáar tillögur með tilhögun þessa árlega teitis. Nú vakti það athygli Frónverja að „græna herbergið“ var í raun lítill bás á hvern keppendahóp, afgirtur á þrjá kanta, ekki ósvipaður nuddpotti. Ég legg til að skrefið verði stigið alla leið; að öllum keppendum verði gert að fara í nuddpott eftir flutning lags síns og sulla í kampavíni á meðan á atkvæðagreiðslunni stendur, helst með aggressífum drykkjuleikjum. Það sem þetta mun kosta í kampavíni mun skemmtanagildið af flutningi sigurlagsins meira en bæta fyrir. Rífið sigurliðið upp úr pottinum, sótölvað með svima, gefið því baðsloppa og sandala og skellið því á sviðið. Sú söngframmistaða mun skemmta Evrópu meir en öll grínatriði sem komið hafa frá Húbba-húlle yfir í Víva

la díva.

Ég veit svo sem að Víva la díva var ekki grínatriði en í alvöru.... hver hló ekki að því lagskrýpi?

Mér þætti líka vænt um að vð nýttum einu sinni tækifærið og sendum eitthvað af steiktu rokklögunum okkar út. Júróvísa Botnleðju? Hvar ertu nú frá Doktornum Spaka? Eldgosgeðveiki Mattanna tveggja með Suðurlandsskjálfta Ólafsson í húðabarsmíðum og Fjallkonuna að baki? Gefa meginlandinu eitthvað annað um okkur að tala en bankarán og bláar varir? Klæðum okkur nú í völsabrókina, gott fólk! Aaaaaaaaaa!!!

Einnig legg ég til að Karþagó verði lögð í rúst.

+++++++

Er ég ímyndunarveikur? Er lífið tölvuleikur?

(Botnleðja)

Inntak nytjahyggjunnar í samhengi við ritverk

2011-03-31T17:07:00.000-07:00

Konráð datt í eplakrukkuna og ég veit ekki hvern ég á að hringja í þegar kviknar í og mig klæjar í hringvöðvann. Díses hvað lífið er lakkríshúðað! Minniháttar marsipan með amfetamín andskota sem er alltaf að heimta leiguna! Ég bý ekkert hérna!!! Farðu að angra Konráð! Nei, hann er ekki unnusti minn.

Ekki lengur...

+++++++

I am the Duke of Prunes...

(Frank Zappa)

Andlit andskotans

2011-03-22T15:35:00.000-07:00

Mannvonska er flókið fyrirbæri. Hvers vegna vantar eiginleikann til meðaumkunar í sumt fólk? Hvaðan kemur þeim nautn af þjáningum annarra? Þetta eru eilífðarspurningar. Mörg svör hafa verið gefin, af veraldlegum og andlegum toga, en sannleikurinn er hverful tík. Að vissu leyti er allt afstætt og orðræðuspursmál.

Ég get þó sagt með nokkurri fullvissu að illskan er ekki bundin við landamæri. Ég hef háð marga orðahildina við fólk sem vill skýra tilkomu þriðja ríkisins með því að þýska þjóðin hafi búið yfir meiri illsku en önnur þjóðfélög á fjórða og fimmta áratug tuttugustu aldarinnar. Þetta fólk hefur sumt hvert látið ginnast af þeirri gróusögn að herveldið í vestri sé undantekning á margsannaðri reglu; fyrsta heimsveldið sem lætur stjórnast af mannúðarsjónarmiðum.

Þess vegna getur fólk horft beint framan í mig og sagt án þess að blikna að bandaríski herinn sé fullur af góðu fólki og að þess vegna séu gjörðir þeirra á einhvern hátt betri að inntaki þó að þær séu illverk á yfirborðinu. Stökum sinnum fáum við þó að gægjast framan í illskuna sjálfa og þá verður fátt um svör.

Horfðu framan í bandaríska hermanninn hér á myndinni. Hann situr brosandi hjá afgönskum unglingi sem hann var að enda við að drepa og lætur mynda sig með hann eins og nýfiskaðan silung. Þetta er ekki í fyrsta skipti sem þetta gerist. Þúsundir svona mynda eru til. Þær eru það sem Kaninn kallar trophies eða minjagripir. Auk mynda hafa margir hermenn líka tekið putta og tennur af fórnarlömbum sínum eins og tíðkast á meðal raðmorðingja á borð við Jeffrey Dahmer og Ted Bundy.

Maður þarf að hafa innbyrt amerískan heráróður í stórkostlegu magni til að sjá einhvern mun á þessum hermanni og einhverjum af sadistadátum Hitlers. Þetta er andlit andskotans; samviskulaus morðingi með bros á vör. Það að hann tali við þig með Texas-hreim breytir því ekki.

+++++++

Rape! Murder! It‘s just a shot away...

(The Rolling Stones)

Lýbíulimbó

2011-03-22T13:01:00.000-07:00

Sjaldan eður aldregi hefi ég verið svo beggja blands sem í sambandi við Norður-Afríkulandið Lýbíu. Hvenær er langþreytt alþýða hristir klafann og ræðst gegn kúgaranum tekur hjarta mitt (og allra frelsiselskandi manna) undir sig þrístökk. Á hinn bóginn blasir við uppreisnarmönnum brugðið bjúgsverð hins bandóða Gaddafís, sem hikar ekki hót við að hakka hundruðir í spað til að þurfa ekki að sleppa slepjulegri sláttumannshönd sinni af veldissprotanum. Hver er náungi minn? Ber að koma honum til hjálpar?

Flugbann sögðu menn og þótti mér gáfulega til máls tekið. Baráttumenn á blóðugum sandbreiðunum tóku undir þetta. Stýfum stélfjaðrir Stalínsdúkkunnar í Trípólí! Kaninn og kúnstugir vinir hans kváðust geta orðið við beiðnum þessum en að það þýddi sprengingar á ratsjárturnum og slíku... eitthvað svipað og það er Hebrear gerðu við Sýrlendinga og Egypta í árásarstríði sínu er sex daga stóð yfir. Enn þótti mér þetta ill nauðsyn; nokkuð sem ekki væri hægt að komast hjá. Þá bárust mér til eyrna spurnir af öðrum toga.

Núna á að sprengja aðrar vistaverur. Að ég skuli ekki hafa séð þetta fyrir; fyrst aðstoða þeir í uppreisninni, svo sprengja þeir allan fjandann í viðbót... á endanum ráðast þeir annað hvort inn eða koma til valda einhverjum lepp sem lepur úr lófa Vestursins. Mikið vildi ég að svo væri ekki. En þegar maður gerir ref að fógeta í hænsnakofa má búast við fjaðrafoki. Heimsveldin í Vestri hafa ALDREI gefið arabaheiminum ástæðu til að treysta á heiðvirðar fyrirætlanir sínar. Við spyrjum að leikslokum en mér lízt ekkert á þetta...

+++++++

We never changed, did we?

(Coldplay)

Af raki knatta og annarra hvolfa...

2010-08-16T10:04:00.000-07:00

Fótbolti. Knattspyrna. Ballarspark. Vinsælasta íþróttagrein í veröld þessari (og líklega í öðrum handan hennar). Sá sem er hissa á því þekkir ekki almennilega til íþróttarinnar, enda er hún ekki aðeins íþrótt. Fransmaðurinn framsækni og markaskorarinn misgeðheili, Eric Cantona, lét einhvern tíma út úr sér að hann gerði þá kröfu til knattspyrnunnar að hún væri skapandi list. Ég tek heilshugar undir þá kröfu og fullyrði jafnframt að hægt sé að koma auga á listræn tilþrif í (nánast) hvaða fótbotaleik sem er.

Mér þótti ég heyra fiðlusveim þegar þéttingsfast skot Ngogs skar sér leið í gegnum andrúmsloftið og upp í þaknetið á bak við Almunia í fyrsta stórleik enska boltans eptir sumarhlé. Mér virtist sem í eyrum hefði dunið falskur banjóleikur þegar Reina skóflaði knettinum í eigin möskva með báðum höndum eins og ungabarn. Gaman verður einnig að sjá rauða skratta mína taka á móti verðugum andstæðingum þegar að því kemur, sérstaklega með nýfengna Hernandez og Bebe innanborðs. En sá knattspenningur sem bíður mín næst er viðureign blóðþyrstra Víkinga við heillum horfna forðum frækna Skagamenn á vindum vöfðum Skipaskaga.

Spámaður er ég skelfilegur í sparkmálum en ég leyfi mér að skella því svörtu á hvítt að mínir menn (brói og félagar í rauðu og svörtu treyjunum) komi til með að niðurlægja hina gulklæddu í hífandi roki (er einhvern tíma annars konar veður á Akranesi?), 3 eða 4 -0. Að baki þessari spá er óskhyggja í bland við kalt mat á framgangi beggja liða. Stuðningsmenn á Skagavefnum eru engu bjartsýnni á velgengni sinna manna en ég: „Víkingar verða erfiðir og einhvern veginn er það svo að okkur hefur löngum gengið betur gegn þeim á útivelli en heimavelli.“ Takið þá á orðinu, Víkingar, og roðflettið gulingjana!

Excelsior!!!

+++++++

No, it‘s probably the titties...

(Trey Parker)

Kerti og kjólar

2010-08-06T12:26:00.000-07:00

Ég fleyti kerti þessu út á veraldarvefsins tjörn til minningar um þá hundruði þúsunda sem gáfu upp öndina af völdum mannsins feita og drengsins litla þann sjötta og níunda ágústmánaðar fyrir fimm árum og sex tigu. Svo sannarlega voru þeir dagar til ævarandi smánar Vesturlandabúa og afkomenda þeirra en í ár birtir eilítið til. Í Vesturheimskri pólitík þarf hugsandi maður að vera þakklátur fyrir þá litlu sigra sem þó vinnast. Barhákur Húsönd Óbami er fyrsti kananslendi forseti sem situr japanska minningarathöfn um ódæðið. Jæja, þetta tók sína tíð en loks horfðist ráðastétt heimsveldisins í augu við stærsta glæp mannkynssögunnar. Batnandi herveldum er jú bezt að lifa. Barhákur er maður að meiru í bók minni.

Ekki er það þó einvörðungu ætlun mín að mæra drottnarann Keníu-ættaða heldur einnig nýbakaðan borgarstjóra okkar, hinn eina sanna Gnarr. Vaninn er að flestir taki árlega hinsegin-hátíð alvarlega. Annar hópurinn fagnar henni sem táknrænni lyftistöng fyrir þá er öfugir hafa verið nefndir á meðan hinn hópurinn situr fast við sinn keip og lemur morknaða selskinnstrommu ritningamisskilnings og heimóttarskapar. Ég hefi þó í hvorugan hópinn svarið mig, enda tel ég það hvorki stórkostlegan réttlætisverknað né samfélagsglæp að dansa niður Laugaveg með silkinærbuxur á hausnum. Geri hver það er honum þykir réttast segi ég. Og heill sé Gnarrinum fyrir að grípa til kímninnar eins og endranær og uppáklæðast í tilefni setningarinnar. Aldregi hefi ég svo stoltur getað bent á borgarstjóra minn eins og þegar forsíða Fréttablaðsins skartaði stjóranum rauðhærða í kjól og kollu.

Jæja, þá tel ég nóg komið. Ekki er það vani minn að lofa stjórnmálamenn en þessir tveir áttu það skilið. Fjandinn hafi það, menn verða að fá að eiga það sem þeir eiga!

+++++++

Rise above! We‘re gonna rise above!

(Black Flag)

Innblástur stígur manni til höfuðs

2010-08-04T03:47:00.001-07:00

Þeir sem mig kenna hafa af því vitneskju að ég er maður mjúkur. Svo mjúkur get ég raunar verið að hægt er að hvetja mig til tárfellinga án mikils erfiðis, sé þrýst á rétta hnappa. Kvikmyndahús Reykjavíkur fengu að reyna þetta í upphafi tíunda áratugar nýliðinnar aldar. Líklega er ég eini pilturinn sem snöktað hefir á kvikmyndunum Curly Sue og Teenage Mutant Ninja Turtles og ekki hafði ég hátt um þessi Íslandsmet. Í seinni tíð hefi ég hemlað betur og Passía Melsins margruglaða er sú ræma sem hefir næðst því komist að græta mig.

Játa verð ég þó að í gærkveldi komst ég nokkuð nærri augnleka við áhorf á Inception. Nú er þetta víðsfjarri því að vera grátmynd í nokkrum skilningi og hvergi er í henni spilað á tilfinningasembal mannshjartans á eins augljósan máta og í svonefndum kerlingamyndum. En Inception ögrar hug og hjarta svo frumlega að áhorfandinn veit ekki að hann hefir hrærst hið innra uns hann beygir af. Hér um ræðir vel smíðað völundarhús sem enginn ætti að láta óséð. Heyrt hefi ég gagg misviturra tófa um að Inception nái eigi að fanga nógu gersamlega hvata aðalpersónanna og nái því ei snertingu við sál áhorfandans en undirritaður er augljóslega dæmi um undantekningu. Auk þess tel ég að slíkt byggi á misskilningi á fínni atriðum þessarar margslungnu kvikmyndar.

Inception er fyrir hina hugsandi, ekki fyrir þá sem æskja sömu vellunnar æ ofan í æ.

+++++++

So to you we bid farewell, kingdom of heaven to hell...

(Iron Maiden)

Boðberi ríður röftum ríkjandi ástands

2010-07-31T13:49:00.000-07:00

Boðberi er kvik mynd íslendsk er frumsýnd var í Sólmánuði síðast liðnum. Skeið mynda það er sýnt var á vef veraldarinnar í vetur fangaði hrifningu mína og keikur í bragði skundaði ég inn undir þak í Bakka Álfa í gærkveldi og lamdi verkið augum. Sá ljóður er iðulega á íslendskum myndum að samtöl hljóða sem orðabókaþýðingar til blands við kléna kennslukonupistla og eð tæknigaldrarnir gætu talist ofurlítið sjoppulegir, en þar með er ekki öll vísan kveðin. Hugmyndir þær er fóðra ræmuna eru kannski ekki útlistaðar út í hörgul en áhugaverðar eru þær. Stéttabarátta rennur saman við baráttu við andaverur vonskunnar í himingeiminum og blendingur sá bragðast vel í tranti hvers þess er eitthvað veit um ríkjandi skipan.

Skal illt með illu út reka? Þarf úlf til að bíta úlf á barkann? Skal auga plokkað út fyrir auga og tönn barin út fyrir tönn? Eða er hreinleikinn forsenda hinnar góðu baráttu? Eitt er víst: „Fight fire with fire“ er heimskulegasta orðatiltæki vestrænnar siðmenningar. Eldur er yfirbugaður með vatni. Vera má að illska sé á sama hátt einvörðungu að velli lögð með gæsku. Boðberi hleypir þessari togstreitu af stað í höfði glápandans og ferfalt húrra fyrir ræmunni fyrir það afrek eitt!

+++++++

A moth will find light

Fuck and feed

High on power

Firestorm greed...

(Entombed)

Sjitt!

2010-07-30T06:36:00.000-07:00

Þessi bíll er staðsettur úti á stæði hjá okkur.

Sportbíll þakinn hveiti og tómatsósu. Hvað þarf maður að gera til að gera einhvern svona reiðan út í sig?

Fimm heilræði

2010-03-28T12:06:00.000-07:00

Grípur þig reglulega (jafnvel daglega) óstjórnleg löngun til þess að koma vinum þínum úr jafnvægi? Að spila háskaleik við landamæri þess er eðlileg hegðun þykir? Að eitra rótgrónar samfélagsvenjur innanfrá? Hér eru fimm leiðir til þess:

Númer eitt: Plataðu vin þinn af sama kyni með þér á rómantíska gamanmynd á þeim forsendum að til standi að gjöra stólpagrín að væminni drullunni. Þú skalt standa við það, allt þar til komið er að stóru koss-senunni með fiðlu-crescendo-inu. Í aðdraganda skjákossins mikla skaltu lauma handleggnum aftan við höfuð vinarins og þegar varir leikaranna mætast skaltu gæla ofurlaust við hnakkadramb hans með fingurgómunum. Hann mun aldrei aftur fara með þér í bíó.

Númer tvö: Bíddu þar til vinur þinn er með mikilfenglegt matarboð fyrir tengdaforeldrana, bankaðu á dyr hjá honum með miklum angistarsvip og fullvissaðu hann um að þú sért svo nærri því að skíta á þig að áframsendingin sé nú þegar komin í örlitla snertingu við nærfötin. Hann hleypir þér hlaupandi framhjá matargestunum og inn á klósett og þú skellir hurðinni á eftir þér. Gefðu svo frá þér hljóð áþekk ópum konu sem fæðir tvíbura með vatnshöfuð í hálfa klukkustund. Haltraðu að síðustu í gegnum borðstofuna á leiðinni út.

Númer þrjú: Bjóðstu til að passa ungabarn vinar þíns á meðan þú klórar þér áfergjulega í punginum innan við buxnastrenginn.

Númer fjögur: Bjóddu vini þínum í fermingu frænda þíns og segðu honum að klæðast svörtu. Sóttu hann með svart naglalakk á fingrunum og keyrðu einhverja tuttugu kílómetra inn í Heiðmörk. Þegar hann spyr þig hvar fermingin verður haldin skaltu segja að það komi honum ekkert við. Eftir tíu mínútur af vandræðalegri þögn skaltu spyrja hann frekjulega hvort hann hafi ekki örugglega munað eftir hnífnum. Hann mun annað hvort hringja í 112 í vasanum eða henda sér út úr bílnum á ferð.

og...

Númer fimm: Biddu vin þinn með áhyggjutón að athuga fyrir þig útbrot á viðkvæmum stað sem þú hefur áhyggjur af. Þegar/ef hann samþykkir skaltu leysa frá buxunum og sýna honum rasskinnarnar. Í fyrstu mun honum sýnast rauðleitur hleypingurinn vera exem af einhverju tagi en við nánari skoðun mun hann sjá að um ræðir klessu af rabbabarasultu í lögun hjarta. Spurðu hann svo hvort hann langi í ristað brauð.

Ef ekkert af ofantöldu dugir til að koma vinum þínum úr jafnvægi þá áttu alvarlega bilaða vini og ert ofboðslega heppinn.

+++++++

Bring a nickel, stomp your feet...

(Credence Clearwater Revival)

Greenwald og rasistarnir

2010-03-25T01:50:00.000-07:00

Einn sólríkan dag, þegar geitungarnir flugu frjálsir á Ísalandi og sjónvarpsskjáir sýndu New Orleans orðna að sundlaug skráði ég mig á póstlista hjá Robert Greenwald, pólitískum varðhundi Vestra, sem sendir mér nú reglulega sannanir þess að hægriöflin í Kananslandi séu samansafn af snarbiluðu fólki. Í gær fékk ég þennan póst í hólfið:

Last weekend, Tea Party Patriots gathered in the Capitol and showered racist and

homophobic abuse on Democratic Congress Members supporting healthcare reform. One

Tea Party protester called the former civil rights leader and current Atlanta

Congressman John Lewis the "n-word." Another spat on Congressman Emanuel Cleaver,

also an African-American. Another called Congressman Barney Frank a "f****t." Back

in his Texas district, yet another Tea Bagger called Congressman Ciro Rodriguez a

"wet****."

SIGN OUR PETITION to the GOP: "Apologize for your hate-spewing proxies in the Tea

Party Patriots. It is not acceptable for you to build your party's political

fortunes by encouraging and defending bigotry and hatred among your supporters."

Vissulega er það áhyggjuefni að amerískir hægrimenn séu farnir að notast opinberlega við níðyrði sem þessi og vona ég að þeir Kanar sem hafi einhverja samvisku sporni gegn þessu. En mér finnst að Greenwald geri málflutning sinn aulalegan með því að nota veigrunarorð og úrfellingarstjörnur þegar hann talar um fordómaorð þau er þessir vitleysingar láta frá munni fara. Fyrir utan "n-orðið", sem er eins konar galdraorð í Ameríku eru f****t og wet**** næstum svo vel dulbúin að þau skiljast ekki.

Reynum þetta aftur, Robert. Hægrivitleysingarnir kölluðu blökkumanninn John Lewis "nigger", þingmanninn samkynhneigða Barney Frank "faggot" og hinn hispáníska Ciro Rodriguez "wetback". Það er gott að temja sér ekki notkun níðyrða sem þessara en maður hljómar eins og veimiltíta þegar maður getur ekki einu sinni haft þau eftir alvarlega trufluðu fólki án þess að nauðga úrfellingartáknunum. Orð fá gildi sitt út frá samhenginu. Bandarísk þjóðmálaumræða er svo sótthreinsuð að hún hljómar merkingarlaus. Þeir sem vita eitthvað í sinn haus hvað varðar pólitík ættu að sjá sóma sinn í að stuðla ekki að þessari þróun.

+++++++

If I hadn't made me I would have been made somehow

If I hadn't assembled myself I'd have fallen apart by now...

(Incubus)

Grikkir ríða engum Trójuhestum um þessar mundir...

2010-03-20T05:41:00.000-07:00

Flestum er kannski kunnugt um að gríska ríkið er nærri gjaldþroti og gengur betlförum um viða veröld. Um fýluferðir var þar að ræða. Hvorki Bandaríkin né Evrópusamfélagið vilja veita Grikkjum neina fjárhagsaðstoð og þegar Pappendreju kom til Kananslands varð mörgum þarlendum á að spyrja: Hvers vegna ættum við að aðstoða Grikkina? Hvað skuldum við þeim?

Svo að ég skauti kuldalega framhjá því miskunnarlausa mannúðarleysi sem felst í slíkum spurningum og trítli jafnvel framhjá þeirri staðreynd að Vestræn menning væri ekki til í núverandi mynd ef grískra fræða og lista hefði ekki notið við, vil ég benda spyrjendum á árið 1947. Eftir örstutta skoðun á afskiptum Bandaríkjanna af Grikklandi á því ári ætti jafnan að líta aðeins öðruvísi út:

Lýsistrata í leikriti Aristófanesar ver Akrópólis-hæðina.

Í síðari heimsstyrjöldinni braut hreyfing bænda og kommúnista á bak aftur herlið nasista í flestum landshornum Grikklands og í lok stríðsins kom breski herinn inn í landið og tók allan heiðurinn af þessu hreinsunarverki. Þar á eftir kom Kaninn sjálfur og framkvæmdi það sem hann kallar „efnahagsundur”. Það lýsti sér nokkurn veginn þannig að konungshjónum úr fasistahreyfingunni og ýmsum samstarfsmönnum nasista-setuliðsins var komið til valda til að halda aftur af andspyrnunni og Grikkland var opnað fyrir erlendum fjárfestingum uns svo ólíft var að búa þar að tugir prósenta gríska verkalýðsins flúðu land.

Í ljósi þess að í kjölfar Hildarleiksins ógurlega öðlaðist Kaninn heimsyfirráð, meðal annars með því að arðræna hina fornfrægu vöggu Vestrænnar menningar, er það kannski ekki svo galin hugmynd að Bandaríkin aðstoði hið deyjandi ríki Hellena eins og þeim er unnt. En eins og fyrri daginn er þessi tillaga mín aðeins fretur út í vindinn. Það er ykkar lesenda (ef einhver les þetta þá ennþá) að finna þefinn af vindgangi þessum og dreifa honum eins og kostur er.

+++++++

Are you mutherfuckers ready for the fatherfuckers?

(Peaches)

Áfram Ísland!

2010-01-24T14:27:00.000-08:00

Smásálir Íslands! Leggið frá ykkur fartölvurnar og takið upp bók. Einhver þarf að kenna ykkur að það er munur á þjóðarstolti og þjóðarrembingi. Þeir sem rituðu nýlega að stolt Íslendinga af björgunarsveitum sínum á Haítí sé jafn heimskulegt og rembingurinn yfir útrásarvitleysingunum í Köben hafa ekki hálfa heilafrumu sín á milli. Bara fæðingarhálfvita dytti í hug að stoltið sjálft væri vandamálið og að einu gilti hvor verið væri að upphefja ábyrgðarleysi eða ábyrgð.

Og antí-sportistar! Ef þið byrjið að gera grín að blaðrinu yfir "strákunum okkar" nú þegar Silfurskútan er sigld til Austurríkis staðfestið þið bara stöðu ykkar sem leiðinlegi gaurinn í partíinu. Ég skil það að þið hafið engan áhuga á sjónvarpsefni sem þessu en það lýsir sjálfumgleði og blindum hroka að halda að það áhugaleysi geri ykkur vitsmunalega æðri þeim sem reka upp heróp heima í stofu.

Að síðustu vil ég geta þess að ef ég heyri einn enn besserwisserinn lýsa frati yfir frammistöðu handboltalandsliðsins um leið og við erum ekki að skeina okkur framan í hvern einasta andstæðing mun ég selja upp og þá er eins gott að vera víðsfjarri með hálsmálið og/eða skeggið!

Ég læt þetta duga að sinni.

+++++++

Hold me now...

(U2)

Áramótablogg 2009

2009-12-30T18:55:00.000-08:00

Mikið getur verið erfitt að taka af skarið. Að stíga fyrsta skrefið. Að skjóta fyrsta skotinu. En er ekki kominn tími til?

Þegar ég settist niður til að gera lista yfir þá merku atburði sem höfðu átt sér stað á árinu 2009 ákvað ég að byrja á hinu jákvæða, svona rétt til að vega upp á móti hinu neikvæða sem var svo sannarlega enginn skortur á. Hvað einkalíf mitt varðar datt mér fyrst í hug að dóttir mín varð eins árs, konan mín varð Félagsliði og ég gaf út tvær fyrstu plöturnar mínar (A Bottle Full of Dreams með Misery Loves Company á vormánuðum og Sleepy King Winter með Simon & Clover í lok nóvember). Á hinu opinbera sviði taldi ég það þjóð þessari helst til tekna að hafa velt kúgurum sínum úr sessi; að hafa með stórfenglegum byltingaraðgerðum tekist að þrýsta fram kosningar og losað okkur undan ægivaldi hægriaflanna. Janúarbyltingin var þarfur verknaður. Því miður kom hún svolítið seint.

Ég heyri marga bölsótast út í stjórn þá er tók við stjórnartaumunum og heyri meira að segja suma þeirra kalla eftir endurkomu bláliðanna. Ég er hneykslaður yfir þeim málflutningi en ekki hissa. Þegar kosningarnar komu og fóru án þess að þurrka Sjálfstæðisflokkinn algjörlega út af hinu pólitíska sjónarsviði varð mér ljóst að sumum dugði ekki þjóðargjaldþrot til að opna augun. Að sumir ættu aldrei eftir að sleppa takinu af kapítalistafantasíum sínum. Að sumum væri ekki við bjargandi. Ég skal vera fyrstur til að viðurkenna að vinstristjórnin er ekki fullkomin. Fyrir utan það að Samfylkingin virðist ákveðin í að eltast við drauminn um ESB (til hvaða góðs í ósköpunum?) virðist sem ófáir stjórnarliðar hafi misst baráttuviljann í Icesave-málinu. En hægrimenn á Íslandi eru eins og illa dekraðar unglingsstelpur. Pabbi þeirra dekraði þær í mörg ár með botnlausum greiðslukortafærslum og skildi þær svo eftir með reikninginn en þær eru enn svo óþroskaðar að þær vilja bara að hann komi aftur og að allt fari aftur í sama far. Þær halda að ef þær hugsi ekki um skuldadagana eigi þeir aldrei eftir að koma.

Vont þótti mér að missa Ögmund úr ráðherrastólnum enda vann hann sér inn eilífa aðdáun mína þegar hann gerði það að fyrsta verknaði sínum sem heilbrigðisráðherra að lýsa komugjöldum spítalanna sem pólitískum og óþörfum og útrýma þeim. Mér er skítsama þótt hann hafi mætt slompaður í einhverja atkvæðagreiðslu og þykir meira til um þá ákvörðun hans að standa fast við sannfæringu sína og standa gegn Icesave-frumvarpinu í óbreyttri mynd. Satt best að segja vona ég að Óli Bessastæðingur synji lögunum staðfestingar og láti málið fara í þjóðaratkvæðagreiðslu en enn veit ég ekki hvort ég myndi greiða atkvæði með þeim eða á móti. Ég óttast um framtíð Íslands eins og allir Íslendingar utan eignastéttarinnar en er orðinn óheyrilega þreyttur á málflutningi hægrisinnaðra einfeldninga sem virðast halda að það sé einfaldasta mál í heimi að styðja við rassgatið á útrásarvitleysingunum og neita svo að taka upp kúkinn eftir þá í annarra manna húsum. Breska ríkið og hið hollenska eru ekki hentugir óvinir.

Ég tala hér sérstaklega um „ríki” þessara landa af því að ég er sannfærður um að alþýða þessara landa hafi engan sérstakan áhuga á að knésetja okkur. Auðvitað er ósanngjarnt að við þurfum að hreinsa til eftir gráðugu amlóðana, bæði vegna þess að téðir amlóðar voru að spila eftir regluverki téðra ríkja og af því að við launafólk hér áttum hvort eð er enga sök hér í máli. Við skulum ekki láta plata okkur út í eitthvað rugl um að þar eð útrásin hafi hér átt sér einhverjar klappstýrur (eins og Egil Helga og Yngva Hrafn) og að þar eð margir Íslendingar hafi gleypt áróður bankanna og farið á neyslufyllerí þá sé öll þjóðin samsek eignastéttinni. Slíkt rugl er undanbrögð þeirra sem ríkjum ráða og við hin ættum ekki að gúddera slíkar sjónhverfingar. Það sem hér þarf er ekki þjóðrembingur. Íslenska þjóðin þarf að standa saman en ekki með eignastéttinni. Breska þjóðin og hin hollenska þurfa að gjöra slíkt hið sama.

Nú er ekki hægt að bíða lengur. Núna þarf kapítalisminn að fara. Ég er hvorki að grínast né ýkja. Þegar ég las framan á einhverjum völvubleðlinum í Bónus að þjóðin myndi segja „hingað og ekki lengra” árið 2010 samsinnti ég þeirri niðurstöðu. Við þurfum að hætta að borga. Hætta að hlýða. Hætta að eyða. Hætta að láta kúga okkur. Við þurfum að snúa okkur til samborgara okkar og vinna með þeim í því að mæta daglegum þörfum. Við þurfum að kúpla þessu peningakerfi í eitt skipti fyrir öll. Ég veit að vinstristjórninni (eða alla vega mörgum innan hennar) gengur gott eitt til en ég tel að tími flokkastjórnmála sé liðinn. Fallöxin er á hálsi okkar. Við verðum að afgreiða Icesave þegjandi og hljóðalaust ef við viljum ekki láta útskúfa okkur úr kapítalistaklúbbnum, satt er það. En hvað ef sá klúbbur verður þurrkaður út? Ef fólkið í Bretlandi og Hollandi sýnir sömu stéttarsamstöðu og ég er að leggja til þá verður málið dautt. Það þarf að taka framleiðslutækin úr höndunum á þessum hrægömmum sem leggja ekkert til samfélagsins en hirða stærsta gróðann. Það þarf að útrýma þeim samfélagsramma sem gerir þeim kleift að matast á erfiði alþýðunnar. Ég vona að mér muni gefast hugrekki og tækifæri til að drullast til að gera eitthvað í málinu. Ég vona að þetta eigi ekki eftir að kosta ofbeldi. Ég vona að það þurfi ekki enn fleiri áföll til að gera Íslendingum ljóst að við eigum ekki fyrir því að lifa í sjálfsblekkingu kapítalismans eitt ár í viðbót...

Einn mánuð í viðbót...

Einn dag í viðbót.

Ekki halda að þetta sé ómögulegt. Það hefur verið gert áður. Og nei, ég er ekki að tala um Sovétríkin. Ég er að tala m.a. um fríríkið í Katalóníu sem Sovétríkin aðstoðuðu fasistaher Frankós við að útrýma. Ég er að tala um kibbutz-búin í Ísrael. Ég er að tala um tilraunir Roberts Owens á nítjándu öldinni. Mörg önnur jafnólík dæmi eru til. Ég er að tala um þjóðfélagsmynd sem verður einstök og síbreytileg. Ég er að tala um þjóðfélag án eignastéttar. Ekki fullkomið dýrðarríki, enda er mannskepnan ófullkomin, en ríki sem stjórnast af manngildi fremur en auðgildi. Ég er ekki fyrstur til að leggja þetta til og verð ekki síðastur. Það er vegna þess að breytingin er ekki bara æskileg heldur bráðnauðsynleg og það strax.

Ég er farinn að sofa. En ég ætla ekki að sofa heila öld eins og Eyjólfur Kristjánsson.

+++++++

Þegar þú í draumum mínum birtist...

(Eyfi og Stebbi)

Skrýtileg lífsreynsla XIII

2009-12-24T01:58:00.000-08:00

Ekki taka lyfruna. Farið upp stigann. Ekki fara erfiðu leiðina að þeim lærdómi eins og ég gerði. Ég fór niður til að ná í jólakortin í kassanum og fann til mikillar þreytu í kálfunum sökum leti og geðveiki. Ég reif upp öll jólakortin og reyndi að nota heillaóskirnar úr þeim sem orkugjafa en einhverra hluta vegna varð ég ekkert sprækari. Glaður varð ég en ekki sprækur. Á þeirri stundu kom kappklæddur larfalúði inn um útidyrnar og heilsaði mér með köldu og fitugu handabandi. Ég þurrkaði mér í skyrtuna og hann fór inn að lyftu. „Þjóðráð,” hugsaði ég og elti hann inn. Ekki fór þó eins vel og á horfðist. Mitt á milli fyrstu og annarrar hæðar nam lyftan staðar og allt varð dimmt.

Andardráttur hins ókunnuga manns var ærandi í þögninni en brátt skarst annað hljóð þar inn í; einhvers konar smellur. Og annar. Og annar. Við fjórða smellinn varð mér ljóst hvaðan hljóðin komu, enda varð örlítil birta við hljóðið í það sinnið. Maðurinn var með kveikjara og... og hann var að kveikja á kerti. Hann tendraði tvo þræði og rétti mér bæði kertin og kveikti annað eins fyrir sjálfan sig. Ekki leysti þetta lyftuvandræði okkar en óneitanlega var skárra að vera fastur með daufa birtu en að vera fastur í myrkrinu. Ég spurði manninn hvaða mikilfenglega tilviljun hefði ollið því að hann væri svo búinn að vera með kerti á sér í lyftunni.

„Engin tilviljun. Ég er alltaf með kerti á mér. Þessum stal ég úr anddyri Búnaðarbankans og ég er með fleiri innan á mér sem ég hnuplaði úr jólaskreytingu í Rúmfatalagernum.”

Ég hnyklaði brúnir en hann átti við því svar:

„Engar áhyggjur. Ég er löngu hættur að stela þessu af krökkum enda eru krakkar upp til hópa hættir að bera þau á sér. Ert þú samkynhneigður?”

Ég hristi höfuðið og hann andvarpaði frá sér vonbrigðum.

„Okkur hefði nefnilega þá ekki þurft að leiðast hérna einum í lyftunni en það er allt í lagi. Við hljótum að geta fundið eitthvað annað að gera.”

Ég braut heilann í nokkra stund en mér datt ekkert í hug að gera með kerti í höndunum annað en að syngja Heims um ból. Og af hverju ekki? Ég hóf upp raustu mína til söngs og mér til undrunar tók félagi minn undir í þríundarröddun strax þegar komið var að signaðri mær. Við kláruðum lagið og sungum mörg fleiri. Við gleymdum stund og stað og fórum ekki einu sinni út úr lyftunni þegar hún fór aptur af stað. Þegar ég hafði loksins rænu til að kveðja manninn með virktum og koma mér inn í íbúð sté ég inn í reykský og fattaði að ég hafði látið hafragrautinn brenna við. Barnung dóttir mín situr nú skríkjandi í baðkari á meðan faðir hennar reynir að ná brunalykrinni úr hárinu á henni.

Gleðileg jól, gott fólk, og takk fyrir að lesa ruglið í mér.

+++++++

Father, forgive me my sins

Give me the nails, I‘ll hammer them in...

(Bruce Dickinson)

Skrýtileg lífsreynsla XII

2009-12-22T10:15:00.000-08:00

Rétt í þessu var ég að henda mér á vegg. Ég nýt þess ekki að framkvæma slíka verknaði. Þvert á móti er ég mótfallinn hvers kyns sársauka og er sanntrúaður nautnahyggjumaður. En í þessu tilfelli var ekkert annað að gera í stöðunni. Hvers vegna spyrðu þig kannski. Til að svara þeirri spurningu þarf örlitla baksögu.

Ég var heima að taka upp úr búðarpokum inn í ísskáp þegar ég heyrði fast barið að dyrum. Eitthvað þótti mér óvæntar heimsóknir af þessu tagi vera orðnar margar og óþægilegar upp á síðkastið en lét til leiðast og opnaði dyrnar út í hlandfýlu Þorláksmessunnar. Gesturinn tók því sem heimboði og sté fruntalega inn í forstofu hjá mér. Hann minnti á Jim Morrison rétt undir andlátið; skeggjaður sem einiberjarunnur, nokkuð breiður um sig miðjan og rauðleitur um augun eins og eptir þunga neyslu á góðum efnum. Glyrnur þær opnaði hann upp á gátt með tilheyrandi augnabrúnalyftum eins og til að spyrja hverju ég væri að bíða eptir. Undrandi yppti ég öxlum til að gefa til kynna að ég vissi eigi við hverju væri af mér búist og um leið merkti ég að maðurinn hafði í stað vinstri handar gríðarstóran járnkrók til að bera. Hann brýndi raustu sína strax við fyrstu orðaskipti okkar:

„Jæja, hvar er ketið, kappinn?”

Síðastliðna daga hefði átt að vera farinn að venjast því að verða skyndilega svo undrandi að ég næði varla á jörðu niður en ég verð að játa að þessi frekjulega fyrirspurn hitti mig beint í andlitið.

„Hvar er hvað? Ketið?”

Maðurinn brosti án þess að virðast hið minnsta ánægður.

„Jájá. Ertu kannski nýr í blokkinni?”

„Já, ég flutti inn í hau...”

„Þá hefur kannski gleymst að segja þér að allir í þessu húsi greiða mér árlega fyrir þjónustu mína með því að láta mig hafa ketstykki eitt gott og feitt.”

Ég leit ringlaður í kringum mig og hann sté skref nær mér.

„Ekki reyna að segja mér að þú sért ekki með ket. Ég sá þig rétt í þessu koma inn með matarpoka.”

„Ég keypti ekkert kjöt.”

„Nújæja,” ældi hann út úr sér í hneykslan. „Þú hefur þá ekkert á móti því að ég kíki aðeins í kæliskápinn hjá þér.”

Eins illa og mér var við að hafa þennan óstýriláta aukvisa nálægt matvörunum mínum gaf ég honum bendingu um að honum væri það guðvelkomið. Með því hugðist ég geta losnað við hann sem fyrst. Mér varð ekki að ósk minni.

„Er ekkert ket hérna í skápnum?”

„Nei, bara kjúklingur.”

Hann hnussaði svo harkalega að segja má að hann hafi snýtt sér í gólfdúkinn hjá mér.

„Minnstu ekki á þann andskitins fiðurfénað! Ég er að tala um alvöru ket!”

Nú var hann farinn að hrópa eins og fíkill í fráhvarfi. Öskra. Í mínum húsum! Ég móðgaðist og bað hann að útskýra hvaða tilkall í ósköpunum hann hefði til eins eða annars sem ég hefði keypt fyrir eigin fé í matvörubúð. Þá rak hann krókinn upp að hálsinum á mér og sagðist hafa komist að samkomulagi við fyrstu íbúa hússins um að þeir létu ketið í té í skiptum fyrir þjónustu hans.

„Og í hverju felst þessi þjónusta?”

„Í því að ég lem þá ekki eins og harðfiska!” gelti hann á mig eins og belgískur fjárhundur. „Og það á við um þig líka. Sumir þeirra kaupa sér tvö ketstykki. Flestir þeirra eru þó fátækir námsmenn og neyðast til að éta einhvern útmiginn fisk á Þorlákinn í staðinn fyrir ketið. Hahahaha!!!”

Ég hristi höfuðið yfir þessum hlátrasköllum og hann brást hinn versti við.

„Hva... Þykist þú bara vera eitthvað? Of góður til að hlæja að kímninni í manni?!”

„Ég skil bara ekki hvaðan þér kemur sá hroki að halda að þú getir hirt svona matvælin af blásaklausum stúdentum.”

„Eitthvað heyrði ég nú um að Gáttaþefur bróðir minn hefði komið hingað í gær og ekki sést síðan. Kannski má segja að ég sé að gjalda líku líkt.”

„Það væri kannski rétt ef þú værir að byrja á þessu í dag í stað þess að hafa gert þetta í áraraðir. Og hvað með þennan Gáttaþef? Það er ekki eins og einhver okkar hafi gert honum eitthvert mein. Hvað heldurðu? Að eitthvert okkar hafi slegið hann í rot með felgulykli, troðið honum í skottið, keyrt hann upp í Bláfjöll og skilið hann þar eftir nakinn í skíðalyftu? Það er fáránleg hugdetta! FÁRÁNLEG!!!”

Hún væri kannski fáránlegri ef hún væri ekki dagsönn. Kannski hefur þessi vitleysingur vitað það. Alla vega fékk hann leið á að rökræða við mig og þreif í handlegginn á mér og sneri mig niður í gólfið. Karl faðir minn hefði kallað það ippon.

„Þú hefur eina mínútu til að segja mér hvar þú felur ketið þitt!”

Ég lét mínútuna líða án þess að mæla orð frá munni og fann þá til sólbjarts sársauka í öxlinni. Ég hrópaði upp yfir mig en karldjöfullinn fór þá ofan af mér og opnaði útidyrnar.

„Jæja,” sagði hann glaðlegur í bragði. „Mátti reyna. Ég trúi þér núna. Gleðileg jól! Hóhóhó!!!”

Hóið í honum heyrðist bergmála í stigaganginum. Ég náði hægt og varlega að drattast á fætur en áttaði mig fljótt á því að ég var kominn úr axlarlið. Ekkert við því að gera nema að... Að skella henni aptur í lið. Bara láta vaða og henda sér á vegginn.

Það er mesta furða að ég skuli hafa getað skrifað þessa færslu fyrir eymslunum.

If you let them fuck you there will be no foreplay...

(Incubus)

Skrýtileg lífsreynsla XI

2009-12-22T05:10:00.000-08:00

Mér varð á í dag. Ég leysti slíkan vind í Smáralind að þind mín varð blind af synd. Ekki sýndist mér neinum hafa orðið meint af. Enginn hvessti á mig augun eða lagði á mig neinar forn-egypskar bölvanir. Rétt þegar mér var farið að þykja óhætt að fara minnar leiðar án þess að teljast úrhrak á meðal manna heyrði ég ráma, nefmælta raust kalla til mín:

„Vissirðu að steiktur kjúklingur sá er við Kentökkí er kenndur inniheldur mónósódíumglútemat? Þú ættir ekki að láta slíkan viðurbjóð í ristilinn á þér.”

Ég þorði vart að líta við en gerði það samt. Ég sá eptir því samstundis. Karlálka þessi var ekki aðeins illileg í augnaráði og munnsvip heldur bar hann þeirra á milli gríðarstórt nef sem réttast væri að kalla gogg. Ég vildi yfirgefa svæðið sem snarast en fann mig knúinn til að standa vörð um heiður minn.

„Hver ert þú og hvernig veistu hvað ég var að éta í hádeginu?”

„Ég efnagreindi það eftir sérlega illa þefjandi viðrekstri þínum. Vefja með kjúklingalundum og alltof vel kryddaðar franskar. Ekki satt?”

„Átt þú ekki að vera einhvers staðar? Hver dó og gerði þig að fretlögreglunni?”

„Starfið gengur ekki í arf. Ég sótti um á netinu.”

Þar rak mig í vörðurnar. Kauði var ekki einasta með þefskyn Labrador-hunds heldur einnig snara kímnigáfu sem enginn skyldi vanmeta. Ég snerist á hæl og fór inn í næstu verslun til að fá mér rótsterkt piparsælgæti. Slíkt eitur er mér alltaf huggun þegar lífið sækir að mér með lensu og spjóti. Ég gekk um stund og maulandi skoðaði ég vörur sem ég mun aldregi hafa gagn né gaman af til að dreifa huganum. Hvað átti þessi fauskur með að gagnrýna mataræði sitt og gera mig svo kjaftstopp? Ég er góð manneskja. Ég setti fimmkall í söfnunarbauk til að staðfesta þetta. Svona já. Enginn getur nú komið mér úr jafnvægi.

„Vissirðu að piparsætindi á borð við það er þú berð þér nú í tranti hækkar blóðþrýsing og eykur líkur á heilablóðfalli?”

„Þegiðu, mannandskoti! Fær maður ekki einu sinni að ganga hér um sali neyslumusterisins ógurlega nú til dags með smásölueitur í meltingarveginum án þess að einhverjir endemis meinlætapostular haldi yfir manni fyrirlestra um manneldi? Talaðu við hönd mina, þar eð afgangurinn vill ekki á þig hlýða.”

„Ég þarf ekki að tala við hana. Ég finn héðan á lyktinni af henni að þú hefur notað sjampó og sturtusápu en ekki hárnæringu (sem þú ættir að bæta úr með þessa tættu enda þína) og hefur klórað þér þrisvar í rassinum með ekkert nema nærbuxur á milli. Segðu mér að þetta sé rangt og þá skal ég láta þig í friði.”

Það er ekkert flókið að horfa framan í ókunnugan mann og ljúga án þess að hvika. Rugl og kjaftæði! Prófið það einhvern tímann! Ég var ófær um verknaðinn. Ekki gat ég logið þannig að ég reyndi þess í stað að hlaupa kvikindið af mér. Ég tók á rás út að útgangi og hægði ekki á mér fyrr en ég var kominn að bíldyrunum. Ég þeysti eins og þurs heim í hlað og hljóp í átt að húsinu en hver beið mín þar við innganginn annar en Stórnefur sjálfur.

„Þú ættir að skipta um olíu á bílnum. Vélarþefurinn ber vott um að olían sé svört og brunnin.”

Ég snerist snart á hæl og opnaði skottið. Þar sá ég felgulykilinn glitra í smáljósunum og þreif hann mér í hönd. Best að ég láti lögfræðinginn minn um að sjá um afganginn.

+++++++

Everybody is a star…

(Sly & the Family Stone)

Skrýtileg lífsreynsla X

2009-12-21T13:08:00.000-08:00

Ég hitti vin minn að máli í dag í fyrsta sinn í nokkra mánuði og ekki sagði hann farir sínar sléttar. Hann kvaðst hafa fengið bréf frá lögmannsstofu í sumar. Ég vissi að hann væri íbúðareigandi þannig að ég sagði honum að í þessu árferði væru velflestir Frónarbræður hans á kúpunni og að engin skömm væri að því að ræða opinskátt um fjárkröggur sínar. Þá kvað hann mig hafa rasað að rangri ályktun; að ekki væri hér um rukkun að ræða heldur vangárkæru. Mér lék forvitni á að vita í hverju vangá hans hefði falist og hann tjáði mér að ákæruaðilinn hefði fallið flatur á bakið af svölum hans rétt um miðjan desember í fyrra og krefðist nú skaðabóta.

„Hver var þetta?”

„Ég veit það ekki. Í bréfinu er hann kallaður Gluggagægir. Frekar ósmekklegt leyninafn það.”

„En hvað var hann að gera á svölunum hjá þér ef þú þekkir hann ekki?”
„Ég veit það ekki. Ég leit bara við þegar ég var að vaska upp og sá ljóta smettið á honum klesst upp við gluggann minn. Upp úr mér hrökk þetta líka svakalega skelfingaróp og kauða varð svo um og ó að hann spyrnti sér á fætur, gætti ekki að sér og valt fram yfir handriðið og fram af. Ég bý á annarri hæð þannig að hann var ekki í lífshættu en hann hefur víst ekki náð að jafna sig í bakinu síðan þá. Hefur orðið fyrir vinnutapi og svoleiðis.”

Ég hrækti út úr mér hneykslunarfyrirspurn:

„Hvað var mannandskotinn að gera á svölunum þínum til að byrja með?”

„Þetta vildi ég fá að vita líka en það var ekki fyrr en ég fór í réttarsalinn í dag sem ég fékk að heyra alla söguna. Hann var víst að fylgjast með hverri hreyfingu minni. Það færir honum að sögn einhverja sálarró.”

„Og hvað gefur honum leyfi til þess? Er ekki ólöglegt að njósna um fólk? Að liggja svona á gægjum?”

„Lögmaðurinn minn sagði: „Við eigum ágætis möguleika en þú verður að skilja að íslensku voyeuristasamtökin eru mjög öflugur þrýstihópur sem hefur tekist að fá yfirvöld til að lögvernda voyeurismann sem fötlun.” Fyrirtækjum ber að hafa hjólastólabrautir upp að dyrum sínum og nú ber einkaeigendum á íbúðum að gera ráðstafanir fyrir voyeurista.”

„Hvaða lögmannsfífl talaðir þú eiginlega við?”

„Hinn lögmaðurinn og dómarinn virtust nú samsinna þessu öllu í réttarsalnum í dag.”

„Bíddu... en af hverju tók svona langan tíma til að koma þessari kæru inn í réttarsal? Var þetta ekki fyrir ári síðan?”

„Upp á dag. Það var einmitt það. Ákæruaðilinn sagðist ekki vera í bænum nema örfáa daga á ári og að hann kæmi ekki hingað fyrr en á aðfaranótt þess tuttugasta og fyrsta.”

„Kæmi ekki hingað hvaðan?”

„Ég veit það ekki. Hann sagði „ofan úr fjöllum” eða eitthvað svoleiðis. Ætli það þýði ekki að hann búi uppi á Kjalarnesi.”

Ég vottaði honum samúð mína í þessu klandri og kvaðst vona að réttlætið myndi sigra að lokum...
Hvað er þetta? Ég verð að hætta. Það er eitthvert karlfífl með bakspelku úti á svölum hjá mér að kíkja inn um gluggannnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn

Skrýtileg lífsreynsla IX

2009-12-20T03:47:00.001-08:00

Í morgun söng í dyrabjöllunni svona rétt hérna megin við óguðlegan tíma. Ég lyfti tólinu og spurði hvern bæri að bæ svona árla á aðventudegi hinstum og dimm rödd spurði á móti hvort ég væri sá hinn sami Símon er bjó í Holtinu breiða forðum daga og bergi því er við vesturátt er kennt. Játti ég því en ítrekaði beiðni mína um að viðmælandinn nafngreindi sig. Mér varð við ósk minni en var þó engu nær. Sagði maðurinn Rúnar Rækja? Úfni Ræfill? Ég náði því ekki. En af óbilandi trú minni á gæsku mannkyns hleypti ég bláókunnugum manninum inn. Þegar að íbúðardyrunum var komið sá ég nokkuð álkulegan en furðu vel klæddan karl. Svipur hans var skömmustulegur undir strjálu skegginu og hann settist varlega niður á móti mér við eldhúsborðið.

„Þú manst kannski ekki eftir mér.

Það hélt ég ekki.

„Við höfum ekki hist oft en ég átti stóran þátt í bernskumótun þinni.”

Ég efaðist. Hann sá það.

„Ég sé að þú efast. Ég skal útskýra nánar. Ég er meðlimur í Bjúgnafíklasamtökunum og er í bata. Í áttunda þrepi er gert ráð fyrir því að fíkill eins og ég geri lista yfir þá sem við höfum beitt rangindum og gera iðrun og yfirbót. Þú ert á listanum hjá mér.”

„Hvað í ósköpunum ættir þú eiginlega að hafa gert mér?”

Hann andvarpaði kvíðinn og lét vaða.

„Minnist þú þess að hafa snætt bjúgu þegar þú varst ungur?”

Ég jánkaði en þvertók fyrir að geta verið fíkinn í þau og bætti því við að hafa optar en einu sinni kastað þeim upp við sjálft matarborðið. Þá kinkaði hann kolli.

„Það er þess vegna sem ég kom. Á níunda áratuginum var ég í mikilli neyslu og komst í kast við lögin í Breiðholti. Þar var ég kyrrsettur eitt árið og mátti hvergi út fyrir hverfið fara. Bjúgnasukk mitt var svo yfirgengilegt að ég var farinn að ganga á birgðir hverfisverslananna og að mér sótti hræðsla um að verða uppiskroppa. Þá tók ég að eitra fyrir nokkrum börnum í hverfinu til að fá mæður þeirra til að hætta að versla bjúgu.”

Ég stóð hratt á fætur, eldrauður í framan.

„Eitraðir þú fyrir mér?”

Gesturinn kinkaði kolli og leit í gaupnir sér.

„Hvað settirðu í bjúgun mín? Arsenik? Rúðuúða? Eyrnadropa?”

Hann leit undrandi á mig.

„Ég veit ekkert um slíkar hátæknivörur. Ég notaði bara ósköp venjulega lambaspörð.”

Skyndilega varð mér bumbult og munnurinn á mér fylltist beiskju.

„Ég notaði bara nýskitið, ferskt og rjúkandi hráefni.”

Þá kvaddi mig morgunmaturinn og geystist í skegg mannsins andspænis mér. Við þögðum báðir í einhvern stundarfjórðung eftir það og ekki var það fyrr en ég stóð upp að fá mér vatnsglas að hann mælti orð frá munni.

„Er nokkuð sem ég get gert fyrir þig til að bæta fyrir brot mín?”

„Já.”

„Hvað þá.”

„Þú getur farið og aldrei komið aftur.”

Það gerði hann með bros á vör og áttunda og níunda þrepið í vasanum.

+++++++

Synjaðu síst þeim brauðinu...

(Hjálmar)

Skrýtileg lífsreynsla VIII

2009-12-19T03:22:00.001-08:00

„Veistu, mér finnst neyslumenningin hafa gengið alltof langt. Ég man þegar flestum dugði að hafa í sig og á og til gestabrigða.”

Ég gat ekki stillt mig um að brosa af því að þessi ókunnugi maður sem dró mig á eintal um ofneyslu síðustu og verstu tíma fyrir framan mjólkurrekkann í Krónunni leit út fyrir að fengið sér í sig og á og gestabirgðirnar líka. Jafnvel gestina sjálfa. Rassinn á honum var ekki bara breiður heldur var hann í laginu eins og brosandi munnur og ég vonaði bara að hann myndi ekki reka út úr sér tunguna á næstunni. Og belgurinn á manninum var einhvers konar met. Eins gríðarstór og apturendinn var dugði hann ekki til að búa mann undir ístruna; ístru sem lagðist yfir beltið eins og sofandi otur. Ég dirfðist ekki að trufla hann í meinlætalestrinum af ótta við að verða hádegisverður. Hann tók þögn minni sem bessaleyfi.

„Ég sé til dæmis að þú ert með jólaöl í körfunni þinni. Vissir þú að appelsínudrykkurinn í þessu er sykraðasti drykkur norðan við endimörk Þýskalands?”

Ég kinkaði kolli.

„Þú ættir að prófa frekar sykurlausa drykki. Ég er allur í þeim.”

„Þú ert allur í öllu,” hugsaði ég næstum upphátt og tók að leita að útgönguleiðum úr þessu samtali.

„Já, maður er það sem maður borðar. En ég þarf að...”

„Nákvæmlega,” greip hann fram í brottfararkveðju mína og stakk upp í sig einhverju sem gæti bara hafa verið súkkulaðihúðuð svínafita eða beikonhjúpað súkkulaðistykki. „Maður getur ekki bara látið hvað sem er upp í sig og ætlast til að vera í fínu formi.”

Hann færði sig alla leið upp að andlitinu á mér og hvíslaði að mér svo að ég heyrði í andremmu hans sjálf dánaróp svínsins sem hafði dáið til að metta hann í hálftíma.

„Það vita það ekki allir,” úðaði hann framan í mig, „en ég var einu sinni feitur.”

Ég misþyrmdi þind minni með því að gleypa í mig hláturinn á þessari stundu. Ég ákvað að fjarlægjast manninn kurteislega til að hann myndi hætta að reyna að tala við mig. Ég gat ekki haldið í mér hlátrinum mikið lengur. En þegar ég trítlaði af stað í átt að kassanum elti hann mig. Og það sem verra er; hann hélt áfram að deila með mér:

„Það var ekki fyrr en ég fann Atkins-kúrinn að ég fór að bera virðingu fyrir líkama mínum og hætta að troða í hann kolvetnum. Núna ét ég ekkert brauð.”

Með löngunaraugu á varningi þeim er ég lagði á færibandið hélt hann áfram:

„Svo er alltaf mikilvægt að hreyfa sig. Taka stigann frekar en að standa í lyftunni. Ég meina, þetta er allt spurning um venjur.”

Ég rétti kassadömunni kortið og svelgdist á munnvatni við næstu orð hans:

„Hefur þú meðtekið Jesúm Krist sem frelsara þinn?”

Hóstandi og hokinn kinkaði ég kolli og vonaði að þessi undarlega beygja í samtalinu væri tákn um yfirvofandi endalok þess. Mér varð ekki að óskinni. Manntrukkurinn gerði sig líklegan til að elta mig út úr búðinni og ég bjó mig undir fleiri vísdómsperlur. Þá gerðist kraftaverk! Sannkallað jólakraftaverk! Eða aðventukraftaverk... eða eitthvað. Saumur gaf sig einhvers staðar í tjaldstórum klæðum mannsins og úr vösunum streymdi stórfengleg skriða af innsigluðum skyrílátum. Ég las framan í félaga mínum ótta þess sem veit að hann er lentur í vandræðum en er einhverju hálfu tonni frá því að geta hlaupið af sér yfirvöldin. Öryggisvörður við útganginn þreif í fjallstóran handlegg hans og leiddi hann með sér inn í lítið herbergi (örugglega of lítið fyrir þá báða) og ég veifaði bless.

„Tölum saman síðar,” sagði hann og blikkaði mig. Ég tek héðan í frá stóran sveig í kringum þessa verslun.

+++++++

You can go your own way...

(Fleetwood Mac)

Skrýtileg lífsreynsla VII

2009-12-18T03:10:00.001-08:00

Í nótt átti ég erfitt með að festa svefn af ýmsum orsökum. Sú var eigi smæst á meðal þeirra að hvert einasta bílviðvörunarkerfi í hverfinu fór af stað. Ég hefði haldið að einvörðungu jarðskjálftar gætu komið öðrum eins skarkala af stað, þar eð bílþjófar láti sér yfirleitt einn bíll nægja og sjaldnast séu bíleigendur allir á sama tíma komnir út í bíl án slökkvarans, sérstaklega um miðja nótt. Ég skundaði fram á gang til að sjá hvers konar vitleysisgangur væri eiginlega hér á ferðum en sá ekkert nema stjörnukerfi blikkandi stöðuljósa. Það yljaði mér að vísu um rætur jólahjartans en engu var ég nær um orsökina. Hitt þótti mér verra að ég heyrði einhvern rjátla við dyrnar að stigaganginum og ég vatt mér niður til að rannsaka það lítið eitt.

Við hvert skref niður tröppurnar varð mér kaldara uns ég var kominn krókloppinn niður á hinsta stigapallinn og barði sökudólginn augum. Hann stóð með opna hurðina og var eitthvað að fikta í henni með skrúfjárni. Ég ræskti mig til að gera honum kunnugt um nærveru mína en hann svaraði búkhljóðinu með tillögu um að ég fengi mér beiskan brjóstsykur. Þá varpaði ég fram þeirri fyrirspurn hvað hann væri eiginlega við hurðina að eiga, enda væri það ekki til siðs að kippa hurðum af hjörum í fjölbýlishúsum um miðjar nætur. Eigi kvaðst hann þá vilja fjarlægja gripinn heldur aðeins aftengja pumpuna sem hægði á lokuninni. Eitthvað lét ég í ljós af efa mínum um að nauðsynlegt væri að fást við slík verkefni um miðjar nætur en hann yppti bara öxlum.

Ég kunni ekki við að skilja hann eptir einan enda var hann ósjálegur mjög og ég hef það fyrir þumalfingursreglu að treysta engum þeim er ræðst á dyr vopnaður skrúfjárni um miðjar frostanætur. En bráðlega var verki hans lokið og hann sannreyndi árangurinn með því að skella hurðinni. Að svo búnu skellti hann henni aptur. Og aptur. Og aptur. Í hvert sinn er nánast óbærilegur skellurinn hljóðaði í dyrastafnum varð augnaráð hans gleiðara og tranturinn tannberari. Rétt þegar ég hélt að andlitið á honum ætlaði að gliðna í sundur eins og flekaskil á hafsbotni sleppti hann húninum, þreif upp kúbein og tók á rás. Ekki í burtu heldur inn í húsið.

Í fyrstu skýldi ég höfði mínu með nærtækum Bónus-bæklingi sem einhver hafði misst á gólfið úr bréfabunka sínum en þegar ég sá að hann hafði ekki minnsta áhuga á að lemja mig í höfuðið, heldur tók að ráðast á dyr jarðhæðarnágranna minna með kúbeininu, þá elti ég hann. Ekki af heilum hug þó. Ég óttaðist það að ef ég gerðist of aðgangsharður í að aftra þessum nýfengna vini mínum frá áhugamálum sínum myndi hann snúa sér að mér og að enginn Bónus-bæklingur myndi þá geta borgið mér. Þess í stað reyndi ég að letja hann til misyndisverkanna með kurteislegum tillögum um að láta kjurt og vera góður. Eitthvað virtust eyru hans dauf fyrir slíkum ábendingum og hann lét ekki af uns hann hafði náð að rústa læsingunni og opna dyrnar.

Hann reyndi að skella hurðinni en mætti einhverri mótstöðu. Þá reif hann aptur upp skrúfjárnið góða og tók að leysa pumpuna á hurðinni innanverðri. Það tók dálitla stund og það veitti mér tækifæri til að tala enn betur við hann. Ég reyndi að fá hann til að opna sig en eptir skamma stund var hann alfarið hættur að svara mér sökum einbeitningar sinnar á hataða hurðarpumpuna. Skyndilega sá ég þó batteríið í heild sinni hrynja á gólf niður og með sturlunarglampa í augum tók maðurinn að skella hurðinni. Hann rykkti henni fram og til baka og ofsinn færðist sífellt í aukanna. Skarkalinn var orðinn nánast óbærilegur þegar hann stóð loksins uppi með hurðarhúninn einan eptir í höndunum. Hurðin var spónbrotin. Þá hljóp hann í átt að útidyrunum og virtist ætla að hafa sig á brott. Við þröskuldinn hvarf mér allur ótti og ég þreif í handlegginn á honum og hélt honum föstum.

Í fyrstu hafði ég viljað aftra honum frá því að vinna illvirki sín og jafnvel koma honum í fangelsi fyrir þau en þegar hér er komið við sögu voru tilfinningar mínar breyttar. Núna vildi ég bara ekki að hann færi. Ég stóð á nærbuxunum með ískalda nóttina beint fyrir framan mig og ríghélt í manninn með kúbeinið.

„Ætlarðu að fara? Ekki fara.”

„Slepptu mér!”

„Nei, ekki fara! Við getum verið hérna áfram og leikið okkur. Þessi samverustund okkar hefur verið mér mikilvæg.”

„Ha...”

„Ég meina... viltu ekki skella fleiri hurðum? Þær eru hátt í tuttugu talsins hérna í húsinu.”

„Nei, þær eru allar með pumpum. Það tæki mig alla nóttina að losa allar þessar pumpur. Ég verð að fá að skella hurðum.”

„En ekki fara!”

„Hvað meinarðu? Slepptu mér, mannandskoti!”

„Þú getur skellt bílhurðinni minni! Ég skal leyfa þér það!”

„Heldurðu að ég sé ekki búinn að því?”

Ég leit undan og sá bílinn minn beyglaðan í klessu bílstjóramegin. Hurðin hékk á einni hjör og hrundi svo í götuna eins og undan þyngd augnaráðs míns. Þessi truflun dugði vini mínum til að slíta sig lausan og stinga af. Ég hrópaði á eptir honum með kökkinn í hálsinum að ef hann væri sannur karlmaður þá myndi hann ekki hlaupast á brott undan skuldbindingum sínum. Svo hljóp ég inn í íbúð og inn í rúm og hágrét mig í svefn.

Mér leið örlítið kjánalega þegar ég vaknaði í morgun og þurfti að gera eiginkonu minni grein fyrir hegðun minni.

„Yfir hverju varstu að grenja svona eins og smástelpa um miðja nótt?”

Hún sýndi útskýringum mínum ekki mikinn skilning.

+++++++

Please lend me your ear as I call you a fool...

(Jethro Tull)

Skrýtileg lífsreynsla VI

2009-12-17T13:44:00.000-08:00

Hafið þið komið á Metró?

Auðvitað hafið þið komið á Metró. Engum dylst að sá matsalur er einvörðungu Makdónaldur í lélegu dulargervi. Eður hvað? Ég fór þangað með fjölskylduna til að sjá hvort þeir hefðu eitthvað áthæft í morgunverð. Ekki beint morgunverður meistaranna en forvitnin yfirbugaði skynsemina.

„Jú, við erum með blabidí-blabidí-blúbidí-blei á morgunverðartilboði og blabbada-bú fylgir með.”

Þið verðið að afsaka þessa endursögn. Þegar fólk þylur upp eitthvað svo óáhugavert að ég er tárum næst af leiðindum myndar það holrúm í hausnum á mér sem ég þarf að fylla upp í með skat-söng. Þakkið bara fyrir að ég sé ekki að endursegja hagfræðifyrirlestur. Þá myndi færsla þessi líta út eins og textablað fyrir Ellu Fiskikerald. En að lestri afgreiðslumannsins á tiltæku fæði loknum bað ég hann að þylja upp nánast allt það er notað er á veitingastað þessum til að gefa samborgurum sínum harðlífi. Eptir hina og þessa hamborgara greip ég inn í með harðri ásökun:

„Hvern eruð þið að reyna að plata? Þetta er bara Makdónaldur án emmsins! Hvernig dirfist þið að hafa í frammi slíkan óheiðarleika að „loka” Makdónaldi og opna hann aptur sem „nýjan” stað? Hér eru svik í tafli! Sviiik ííí tafliii!!!”

Á þessari stundu áttaði ég mig á því að blekking sú er ég fordæmdi gæfi ekki beint tilefni til slíkrar ofsareiði. Hér væri að vísu á ferðinni dæmigerð ósannsögli í markaðssetningu en kannski ekki tilefni til hrópa og ópa. Afgreiðslumaðurinn lét þetta þó ekkert á sig fá. Hann fullvissaði mig um að ég myndi senn éta orð mín með tómat- og kokteil-. Ég skyldi panta mér máltíð og að henni lokinni skyldum við leggja diska okkar á gólfið og líta með eigin augum muninn á Metró og Makdónaldi.

Við fórum að fyrirmælum höfðingjans með heddsettið og erum nú sannfærð. Þegar við létum matarílát okkar á gólfflísarnar falla kom eitthvert rónagrey með undarlega húfu og margra áratuga skegg skríðandi eldfljótt eptir gólfinu eins og krabbi og sleikti þá. Hann linnti ekki sleikjunum uns diskarnir voru alhreinir og að svo búnu setti hann þá aftur ofan á borðið og vatt sér að næsta borði til að gjöra slíkt hið sama. Þá kom til okkar ung dama sem spurði okkur hvort við vildum einhverja ábót á diskana okkar. Nú er ég eigi beinlínis sýklafælnasti maður norðan megin Svartahafs en ég valdi að láta gott heita.

Nei, Metró er ekki beinlínis Makdónaldur með öðruvísi hatt, heldur Makdónaldur daginn eptir haugafyllerí.

+++++++

The giant‘s dead, hoorah!

(Trapeze)

Skrýtileg lífsreynsla V

2009-12-16T09:02:00.000-08:00

Ekki hefur náðst að koma boðum til skítakulda vetrar um að komið sé fram í miðjan desember. Þýðir þetta að jólin verði rauð? Máski. En þetta þýðir einnig að hægt sé að ganga hiklaust niður Kirkjustrætið án þess að þurfa að fjarlægja tærnar eptirá sökum frostskemmda. Þetta nýtti ég mér í dag enda fátt fegurra í daggráma desembermánaðar en ljósum prýddur miðbærinn. Með mér í kerru sat framtíð erfðaefnis míns og át mandarínu.

Fyrir utan jólaprjál af ýmsum toga þótti mér sem vegfarendur þeir er mér mættu bæru sig nokkuð vel þetta árið burtséð frá bankaerjum við Engilsaxa og andlát Mikjáls Jakobssonar eiginhanska. Aðeins einn þeirra þótti mér bera harm sinn aumlega. Hann stóð fyrir framan Alþingishúsið og bölsótaðist út í loftið. Ekki er maður óvanur slíku athæfi á kergjutímum sem þessum en eitthvað þótti mér skapti sá er þarna stóð vera einstaklega angurvær. Í reistum hnefa hans var meir um sorg en reiði. Ég gaf mig á tal við hann til að komast nær um raunir hans.

„Góðan daginn, félagi!”

Hann sneri sér við í snarhasti og ég sá ekki nema um tíu hundraðshluta andlits hans þar eð afgangurinn lá undir skeggvexti á heimsmælikvarða.

„Hvað er svona gott við þennan dag og hvenær gekk ég í félag við þig, mummi?!”

Ekki kunni ég við viðmót þessa fúlskeggjaða fausks né heldur uppnefni hans. Ég afsakaði mig pent og bjóst til að hafa mig á brott þegar hann bauð mér skyndilega að hinkra hálfa eina stund. Í fyrstu hélt ég að hann ætlaði að þurrka á brott það sálartár er hann hafði úr mér kreist og kynna sig upp á nýtt sem nýjan vin minn. Þess í stað hafði hann í frammi háreysti og hreytingar.

„Ert þú með pottinn minn? Felurðu hann í þessum tjaldvagni þínum?!”

Hann gekk í átt að kerrunni og bjóst til að seilast inn í hana en brá svo við að sjá barnið að hann missti fótanna og andaði að sér hluta skeggsins. Af náungakærleik tosaði ég það upp úr kokinu á honum en meira átti hann ekki inni hjá mér. Þá tók hann að orga eins og ungabarn, dóttur minni til stórkostlegrar skemmtunar og háværra hlátraskalla.

„Ég týndi pottinum mínum!”

Ég varð að spyrja.

„Hér? Hvað varstu að gera við pott hér úti á víðavangi? Sjóða kartöflur?”

Hann svaraði engu. Ég spurði hann hvenær potturinn hefði týnst og hann kvað það gerst hafa í janúar síðastliðnum. Þá kom þetta allt heim og saman. Vitaskuld! Hann hélt áfram:

„Ég var bara að gera eins og hinir; berja sleif í pottinn og æpa „Vala er feykistór!” og ég týndi öllum sönsum í látunum.”

Ég lét þess ógetið að herópið hefði átt að vera „Vanhæf ríkisstjórn!” og hlýddi áfram.

„Og þegar svartklæddu smaladrengirnir hættu að standa vörð við kofann með prikin sín og tóku að úða einhverju hamsatólgi í augun á fólki flýtti ég mér svo mikið að ég gleymdi pottinum mínum. Ég hljóp alla leið upp í fjöll og sagði mömmu frá öllu saman. Hún sagði að Geir væri að gera sitt besta og ég ætti ekkert með að vera að kvarta. Þegar ég spurði hana hvað hún væri eiginlega að tala um setti hún mig í straff. Ég er ekkert búinn að geta leitað að pottinum fyrr en núna. Og hann er horfinn...”

Manngreyið kjökraði eins og smástelpa og ég hélt að dóttir mín ætlaði að kafna úr hlátri. Ekki var með öllu laust við að ég vorkenndi þessum bjálfa og ég bauðst til að fara með hann í IKEA til að finna nýjan pott. Hann var feykiþakklátur en þegar á staðinn var komið leit hann á mig eins og ég væri með sjö aukalitninga.

„Hvað er þetta?!”

„Pottar.”

„Þetta eru engir helvítis pottar!” æpti hann, „Hvað heldurðu að gerist ef ég reyni að setja þetta rusl á hlóðirnar?! Það bráðnar saman við skötuna! Er eitthvað að þér?!”

Áður en ég gat skotið að svo mikið sem einu orði var hann horfinn mér sjónum. Þetta er í síðasta skiptið sem ég fer með ókunnugt fólk í IKEA.

+++++++

Hver gæti borið slíkan son?

(Stuðmenn)

Skrýtileg lífsreynsla IV

2009-12-15T02:25:00.001-08:00

Þegar líða fer að jólum og hátíð fer í hönd eður fót tekur mannfögnuðum af ýmsu tagi að fjölga ört og geyst. Á einum slíkum seint í gærkvöldi sat ég að sumbli með vinafólki eptir vel til búna máltíð og hafði á orði að ég væri einstaklega vel mettur á þessu stórkostlega hlandvolga desemberkveldi. Kona mín tók undir þetta og sömuleiðis allir þeir gestir sem setið höfðu við borðið með okkur.

„Ég líka,” sagði þá maður sem hafði ekki komið nálægt borðhaldinu en stóð einhverra hluta vegna inni í eldhúsi og húkti yfir vaskinum með eitthvað í höndunum. Mér þótti þetta óhugnanlegt en þar eð enginn annar kippti sér upp við nærveru mannsins þótti mér ekki við hæfi að ég gerði það heldur. Ég reyndi að hafa hugann við umræðuefni borðstofunnar en því miður rann Icesave saman við gengi AS Monaco og nýjustu hárgreiðslu Friðriks Ómars í huga mér. Ósjálfrátt reikuðu hugsanir mínar út af sporinu. Ég minntist þess að hárgreiðsla téðs Friðriks Ómars hafði alltaf minnt mig á Tinna sem hafði átt saman við Kolbein nokkurn Kaptein að sælda og maðurinn inni í eldhúsi... maðurinn við vaskinn minnti mig örlítið á Kolbein Kaptein. Nema hvað Kolbeinn Kapteinn virtist á kveldi þessu búa yfir einhverju skelfilegu leyndarmáli sem hann gætti eins og sjáaldurs auga síns.

Hvar hafði ég séð manninn áður? Það var ekki fyrr en einhver minntist á forrétt kveldsins sem það rifjaðist upp fyrir mér. Að afloknu nauta-carpaccio (hey, vilt þú segja þessa sögu eða ætlarðu að láta mig um það?) fór ég inn í eldhús með diskinn minn og... jú, gott ef ég sá ekki karlpöng þennan út um augnkrókinn. Þá veitti ég honum öngva athygli né heldur athæfi hans. Ég sá það en... hvað var það aptur? Hvað var hann að gera? Ég vissi að ég myndi aldregi aftur geta fest hugann við hárgreiðslu Friðriks Ómars ef ég fengi ekki svarað þessari spurningu. Ég sneri mér að gestgjafanum og spurði hann hvort ég hefði ekki spurt hann að einhverju eftir forréttinn og hann játti því. Víst hefði ég spurt hann að því hvort hann ætti einhver miðaldra skyldmenni sem væru eitthvað skrýtin í hausnum og eftir upprunalega hneykslan vegna orðavalsins hefði hann svarað því til að föðurbróðir hans væri hugfatlaður mjög og stæði yfirleitt kyrr með tómlegan svip á snjáldrinu.

Á þeirri stundu hafði ég ákveðið að álykta sem svo að um þennan föðurbróður væri að ræða. Ekki þykir til siðs að ræða fötluð skyldmenni til hlítar í heimboðum sem þessum. Því vakti ég ekki máls á því þegar eldhúsgesturinn horfði beint framan í mig eftir aðalréttinn (humarhala og nautalundir. Hvað!?) og áralöng reynsla af mannlegum samskiptum skein út úr augum hans. Ekkert tómlegt þar á ferð. Það var þá sem ég sá almennilega á hverju hann hélt. Hvað var það? Það... Það tengdist því eitthvað hvernig hann stóð. Eins og... kúkur í lauginni? Nei. Eins og... EINS OG ÞVARA! Hann stóð eins og þvara! Og hélt á einni slíkri. Hann stóð með sleif í greip sér og reyndi að stara mig niður. Þegar hann sá að það væri ekki mögulegt sneri hann sér að vaskinum og gerði það sem hann var örugglega að gera núna.

Ég gekk nær honum hægt og rólega og gaumgæfði hann. Auðvitað. Hann var að sleikja sleifina. Hann hamaðist á áhaldinu af slíkri áfergju að það var næstum kynferðislegt. Mér varð um og ó. En það er ekki til siðs að minnast á slíka hluti í heimboðum hjá siðmenntuðu fólki. Ef vinir mínir vilja bjóða fólki að koma heim til sín til að sleikja eldhúsáhöldin er það ekki mitt mál. Ég hellti mér út í baðstofuumræðurnar af heilu hjarta og kvað Friðrik Ómar þurfa að taka það til alvarlegrar íhugunar að fá sér aðra tegund af hárnæringu ef hann vildi hafa eins heillegt hár og Tinni. Sessunautar mínir svöruðu athugasemdinni með hlátri en mér var alvara. Ég grínast ekki með hárnæringu. Enginn virtist átta sig á alvöru málsins. Enginn nema maðurinn við vaskinn.

Við lok kvelds gat ég þó ekki lengur setið á forvitninni. Ég spurði gestgjafann hver maðurinn við vaskinn hefði verið. Hann roðnaði frá toppi til táar og kvaðst ekki vita hvað ég væri að tala um. Helvítis melurinn var að ljúga! Í sömu andrá sá ég eldhúsgestinn læðast aftan að honum.

„Hann er beint fyrir aftan þig!”

„Æi, láttu ekki svona!”

„Nei, mér er alvara!”

„Já, eins og þér var alvara með hárið á Tinna?”

Við þessu hafði ég engin svör. Nei væri lygi. Já myndi láta mig líta út eins og hálfvita. En hvernig gat hann neitað tilvist manns sem stóð beint fyrir aftan hann? Manns sem var meira að segja byrjaður að flengja hann með sleifinni? Fyrst laust og prakkaralega en svo sífellt fastar þar til hann hlyti bráðum að fara að brjóta gripinn. Nei, vinur minn tók rassárásinni með þöglu jafnaðargeði á meðan ofsi eldhúsgestsins færðist sífellt í aukana. Enginn annar lét heldur á neinu öðru bera en hneykslunar í minn garð fyrir að vita ekki hvenær brandari væri hættur að vera fyndinn. Þegar sleifin fór loks í tvennt fékk vaskmaðurinn nóg og strunsaði á brott. Ég fór að fordæmi hans og keyrði heim, ringlaður og sár.

Rétt í þessu var ég svo að hitta vin minn og gestgjafa úti í banka, morguninn eftir ævintýrið, og enn neitar hann að gangast við tilvist mannsins með sleifina. Þegar ég bauð honum sæti afþakkaði hann hins vegar pent og strauk sér aumlega um rasskinnarnar.

+++++++

You can sell people crap and make them eat it...

(Bruce Dickinson)

Skrýtileg lífsreynsla III

2009-12-14T01:04:00.000-08:00

Það hefur löngum verið einn helsti vankantur minn hversu viðutan ég get verið í daglegu amstri. Ektakvinna mín hefir optar en einu sinni átalið undirritaðan fyrir þennan ágalla en sjaldan eins ákaflega og í matvörubúðinni í morgun.

„Símon, viltu passa þig!”

Mér krossbrá og ég hvessti augun á hana. Hvað átti hún með að vera að skjóta mér skelk í bringu? Rétt eins og hugsanir mínar væru henni læsilegar svaraði hún fyrirspurn minni snarlega:

„Þú varst næstum búinn að stíga á strákinn þegar þú bakkaðir!”

Ég leit við og sá ekkert. Jæja þá. Var hún þá bara að atast í mér, þetta háskakvendi?

„Ég er ekkert að atast í þér. Líttu niður!”

Ég lét stórfenglegt hugsanalæsi konunnar liggja á milli hluta og felldi augu mín niður á gólf. Viti menn! Þar sá ég eina smæstu mannveru sem ég hefi séð eður ímyndað mér og missti út úr mér örlitla hlátursroku. Kvinna mín hastaði á mig eins og hersingu illra anda:

„Skildirðu mannasiðina eftir heima? Viltu ekki hlæja beint í opið geðið á stráknum!”

„Viltu hætta að kalla mig strák!”

Smáveran talaði. Og vitaskuld hafði hann rétt fyrir sér. Hann var enginn strákur. Stelpa? Ekki heldur. Í vissum skilningi var þessi litli maður... maður. Hann var þungskeggjaður, reyndar svo þungskeggjaður að tægjurnar náðu allt niður að tám hans. Larfar hans voru líklega ekki keyptir hérna megin við vestræna siðmenningu og heiftin í augnaráðinu bar vott um áralanga reynslu af óheppilegum árekstrum við stóra fólkið. Ég bað hann afsökunar og klappaði honum á kollinum eins og fjárhundi og var búinn að stinga upp í hann piparköku áður en ég áttaði mig á villu míns vegar. Kauði kunni greinilega ekki við að láta koma fram við sig sem rakka.

„Værirðu til í að hætta að koma fram við mig sem rakka?”

Ég íhugaði að fá mér einhvers konar eldvegg á hugsanir mínar svo að hakkarar eins og eiginkonur og undarlegt smáfólk hefðu ekki svona bókstaflegan aðgang að þeim en vísaði hugmyndinni á bug sem fáránlegri áður en hún var búin að taka á sig skýra mynd. Ég sneri mér að kassanum sem röðin okkar vísaði að og reyndi að gleyma þessum óheppilegu kynnum af strumpinum óbláa. Þegar ég sá að konu minni var enn starsýnt á karlgarminn bauð ég henni valdmannslega að gjöra svo vel og drullast til að gjöra slíkt hið sama.

Hún kippti sjónum sínum fram á við og innan skamms vorum við bæði farin að ræða enska boltann og innréttingar af slíkum ákafa að það var farið að hvarfla að mér að festa kaup á Manchester Unidet-gardínum þegar loksins kom að okkur. Við settum bleyjupakkann og sokkatilboðin á færibandið og bjuggumst til að sleppa þeim ofan í poka að greiðslu lokinni. Þegar hér er komið við sögu hrópar kona mín upp yfir sig að einhver endemis öfuguggi sé að kíkja undir pilsið hjá sér og ég tek ókeypta bagettu síðasta viðskiptavinar til að slá helvískan laumufarþegann í rot. Lítið varð úr þeirri barsmíð, þar eð brotamaðurinn var enginn annar en stúfurinn fyrir aftan okkur. Sá átti nú einhver orð handa okkur í luralegri skotthúfu sinni:

„Hættu þessum öskrum, kona! Það varst þú sem gleymdir að gá að mér og bakkaðir mig út í horn þannig að ég mátti til með að reyna að sleppa út á milli fótanna á þér!”

Við hjónin stokkroðnuðum eins og sex ára stelpur í frímínútum og báðumst afsökunar. Litli freturinn rétti úr krumpnum fötum sínum, tók sekk sinn og gekk í átt að útidyrunum. Þegar þangað var komið sneri hann sér að okkur, brosti og ullaði og hljóp eins og refur með rakettu í rassgatinu út á bílastæði og burt úr augsýn, hlæjandi eins og hýena. Hann var þá graðasni eftir allt saman! Hann var hlaupinn alla leið út að götunni þegar hann sté skyndilega í skegg sér og skellti sér aulalega á smettið. Eftir dúk og disk reif hann sig upp og hélt áfram að hlaupa, vankaður og vitfirrtur, án þess að nokkur væri að veita honum eptirför.

+++++++

You think you‘re so clever, but you know you‘re insane...

(Deep Purple)

Skrýtileg lífsreynsla II

2009-12-12T15:13:00.000-08:00

Hellisheiðin er háskalegur heybingur. Á leiðinni heim með ungabarn í aftursætinu má maður búast við öllu frá farsímatruflunum til mannskæðra blindbylja. Ekkert hafði ég þó upplifað þar í líkingu við það sem blasti við mér í gærkvöldi. Í einni beygjunni skinu háu ljósin mín út á hraunið og við mér blasti eitthvað sem svipaði til mannveru. Í bernsku hafði mér verið kennt að láta þrautir og raunir náungans koma mér við (og ekki hjálpaði til að Friðarjól Pálma Gunnarssonar voru í bílútvarpinu á þessari stundu) þannig að ég nam staðar úti við kant og hrópaði út í auðnina:

„Hey! Þú! Er allt í lagi?”

Ég beið drykklanga stund eftir svari og var farinn að halda að mér hefði missýnst þegar mannveran sem um ræðir klöngraðist upp úr gili og kallaði til baka:

„Já, blessaður vertu, ég hef oft gert þetta áður! Stundum hef ég meira að segja þurft að grafa mig út úr snjóskafli! Vertu ekkert að hafa áhyggjur af mér!”

Áhyggjuleysið í málrómnum var hughreystandi en mér stóð ekki á sama. Desemberskýin mígrigndu yfir Suðurland og mér leist illa á að skilja greyið eftir svona úti á víðavangi.

„Vantar þig far?”

Eftir nokkra umhugsun stamaði kauði út úr sér:

„Ha? Far? Far segirðu? Ertu með einhvern fararskjóta?”

Ég játti því og benti á ökutæki mitt.

„Hann er engin glæsikerra en kemur okkur á áfangastað.”

Þegar hér er komið við sögu var skrýpið komið vel í augsýn og minnti mig helst á einhvern villtan skátalúða af Selfossi eftir einum of marga bjóra í útilegunni. Ég var farinn að sjá örlítið eftir boðinu þegar hann drullaðist loksins til að þiggja það. Ég ákvað að sleppa honum út við fyrsta tækifæri og hleypa honum hvergi nærri bílútvarpinu. Engar áhyggjur hafði ég þó af barninu. Hún getur séð um sig sjálf.

Fúlskeggjaður karlskröggurinn tók í lúkuna á mér og kynnti sig með einu undarlegasta nafni sem ég hefi á ævi minni heyrt. Eitthvað í ætt við Gils nema lengra. Eitthvað jafn fáránlegt og Gilzenegger en þó ekki alveg jafn hallærislegt. Ég kyngdi hlátrinum og opnaði fyrir hann í aftursætið. Hann heilsaði dóttur minni með virktum en hún virti hann orðlaust fyrir sér. Um leið og ég kom sjálfrennireiðinni aftur af stað með úlfliðssnúningi snörum bað hann barnið um sopa úr pela hennar. Ég hélt að hann væri að grínast. Af skríkjum krílisins að dæma hefur hún haldið það sama. Okkur skjátlaðist báðum. Ferðalangurinn þreif til sín mjólkurílátið og saug allar eftirstöðvar mjólkur úr því í gegnum gúmmítúttuna eins og gimbill í grænni lautu. Ég jók ferðina til að geta losað mig sem fyrst við þennan vitleysing. Það átti eftir að koma mér í koll.

Ekki leið á löngu uns ég sá blá blikkljós gefa mér boð um að beygja út í kant. Löghlýðinn og ábyrgur einstaklingur eins og ég fer nú varla að óhlýðnast slíkri skipun og fyrr en varði stóð lögregluþjónn íklæddur plastdregli yfir fötin við rúðuna hjá mér og beiddist þess að fá að gaumgæfa ökuleyfisspjald mitt. Ég rétti honum það en hann tók aldregi við því. Þess í stað færði hann athygli sína frá mér yfir á holdvotann farþegann í aftursætinu. Hann gaf honum bendingu um að snúa rúðuhalaranum niður og skellti svo framan í hann vasaljósgeisla.

„Bíddu, þekki ég þig ekki?”

Karlinn leit skömmustulega í kringum sig og hristi höfuðið.

„Jú, veistu, ég held að ég þekki þig. Varst það ekki þú sem komst til mín fyrir ári síðan?”

Höfuðhristingar ferðalangsins urðu æ hraðari og ofsafengnari.

„Jú, það varst þú! Þú komst heim til mín og stalst hverjum einasta dropa af rjóma sem ég átti!”

Nú var ég farinn að óttast það að nýi farþeginn minn færi brátt að gefa sjálfum sér hálsríg af hristingunum, eða jafnvel losa af sér höfuðið, en löggan lét það ekkert á sig fá.

„Og svo fórstu upp á systur mína!”

Við þessi orð æpti karlskarfurinn eins og bestía og opnaði hurðina svo skyndilega að hún laust lögguna fast í ennið og felldi hann kylliflatan á malbikið. Gils notaði þá tækifærið og hljóp eins og fætur toguðu í átt að höfuðborginni. Eftir örlitla stund náði lögregluþjónninn að ranka nógu vel við sér til að veita honum eftirför en var þó ekki orðinn nógu skýr í kollinum til að muna eftir blikkandi blábílnum. Ég sá þá hlaupa út í kvöldmyrkrið eins og illa gefnar afturgöngur og gat ekki stillt mig um að hlæja örlítið.

Endemis Selfyssingar...

Þegar þeir voru horfnir mér sjónum fór ég aftur af stað með steinsofandi ungabarnið og prísaði mig sælan fyrir að hafa sloppið við hraðasekt.

+++++++

Don‘t play victim to me...

(Creed)

Skrýtileg lífsreynsla

2009-12-12T01:46:00.000-08:00

Ég vaknaði með andfælum í nótt við háværan dyrabjöllugný. Í hugsunarleysi þrýsti ég beint á lykilhnappinn án þess að hyggja að því hver næturgesturinn væri. Hann þrammaði upp í stigaganginn, svo þungstígur að engu var líkara en hann væri í tréskóm, gekk rakleiðis að mínum dyrum og barði einhverju í þær. Ég gægðist út um gægjugatið áður en ég áttaði mig á því að við erum ekki með neitt gægjugat og reyndi þá að læðast hægt og rólega aftur inn í svefnherbergi svo að hrottinn hinum megin hurðarinnar yrði mín ekki var. Sökum syfju hugsaði ég ekki út í að ég væri búinn að hleypa honum inn í stigaganginn. Óneitanlega var það viss vísbending um nærveru í íbúðinni.
„Hleyptu mér inn, manni!” hrópaði hann með beljakaraust og barði enn og aftur í hurðina. Hvað var hann með? Hafnarboltakylfu? Bobbkjuða? Vegstiku? Ég ákvað að láta lögregluna skera úr um það. Ég hringdi í 112 en var sagt að reyna bara að leiða lætin hjá mér og fara að sofa. Ég get svo svarið að ég heyrði í tölvuleik hinum megin línunnar. Tími var kominn til að takast á við aðstæðurnar.
„Það á enginn Manni heima hérna. Get ég eitthvað aðstoðað þig?” Hnussið í ferðalangnum bergmálaði um allan stigaganginn og háreystin á eftir ekki síður.
„Já, það held ég nú! Sigmar! Viltu gjöra svo vel og hleypa mér inn áður en nágrannarnir sjá mig! Þetta er ekkert fyndið!”
Mér brá svo við þetta nafnarugl að ég leit um stund í spegil til að fullvissa mig um að ég væri ennþá ég. Að svo búnu laug ég eins og ég var langur til.
„Ég er búinn að hringja á lögregluna og hún er á leiðinni. Ég á ekkert verðmætt til að stela og er ekki nógu fagur til að nauðga.”
Þá var eins og fát kæmi á kauða. Hann virtist eitthvað vera að rjátla í klæðum sínum og/eða skeggi (ég fékk það á tilfinninguna að ekki væri svo skýr greinarmunur á þessu tvennu) og svo stundi hann út úr sér:
„Símon? Heitir þú Símon?”
Ég kinkaði kolli eins og fæðingarhálfviti og gleymdi að ég væri ekki í sjónfæri.
„Ert þetta ekki þú, Sigmar? Sigmar Hjartarson? Bóndi á Naustum?”
Að þessu sinni lét ég í mér heyra.
„Lítur þetta út fyrir að vera bóndabær, gáfnaljós? Sástu einhverjar rollur inni í þvottahúsinu? Sástu marga hesta í innkeyrslunni? Þú hefur kannski notað ruslageymsluna sem kamar?”
Síðastnefnda tilgátan þótti mér svo raunsæ að í syfju minni gleypti ég hana sem helgan sannleik.
„Og hver á svo að þrífa eftir þig ruslageymsluna? Ha?! Er það ég? Mamma þín vinnur ekki hér!”
Reiðilesturinn hefði getað verið lengri en bæði kom til að barnung dóttir mín var vöknuð háskælandi við ólætin í mér og að næturgesturinn var búinn að draga í land.
„Fyrirgefðu, manni. Mér var ekki ljóst að skrýtið fólk með gyðingleg nöfn byggi hér um slóðir. Ég vildi bara fá að sjúga ærnar hjá honum Sigmari en einhvern veginn hef ég villst af leið. Hann á kannski heima á næsta bæ. Hafðu mig afsakaðan.”
Ég varpaði frá mér feginsanda uns mér varð ljóst að hann var farinn að berja priki sínu í hurðina hjá nágranna mínum og krefjast þess að fá að hitta Sigmar Hjartarson að máli. Þá þótti mér nóg komið og ég opnaði dyrnar. Það hefði ég ekki átt að gera. Mér varð svo um og ó að sjá útganginn á manninum að ég held ég muni aldrei bíða þess bætur. Hann var klæddur í einhvern endemis strigapoka með luralega Kópaskershúfu á höfðinu og skeggvöxtur hans bar annað hvort vott um algera vanhirðu sökum geðsjúkdóms eða ofvirka sekki í andlitinu. Það var þó ekki það versta. Í stað fótleggja var hann með eitthvað sem minnti helst á antík-borðfætur og brakaði eins og gólffjalir undan þungu píanói. Hann leit við frá dyrum nágranna míns með átakanlega heimskulegan svip á andlitinu og tautaði undrandi:
„Sigmar?”
Ég svaraði engu heldur skellti aftur dyrunum og tvílæsti. Að svo búnu fór ég inn í svefnherbergi og lokaði mig inni í skáp. Það þótti dóttur minni bráðfyndið og hún eyddi gervallri nóttunni í að hlæja að fíflaganginum í mér. Kona mín svaf hins vegar eins og rekaviðsdrumbur og trúir enn ekki orði af þessari frásögn. Það var ekki fyrr en um miðjan morgunn sem ferlíkið hætti að sparka staurfótum sínum í hurðina hjá okkur og ákvað að fara eitthvert annað að sjúga rollur.

+++++++

The freaks come out at night...
(Whodini)

Engar rafbyssur!!!

2009-12-07T00:25:00.000-08:00

Í mormónaríkinu Utah bjó eitt sinn maður að nafni Brian Cardall. Hann þjáðist af tvískautaröskun (bi-polar disorder) og dag einn fékk hann kast. Hann fór nakinn út að þjóðveginum til að húkka sér far. Þar fann eiginkonan hann og kom í hann lyfjum en þau virka ekki samstundis. Til að Brian færi sér ekki að voða í millitíðinni hringdi ektakvinna hans á lögregluna svo að þeir gætu yfirbugað hann og sett hann í varðhald.

Lögreglan kom og skipaði þessum manni (í tvískautaröskunarkasti!) að leggjast á jörðina og setja hendur á hnakkann. Í stað þess að hlýða gekk Brian í áttina að lögregluþjónunum tveimur. Það þótti þeim tilefni til að rífa fram rafbyssuna og gefa honum stuð í bera bringuna. Brian féll en reyndi svo að standa aftur upp. Það þótti laganna verði tilefni til að gefa honum aftur stuð, en það varð Brian að bana.

Um daginn heyrði ég fulltrúa Lögreglunnar í Reykjavík tala um það í útvarpinu að rafbyssur af þessu tagi væru þarfaþing hér á landi. Hann fór með gamalkunnar fleipur um að rafbyssan hafi ekki grandað neinum öðrum en þeim sem hafi hlotið einhvers konar blóðsúrnun af því að slást við lögregluna áður en þeim hafi verið gefið stuð. Satt er að sumir hafi dáið af rafstraumnum sökum þess að þeir hafi átt við einhver heilsuvandræði að stríða fyrir en slíkt eru einmitt rök GEGN innleiðingu rafbyssanna, ekki MEÐ henni. Þegar lögreglumaður nennir ekki (eða þorir ekki) að nota ríkisgreidda líkamsþjálfun sína til að yfirbuga nakinn 80 kílóa mann og grípur til rafalsins geðþekka veit hann ekkert hvernig hjarta viðkomandi einstaklings á eftir að bregðast við stuðinu.

Og hvaða staðfestingu höfum við á því að lögregluþjónar hér á landi myndu ekki misnota gripinn eins og gert hefur verið í Bandaríkjunum? Frá árinu 2001 hafa 350 manns látist af völdum vopnsins meinlausa en það hefur hvorki aftrað lögregluþjónum frá því að nota græjuna á 10 ára stelpu í frekjukasti né á kjaftfora konu um sjötugt. Eru lögregluþjónar hér á landi upp til hópa samviskusamari eða hugrakkari en í Kananslandi?

Segið þið mér.

+++++++

No one seems to care...

(Jackson 5)

Af ergelsi og pirru...

2009-11-27T03:48:00.000-08:00

Flestum er það kunnugt að í ýmsum trúarsöfnuðum landsins er kynhneigð voðalegt mál. Utan safnaða þessara stara menn í forundran enda engin rökleg ástæða fyrir þessu í þeirra augum önnur en stórkostlegir fordómar eða jafnvel einhver Freudísk margur-heldur-mig-sig-fælni. Því vilja hinir síðarnefndu að íslenski ríkisfjölmiðillinn sniðgangi samtök þessi til að kenna þeim umburðarlyndislexíu. Er ekki dásamlegt hversu svæsin mótsögn býr í þessari afstöðu? Að útiloka í þágu umburðarlyndis?

Viðhorf sumra trúfélaga til ergelsis ættu ekki að koma neinum á óvart sem hefir búið ofansjávar síðastliðna áratugi þannig að það bæri vott um óheyrilega hræsni að grípa til kúgunaraðgerða gegn þeim fyrst nú þegar gula pressan er komin með fituga fingurna í málið. Ekki er heldur um eintóma mannvonzku að ræða safnaðarmegin. Blátt bann þessara aðilja við fjölbreytileika kynhneigðar telja þeir að sé að finna í Drottinsbleðli þeim er Biblía nefnist. Fordómar þeirra eður fordómaleysi kemur í málinu ekkert við. Hverju Guð boðar skal framfylgt án samráðs við eigin duttlunga.

Ekki er þessi túlkun þó tekin jafngild á meðal allra þeirra er sig við Himnaföðurinn kenna. Satt er að Páll (forðum Sál) kennir kenndir þeirra er hinsegin eru við siðvillu endatímanna en hann fullyrðir líka að kærleikurinn breiði yfir allt, trúi öllu, voni allt og umberi allt. Aukinheldur boðar hann að kærleikurinn sé sjálfri trúnni mikilsverðari. Á ýmsum stöðum getur hann til um siðu síns tíma án þess að látast vera að tala máli sjálfs almættisins, t.a.m. þegar hann kveður það til siðs vera að konur þegi á safnaðarsamkomum og sé ekki leyft að kenna. Sumir kennimenn kristninnar hafa það að þumalfingursreglu að líta fyrst til Krists og fórnarverks hans og setja ytri hluti eins og kynhneigð og annað slíkt í aftursætið, sérstaklega með hliðsjón af því að frelsarinn frá Nazaret getur ekki um ergelsi einu orði. Honum var kunnugt um slíkan lifnað, rétt eins og öllum öðrum sem bjuggu innan hins grísk-rómverska menningarheims, en hann lét slík aukaatriði eiga sig.

Þeir sem fálma eftir ergelsisbönnum gamla sáttmálans eru á villigötum, nema þeir telji sig undanskilda náðargjöf krossdauðans. Þegar trésmiðurinn frá Galíleu kvaðst ætla að uppfylla lögmálið og spámennina átti hann við að hann ætlaði að innræta lærisveinum sínum það fyrir heilagan anda, að rita það á hjörtu þeirra eins og Páll orðaði það. Og ekki átti hann við um alla siðaboðan Tórunnar heldur hjarta lögmálsins; boðorðin tíu. Hver sá kristinn maður er telur heilagan anda hafa ritað það á hjarta sitt að vefa aldregi klæðnað úr tveimur ólíkum þráðum eður snæða skelfisk skyldi rétta hér upp hönd. Margt það er finna má í lögmáli Gyðinga láta kristnir menn réttilega eiga sig, þar eð það átti við um hirðingjaþjóðina í eyðimörkinni en ekki lærisveina nútímans. Hvers vegna ætti nokkur að vilja hefja aftaníossabönn þriðju Mósebókar yfir mataræðisreglur hennar eður umskurðartilskipunina?

En þó svo að við gæfum okkur að samkynhneigð væri Guði slík andstyggð að engum örgum ætti að leyfast að þjóna honum fyrir opnum tjöldum stæðum við samt sem áður frammi fyrir vandamáli. Eins og einhver benti mér nýlega á getur Biblían oftar um ofát sem synd en nokkurn tíma hommaskap eður lesbíudóm. Ætti prédikurum þeim er vel í holdum eru því ekki að vera óheimilt að stíga í pontu, þar eð þeir bera utan á sér skýra vísbendingu um syndugt líferni sitt? Ættu fráskildir menn ekki að sama skapi að skammast sín og forðast sviðsljósið?

Nei, er ekki kominn tími til að hætta að leggja yfirborðslega heilagleikastaðla á bræður sína og systur? Ekkert okkar helgast af verkum okkar eður líferni heldur af kynnum okkar við náð Guðs. Ef ergelsi er Guði andstyggð þá mun hann fjarlægja það úr hjörtum þeirra er það stunda með tíð og tíma og slík heimavinna kemur okkur hinum ósköp einfaldlega ekki rassgat við. Enginn (og ég meina ENGINN) er verðari en annar til að þjóna frammi fyrir Drottni. Kirkja Krists er athvarf þess er þungar byrðar ber og vill kasta þeim af sér í fang föðurins, hvort eð hann kemur inn í gallabuxum eður ballettpilsi. Guð er kærleikur og kærleikurinn er mestur. Klukk! Þú ert hann!

Að þessu sögðu tel ég það þó óheyrilega frekju að vilja skrúfa fyrir tónlist þeirra er hafa eigi sama gildismat til að bera og maður sjálfur. Sjálfur tel ég það flónsku að forðast samkynhneigð eins og heitan eldinn en höfum eitt á hreinu; það að neita að spila með þér lagið þitt út af textanum er ekki mannréttindabrot. Það heitir tónlistarsamstarf. Friðrik Ómar er ekki Rosa Parks. Hann er Andrew Ridgeley; stórfínn lagahöfundur sem upplifði mikla höfnun. Ég myndi alveg gutla undir hjá honum í Farinn ef þannig bæri undir en þeir sem finna sig knúna til að forðast það sökum misskilins ritningarlesturs eru engin ómenni. Þeir eru í versta falli vindmylla til að berjast við þar til slúðurbleðlarnir missa áhugann og fara aftur að líta undir pilsið hjá Britney Spears.

+++++++

I am no prisoner, not to your policies, your prejudice, your sin...

(Rez)

Skattaves

2009-11-21T08:40:00.000-08:00

Já, það gerðist! Vinstri-stjórnin hækkaði skattana! Á nú að skattpína þá sem minna mega sín til að koma okkur út úr kreppunni?!

Ekki?

Ha?

Já, þú segir það. Á að lækka skatta á lágtekjufólk en hækka þá á hina sem mega við því? Millitekjufólk bera þá einhverja byrði og hátekjufólk og fyrirtæki mest.

Sjitt. Hvað er hægt að segja við þessu? Er einhver leið að rífast yfir annarri eins réttlátri nálgun?

Já, auðvitað er það hægt! Lágtekjufólk fær SAMT að bera byrðarnar af því að skattahækkanirnar fara jú beinustu leið út í verðlagið! Hah! Skúringakonan borgar lægri skatta en þarf að borga meira fyrir súkkulaði og hægðalyf! Hvað segirðu við því?

Jú, einu er ég að velta fyrir mér: Hvers konar ferli er það þegar skattahækkanir fara beint út í verðlagið? Er það eins og þegar fita eða alkóhól fara beina leið út í blóðrásina? Er það einhvers konar osmósa? Nei, þetta gerist ekki sjálfkrafa. Verðlag er ekki náttúrufyrirbæri.

Verðhækkanir eru viljaákvarðanir hugsandi lífvera sem vita hvað þær eru að gera. Hvernig væri að fyrirtækin hættu að koma í fréttaviðtöl eins og smáborgarar í Þjóðarsálina og vola yfir afkomu sinni? Hvernig væri að fólkið sem mokgræddi á okkur í góðærinu hefði nú vit á að halda kjafti og taka á sig kreditkortareikninginn sem er stílaður á það? Hvernig væri að eignastétt þessa lands hefði í sér manndóm til að hegða sér ekki eins og aumar skipsrottur?

Annars er kominn tími til að eitra fyrir þessum meindýrum.

+++++++

A fire in their master's house is set...

(Rage Against The Machine)

Uppgjafarsósíalistar

2009-10-24T07:41:00.000-07:00

Fátt þykir mér eins ofboðslega aumkunarvert á hinu stjórnmálalega sviði og uppgjafarsósíalistar.

Hallgrímur Helgason sagði víst skilið við rauða drauminn eftir að hafa verið fangelsaður í Austur-Þýzkalandi fyrir að taka túristamyndir. Svo fleygði hann sér í feitlaginn faðm Davíðs Oddssonar, uns sá teygði út bláa hönd sína og tók hann á teppið fyrir að svíkja Íhaldið í skrifum sínum. Ekki veit ég hvur hugmyndafræði Hallgríms er nú til dags en síðast þegar ég vissi var hann nýskilinn við eina Vinstri-Græna og mikill aðdáandi búsáhaldabyltingarinnar svonefndu. Er hann genginn af villutrúnni á almáttugan kapítalismann eða er hann bara að fanga einhvern spenning? Það kemur í ljós.

Ólafur Ragnar Grímsson stóð fyrir því árið 1990 að Alþýðubandalagið felldi það atriði út af stefnuskrá sinni að koma á miðstýrðum áætlunarbúskap að sovéskri fyrirmynd. Þá kvað hann "kenningarkerfin" í austri og vestri hafa brugðist og sagðist vilja þriðju leiðina; "róttæka jafnaðarstefnu". Jafnaðarstefnan var reyndar svo róttæk að á einhverjum áratugi var hún búin að snúast upp í andhverfu sína. Í forsetaembættinu varð Ólafur markaðskarl mikill og þjónaði sem klappstýra útrásarvitleysinganna víðs vegar í útlöndum. Sú aðstoð naut mikillar hrifningar á hægri vængnum á sínum tíma en nú eftir hrunið eru bláir andstæðingar hans stöðugt að reyna að troða þessu upp í rassgatið á honum og krefja hann afsagnar. Ætti hann að segja af sér og komast aftur í tengsl við sósíalískar rætur sínar? Af hverju ekki?

Hið sameiginlega við þessi tvö dæmi virðist mér augljóst; hér er um að ræða tvo vinstrisinna sem gerðust undirgefnir auðvaldinu þegar þeim varð ljóst að Bolsévismi væri ólýðræðislegur og í alla staði óhentugur. Einhver hefði hins vegar átt að benda þeim á að "sósíalisminn" í austri hefði verið álíka sósíalískur og bláveldið hér heima. Sumir eru bara ekki dýpri en svo að þeir gleypa skilgreiningar annarra án þess að skoða þær sjálfir.

Sannir sósíalistar eru menn eins og George Orwell, en hann hélt fast í hugsjónir sínar um lýðræðislegt sósíalistaþjóðfélag (sannan sósíalisma) þrátt fyrir að vera orðinn einn hatrammasti andstæðingur sovétsins. Þeir sem vilja láta taka sig alvarlega sem pólitíska hugsuði ættu að taka sér Orwell til fyrirmyndar.

-------

You can dress up a pig, but it's still a pig...

(Rollins Band)

Margur heldur mig sig

2009-10-22T12:18:00.000-07:00

Á landi voru er það til siðs að dreifa þeirri ábyrgð sem maður ber eins og bréfberi dreifir Elkó-bæklingum (og sendibréfum á svona... átta daga fresti). Árni Johnsen kvað þá er greiddu honum ekki nægileg laun bera sök á kantsteinsstuldi sínum. Sigga Beinteins kenndi klíkuskap á meðal þjóða um slakt gengi sitt í Evróvisjón árið 1995. Guðni Bergsson kenndi stórhættulegum skriðtæklingum Vinnie Jones fyrir ótta sinn við að spila á móti Wimbledon. Svona má lengi telja.

Í vikunni höfum við svo tvö ný dæmi um þetta. Annað tilheyrir manni sem misnotaði dóttur sína kynferðislega, en téður skítsokkur ku hafa kennt pólskum innflytjendum um ódæðisverkin sem hann framdi. Er von að maður spyrji: Hvernig? Hvernig stóðu Pólverjarnir að misnotkuninni? Fjármögnuðu þeir hana? Kenndu þeir honum hvílubrögðin? Ýttu þeir honum inn til stúlkunnar og læstu? Kannski fáum við aldrei að vita svörin við þessari spurningu en við lítilmótlegan lirfuskít þann er verknaðinn framdi hef ég aðeins eitt að segja: Ég bið að heilsa Kölska þegar þú hittir hann. Vonandi gerist það bráðlega.

Hitt dæmið er Sjálfstæðisflokkurinn sem lýst hefur yfir sjálfstæði frá raunveruleikanum. Meðlimir þessa guðsvolaða, úrelta og einskis nýta flokks æpa nú hver í kapp við annan að nú hafi Alþingi Íslands verið niðurlægt með Icesave-samningum ríkisstjórnarinnar og hafa nú þegar gleymt að Icesave-klúðrið var búið og gert þegar vinstri-stjórnin tók við eftir byltingu og að það var ALLT ÞEIM SJÁLFUM AÐ KENNA! Hvenær ætla þessir amlóðar að hafa vit á að þegja? Upphrópanir þeirra yfir björgunartilburðum ríkisstjórnarinnar (hversu misjafnir sem þeir tilburðir kunna að vera) eru fáránlegar. Það er eins og Steingrímur Njálsson að úthrópa nágranna sína sem barnaníðinga. Sjálfstæðismenn... kommon. Farið nú að segja þetta gott. Lokið þessu vanhelga bláa stjórnmálabatteríi og biðjið okkur afsökunar fyrir að hafa sett okkur á hausinn.

+++++++

The front-line is erverywhere...

(Rage Against The Machine)

Rotið innvols neysluþjóðfélagsins

2009-10-19T05:34:00.000-07:00

Opttsinnis erum við mannverurnar af karlkyni á sveimi um verslanir ýmsar í eptirdragi kvenna okkar og ófáir okkar hafa eflaust einhvern tíma lent inni í kaupfélagi nokkru er við grænar systur kennir sig. Hvurjar þessar systur eru og hvurs vegna þær skyldu grænar vera er mér ráðgáta en hitt er víst að skilaboð þeirra til tilvonandi viðskiptavina sinna standa sperrt upp um sótsvarta veggi dyngju þeirrar er við þær er kennd. Og gott ef kvensur þessar eru ekki bara nokkuð ástleitnar.

En systrum þessum þykir sitthvað meira framandi og spennandi en nýstárlegar mataruppskriptir og danskar vefsíður. Þeim er einng geysilega hlýtt hvor til annarrar. Kannski aðeins of hlýtt.

Þykir einhverjum öðrum sem Anna og Klara séu hér á leiðinni í sleik? Ég veit ekki hvurn siðalærdóm ungar algrænar dömur í Danmörku nema en slíkt myndi á Ísalandi sifjaspell nefnast, eður blóðskömm. Þó væri það ekki eins ósiðlegt og það er þetta teiknaða kattardýr virðist vilja að ég geri við sig:

Nei, kisi, ég sleiki ekki hvað sem er! Kannski ætti maður bara að vera heima hjá sér á meðan konan verslar.

-------

Please allow me to introduce myself...

(The Rolling Stones)

Rassabossalingur

2009-10-14T10:41:00.000-07:00

Engin veit ég betri færi en eldfæri en slík færi eru einnig veiðafæri og jafnvel dauðafæri sem jafnvel Pétur Ormslev á að geta skorað úr nema Helga Möller standi í markinu! Rollingur kjamsar á gulrót og ég kann mig ekki innan veggja hins loðna vísundar, sem veifar drulluskítugum klaufum sínum klaufalega eins og hann eigi pleisið. Ég missti af stórum héra og þarf því víst að éta það sem úti frýs, eins og lýs og some of these...

Ungabörn eiga ekki að elda sjálf sig í ofnum tækifæranna. Sykur mammúti aftonblaðet hreðjatak grettistak jötungrip hver veit hvað veldur, hver heldur? Jósef, þetta er allt þér að kenna, þú sem gerir upp á milli kvenna, þú sem skríður fyrir fílsungum og veifar hreifunum upp í himininn án þess að fá þér hanska til að geta meðhöndlað norðurljósin. Þú færð straum, aumingi!!! Þú færð straum!!!!!!

+++++++

Never trust a motherfucker!

(Cavalera Conspiracy)

Er skinhelgir rita...

2009-10-08T08:07:00.000-07:00

Hljóðs bið ek allar

helgar kindir!

Veit ek vel að þeir er þetta lesa eru vel að sér í vefpóstssiðum og angra engan að ásettu ráði nema um argasta óvin sé að ræða. Þó hefi ek frá ýmsum minnur siðmenntuðum aðiljum tölvuskeyti hlotið er send hafa verið frá manni til manns líkt og um boðhlaup sé að ræða. Gaman hefi ek iðulega af skeytum sem þessum, nema hvað aftan á mörg þeirra eru hnýtt boð um að láta þau ganga til vina og vandamanna. Sumir beiðast þessa með kímni í hjarta og bros á vör og lofa jafnvel happdrættisvinningum eður sjötíu og tveimur hreinum meyjum verði ek við beiðni þeirra. Aðrir er við kirkju hins Krossfesta eru kenndir (og eru kannski kenndir) reyna að spila á samkirkjulegu sektarkenndina með skitu eins og: "ekki missa af tækifæri til að blessa" eður "hefurðu ekki fimm mínútur til að vinna verk Guðs og áframsenda þetta?"

Og þegar í harðbakkan slær er gripið til ráðs er upp á engil-saxnesku er kallað "passive-aggressive" og skilaboðin hljóða svona: "neinei, ekkert áframsenda þetta, það þarf enginn að vita að þú sast aðgerðalaus." Í þeim tilfellum hvílir að baki sneiðinni sú fyrirframgefna ályktun að ek sé eigi einvörðungu svo sammála ritaranum um ágæti tölvuskeytisins og innihalds þess að mér finnist ómögulegt annað en að sem flestir fái með að njóta, heldur einnig að mér sé svo annt um velþóknun sendandans að ég myndi leyna hann þeirri staðreynd að ég áframsenti ekki skeytið. Hvers konar endemis mikilmennskubrjálæði er þetta? Halda sumir að þar eð þeir hafi hjálpræði Krists meðtekið sé hvert orð sem fram af munni þeirra gengur jafnmikilvægt Ritningunni?

Til eru geðlyf við órum sem þessum.

+++++++

I remember you so well

Always talkin' 'bout everybody goin' to hell

Then you looked into a mirror...

(Jon Gibson)

Nú mun hún sökkvast...

2009-10-04T14:03:00.000-07:00

Lífsaugað?

Mér er það morgunljóst að miðildómur er gömul tugga í tranti þeirra er þurfa á öllu skoðun að hafa. Þó finn ég mig knúinn til að henda nokkrum atriðum framan í þá sem láta svo lítið að lesa pistla mína. Ekki veit ég svo glatt hvort þú, læsi netrápari góður, leggur á menn á borð við Þórhall miðil átrúnað eður ei, en slíkt er að mínu viti aukaatriði. Við þá sem spotta átrúendur pungsa sem þessara segi ég: prófið að missa ástvin og sjáið hvort sjálfsblekkingin komi ykkur ekki vinalegar fyrir sjónir. Við hina sem ætlast til þess að allir gleypi raup sjálfskipaðra sjáenda um röfl hinna liðnu án þess að láta rökskyn sitt þvælast fyrir segi ég: óskið ykkur í aðra hönd, skítið í hina og sjáið svo hvor fyllist fyrr. Og við alla segi ég: Lífsaugað er grábölvað gæsargall!

Ef hinir framliðnu skeggræða málin við mig get ég lofað ykkur því að ég þarf ekki að giska á neitt. Kannski er sjónvarpsvölvinn einungis að henda fram beituorðum til að féfletta hina sorgbitnu. Ef hann heyrir hins vegar til hinna rotnu virðist hann vera afspyrnulélegur áhlýðandi. Hversu lélega heyrn eður athyglisgáfu þyrfti maður að hafa til að geta ekki haft örnefnið "Hamar" eftir beinum viðmælanda án þess að þurfa að prumpa eitthvað um "fjall" eða "hól"? Ertu sáttur við mig, Þórhallur? Ekki? Eða varstu kannski ekki að hlusta?

+++++++

Fuck you!!!

(Damageplan)

Múfasa

2009-10-01T09:42:00.000-07:00

Ég er orðinn ljón á veginum! Mér hefir áskotnazt ástríðurauð rennireið af Peugeot-tegund og get því loksins látið sjá mig í swingers-partíunum í Lyon! Ekki er tík þessi aðeins fullbúin bremsubúnaði (fótbremsu og öllu!) heldur er læsing hennar miðlæg og nær til allra dyra með einni léttri hnappaþrýstu! Beinskiptur er bíllinn og beinstífur en það kemur málinu ekkert við! EKKERT!!!

Fimmta ökutækið sem okkur hjónunum hefur áskotnast lofar aldeilis góðu og ég ætla að gera mitt til að það fari ekki sömu hningunarleið og Hundi, Sindbað, Blámann og Rauðhetta. Hann mun heita Múfasa og ég legg svo á og mæli um að hann mun vera konungur malbiksfrumskógarins!

+++++++

Jeg var úð á Spánö, so kom þessi bjánö...

Af verðlaunakveldi einu í Nýju Jórvík...

2009-09-16T03:50:00.000-07:00

Að kveldi drottinsdags hins síðastliðins komu tónstjörnur af ýmsum toga fram á sjónvarpsstöðinni Mtv í Nýju Jórvík til að taka við styttum og klappi á bakið fyrir fína frammistöðu í frægðarheimum. Ein þeirra var nýstirnið Taylor Swift, sem sigraði meðal annars halastjörnuna Beyoncé í flokki þeirra myndbanda er kvenfólk hefir út gefið. En þegar Swift þessi var í þann mund að koma út úr sér þakkarræðunni ruddist Kanye nokkur Vestmaður á sviðið og kvað myndband Beyoncé hafa verið eitt það besta á árinu. Þá rétti hann Swift hljóðnemann til að ljúka sér af en hún var orðlaus og lötraði út af sviðinu eins og nýskitinn kúkur.

Vestmanninum var vikið úr höllinni og það var ekki fyrr en í lok sýningarinnar sem Taylor hin Snögga fékk uppreisn æru. Þá vann Beyoncé í flokki þeirra myndbanda er á árinu voru út gefin og léði ungstirninu ljóshærða þakkarræðutíma sinn. Eftir ósköpin baðst Vestmaðurinn afsökunar á athæfinu og kvaðst ekki hafa áttað sig á ranglætinu uns hann hafði séð stúlkuna ófæra um að klára þakkir sínar. Þetta var í þætti Jay nokkurs Lenós, en téður Jay lék í viðtalinu skjöldum tveimur. Í fyrsta lagi lofaði hann Kanye fyrir að hafa nægan eistnastyrk til að heiðra skuldbindingu sína um að koma fram í skemmtiþætti örfáum dögum eftir svo vandræðalegt atvik sem þetta. En í lok viðtals grætti hann Vestmanninn með spurningu um það hvað nýandaðri móður hans myndi hafa fundist um herlegheitin væri hún á lífi. Rapparanum varð orðafátt en tautaði eitthvað um að taka sér orlof á næstunni til að komast út úr þessari reynslu meiri maður en áður.

Í fyrstu hvarflaði að mér að um gríðarstóran leikþátt væri að ræða. Verðlaunakveldið varð jú áttatíu sinnum áhugaverðara fyrir þessa litlu dramasögn og góðviljinn sem Beyoncé og Swift hlutu fyrir vikið var betri auglýsing en flestum tónstjörnum tekst að afla sér um áratugabil. Aðeins eitt þvælist fyrir þessari niðurstöðu; Vestmaðurinn sjálfur. Enginn heilvita maður hefði samþykkt að brennimerkja sig svona illilega sem kaldlyndan þrjót án þess að fá neitt á móti. Hvað græddi Kanye á þessu? Ekki nokkra einustu, aumustu örðu af andskotanum neinu. Vorkenndi maður honum þegar Silfurrefurinn í sófanum grætti hann, nýmunaðarlausan manninn, með oddhvassri spurn um velþóknun móður hans? Jú, óneitanlega. Og slíkt er mönnum jú optsinnis í hag. Þó væri í því tilfelli langtum of miklu fórnað fyrir alltof lítið og ég trúi því ekki að Vestmaðurinn beri svo lítið skyn í höfði að hann láti hafa sig út í slíka vitleysu. Samsærið er of ófullkomið til að vera satt.

Opinberar upphrópanir hins hvatvísa Kanyes eru nú orðin margar, en eitthvað þykir mér samfélagsgildi þeirra vera á undanhaldi. Þegar hann kvað Georg Runna ekki bera hag blakkra fyrir brjósti eftir fellibylinn Katrínu var ég honum hjartanlega sammála. Þegar hann missti sig á einni verðlaunaafhendingu yfir að hafa tapað varð ég steinhissa. Þegar hann reif svo hljóðnemann úr hönd Taylorar Swift sá ég mynstur opinberast; upphrópanir hans eru einkenni einhverjar hvatvísisröskunar. Vonandi nær hann sér í aðstoð, enda sumt það er hann hefir út gefið í gegnum tíðina verið áhlýðanlegt mjök.

-------

He got that ambition, baby

Just look at his eyes

He's sweepin' up the floor

Next week it's the fries...

(Kanye West)

Ekki byrja að reykja!

2009-09-14T14:16:00.000-07:00

Hér er góð ástæða til að láta retturnar eiga sig...

Don't-don't-don't believe the hype!

2009-09-13T03:23:00.000-07:00

Um daginn var ég spurður hvað málið væri með minn mann, Hugo Chávez. Fyrir þá sem ekki vita er ég einstaklega ánægður með frammistöðu hans í því að víkka út lýðræðið og samhjálpina í Venezuela og í því að vinna að sjálfstæði Suður-Ameríku gagnvart drottnaranum í norðri. Og fyrir þá sem ekki vita voru hópar víðs vegar um heiminn að mótmæla þeirri ákvörðun Chávez að setja viðskiptaþvingur á nágranna sína í Kólumbíu. Þess vegna var ég spurður hvað málið væri með minn mann. Ég get útskýrt hér í stuttu máli hvað málið gengur út á.

Rómanska Ameríka hefur í áratugaraðir verið undir hæl bandarískra utanríkishagsmuna. Grýlan í norðri hefur staðið fyrir ófáum valdatökum og fjöldamorðum, allt frá Mexíkó til Chile. En undanfarið hafa ríkin verið farin að vinna saman og slíta naflastrenginn til norðurs og fremstur í flokki í þeirri viðleitni var Hugo Chávez. Bandaríkjastjórn kann ekki að meta þessar þreifingar og gerði í júlí leynilegan samning við kólumbísk stjórnvöld um að fá að setja upp einhverjar sjö herstöðvar í landinu. Frá þessum herstöðvum yrðu svo gerðar eldsprengjuárásir á kóka-akra, undir því yfirskini að verið væri að stemma stigu við kókaín-vandamálinu í Bandaríkjunum,

Chávez sá í gegnum þessa aumu afsökun og beitti viðskiptaþvingum á Kólumbíu til að fá þá til að hætta við að hleypa bandaríska refinum inn í suður-ameríska hænsnakofann. Árásir Bandaríkjamanna á kóka-bændur hafa ekkert með umhyggju fyrir dópistum að gera og þó að svo væri er þetta stórkostlega heimskuleg leið til þess að koma til móts við það vandamál. Myndu þeir hleypa kólumbísku herliði inn í Bandaríkin til að gera árás á tóbaksbændur í Suðurríkjunum? Tóbak er jú eitt lífshættulegasta og mest ávanabindandi fíkniefni í heiminum; ljósárum á undan kókaíni í þeim efnum. Auðvitað tækju þeir það ekki í mál. Þess má reyndar geta að kóka-plantan er til margs nytsamleg og að brenna hana alls staðar sem hún er fundin til þess að koma í veg fyrir kókaínframleiðslu væri eins og að eyðileggja allt títaníumstál í heiminum til að koma í veg fyrir smíði kjarnorkuodda.

Sumum finnst Chávez hafa gengið harkalega fram en ekki öllum. Hann er einn vinsælasti þjóðhöfðingi á plánetunni ef skoðaðar eru kosningar og skoðanakannanir og hann hefur aldrei lyft litlafingri til þess að koma í veg fyrir rétt fólks til mótmæla gegn sér. Því er ekki að undra að mun fjölmennari hópur úti á götunum í heimalandi hans var saman kominn til þess að styðja hann en sá sem var að krefjast afsagnar hans. Hvernig leit þetta út í vestrænum fjölmiðlum? "Allir vilja Chávez út!" Meira að segja á mbl.is og vísi.is. Já, áróðursgreip vesturheimskra kapítalista nær langt og svífst einskis.

Áfram Chávez!

+++++++

Soy un hombre muy honorado...

(Antonio Banderas & Los Lobos)

Hamast á Austurvelli

2009-08-27T07:53:00.000-07:00

En hve angurvær angursóp alþýðu Íslands geta verið. Í janúar var spilltum skítalýðnum att frá stýrinu og brautin rudd fyrir tímanleg hattaskipti. Gott vann sigur yfir illu, satt er það, en eins og við mátti búast eru atburðirnir í kjölfarið ekki eins afgerandi og hinir bláeygustu okkar gerðu sér í hugarlund. VG og Samfylking snöruðu landinu ekki yfir í sósíalískt dýrðarríki á fyrstu mánuðum valdasetu sinnar. Þeirra beið hið vanþakkláta verk að bjarga því sem bjargað varð úr þeim þjóðarhagsrústum sem ræfilstuskurnar á undan þeim skildu eftir sig, semja frið við samviskulausa skósveina erlendra lánadrottna og herða sultarólina án þess að setja hina bjargarvana á vonarvöl. Forverum þeirra beið hið öfundsverða verkefni að standa til hliðar og ata hverja viðleitni þeirra auri og andskota án þess að stinga upp á neinu í staðinn nema að berja sér á brjóst og neita að borga.

Ég er einn þeirra sem telur að endursemja beri Icesave-samninginn. En ef einn einasti stuðningsmaður Sjálfstæðismanna (séu þeir ennþá til) opnar óverðuga þverrifu sína til að hæðast að klaufalegum samningstilburðum vinstristjórnarinnar ætti hver viti borinn maður að líta á það sem skyldu sína að troða ábyrgðinni á sjálfu bankahruninu rakleiðis ofan í kokið á honum enn og aftur. Hægrimenn hafa fyrirgert öllu tilkalli sínu til áheyrnar, þar á meðal Hannes Hólmsteinn.

Téður Hólmsteinn sá sér leik á borði þegar alþýðan fjölmennti á Austurvelli til að krefjast betri Icesave-samnings og mætti á svæðið. Til hvers? Til að hlakka yfir óförum þeirra sem þó eru ljósárum starfans verðari en hann? Til að kynna nýjustu bók sína? Hverjum er ekki sama? Alla vega var hann þarna og viðstaddir sáu sér ekki allir fært að stilla sig um að atyrða hann og kasta í hann drasli.

DV tók píslarvættismynd þessa af karlgreyinu og GAT ÞESS Í FRÉTTINNI að hann væri með nýþýdda bók sína með sér. Hvað borgaði Hannes Dagblaðinu Vísi fyrir þetta viðvik? Já, í dag var víst góður dagur, jafnt fyrir tækifærissinnaðar kapítalistasleikjur og fégírugar fjölmiðlamellur. En skítt með það. Það var þó hent í hann drasli. Maður verður að vera þakklátur fyrir litlu sigrana í lífinu. Alþýða Íslands er kannski ekki ánægt með nýjustu útspil vinstristjórnarinnar en ber nægilegt skyn til að leggja ekki lag sitt við eina helstu klappstýru útrásarævintýrisins. Nýtt hræsnimet, Hannes. Til hamingju! Vertu nú inni hjá þér á meðan fullorðna fólkið talar saman.

+++++++

Someone saved my life tonight...

(Elton John)

Sunnudagaskóli á föstudegi

2009-08-21T03:32:00.000-07:00

Alltaf þegar ég held að eldprédikarar hins kristna siðar geti ekki fjarlægst meir það fagnaðarerindi er þeir kenna sig við stíga þeir enn eitt skrefið í burtu. Einhver þeirra gerði nýlega hljóðrás yfir kynningu á hryllingsmyndinni Drag Me To Hell, þar sem hann hæddist að almennum bíógestum fyrir að ljúga því að sjálfum sér að þeir væru ekki á leiðinni til helvítis fyrir losta sinn, kynmök utan hjónabands, græðgi, stolt, hatur, guðlast, lygar og stuldi. Hetjulegt afrek það!

Hægt væri að geta þess að hvergi getur Kristur um helvíti í Biblíunni í merkingunni "staður þar sem syndarar brenna um alla eilífð". Það sem íslenska þýðingin kallar helvíti er á frummálinu hades; heimur hinna dauðu. Myndmálið með eldinn og brennisteininn er fengið úr Opinberunarbók Jóhannesar en sú bók er smekkfull af alls kyns líkingum og myndhverfingum sem aðeins flón myndi taka bókstaflega. Meira að segja eldprédikararnir sjálfir gera að því skóna að dýrið sé ekki dýr heldur maður og að skækjan sé einhver söfnuður manna, og aðrir guðsmenn segja að eldurinn sem Jóhannes talar um sé hreinsun illskunnar úr sálum hinna vondu fyrir mátt Orðsins. Sársaukafull á sinn hátt? Já. En síður en svo eilíf eða bókstaflega fjórtánhundruð gráður selsíus.

Til hvers að velja eld og brennistein sem eina táknið í Opinberunarbókinni sem taka beri bókstaflega? Til þess að hræða fólk til Guðstrúar. Þeir kunngjöra ekki "náðarár Drottins" eins og frelsarinn bað um heldur hóta þeir eilífri pínu sé boðum og bönnum ekki hlýtt. Þannig gera þeir fórnarverk krossdauðans að merkingarlausu manndrápi. Guðspjöllin lofa okkur frelsi en þessir menn vilja frekar kúga fólk til trúar. Sé helvíti hins vegar til kemur skýrt fram í Biblíunni að engin fari þangað fyrir syndir sínar. Jesús borgaði fyrir þær ALLAR með dauða sínum og upprisu, ekki bara þær sem heittrúaðir kristlingar fremja. Nýi sáttmálinn er í gildi; náð en ekki lögmál.

Ef einhver reynir að segja mér að hver sá sem meðtaki ekki Krist sem frelsara fari til helvítis spyr ég þann hinn sama: Fara látin ungabörn til helvítis? Flestir svara því neitandi en með hvaða rökum? Hafa ungabörnin meðtekið Krist? Nei. Eru ekki allir syndugir og skorta Guðs dýrð? Jú. Er einhver bókstafur fyrir því að börn séu undanþegin lögmálinu fram að tilteknum aldri? Nei. Bókstafstrú gefur ekki svigrúm fyrir miskunn. Sem betur fer hafa "bókstafstrúarmennirnir" ekki rétt fyrir sér. Helvíti eins og þeir þekkja það er ekki til.

Hvernig væri að hætta þessum endemis helvítisprédikunum sem byggja ekki á neinu öðru en hatri, hroka og hálfsannleik?

+++++++

There but for the grace of God go I...

(Machine)

Mæl þú manna heilastur!

2009-08-09T05:48:00.000-07:00

"A banker is a fellow who lends you his umbrella when the sun is shining, but wants it back the minute it begins to rain."

- Mark Twain.

Voru sannari orð nokkru sinni frá munni mælt eður á pergament rituð? Við Íslendingar vitum þetta manna best.

+++++++

The vulture's right to live is mine to die...

(Rage Against The Machine)

Gei-dagur

2009-08-08T11:22:00.000-07:00

Í dag er gei-dagur. Þá leyfir maður sér að klæðast litríkum fötum og skekja gump sinn við dunandi undirleik útvatnaðrar hljóðgervlahljómlistar; nokkuð sem á flestum öðrum dögum er óhugsandi. Í dag snæðir maður bleikar kökur, ælir þeim um leið og þær hafa meltar verið og fer að lokum í brúnkusprey. Í dag biður maður um mannréttindi eins og að fá að kvænast konum sem eru ekki konur og gera hugtakið að kvænast merkingarlaust. Giftast getur haldist óbreytt. En bíddu...

Gei fólk má giftast. Ekki í sumum kirkjum. En hvað með það? Eiga kirkjur ekki að fá að ráða hversu gei þær eru? Ég veit alla vega að enginn er of gei til að gifta sig í Hafnarfjarðarkirkju. Í dag er gei-dagur. Þá leyfir maður sér að fara til Hafnarfjarðar án þess að vera á leiðinni í Bláa Lónið. Þá geta konur flett af sér karlmannsfjötrunum og sleppt því að farða sig. Nema þær vilji vera sexí. Við skulum breyta þessu. Í dag geta konur flett af sér karlmannsfjötrunum og farðað hver aðra á einhvern erótískan hátt. Farðað hver á annarri rasskinnarnar eða eitthvað. Augnskugga á brúna augað. Nei, nú er ég kominn út í rugl.

Til hamingju með daginn, Íslendingar! Ekki bara þeir sem eru hýrari en háfjallageitur heldur við hin sem njótum góðs af menningu þeirra. Ímyndið ykkur frelsið sem hýra byltingin hefur haft í för með sér. Að vísu þurfa konur ennþá að farða sig en á móti kemur að nú finna karlmenn sig líka knúna til þess. Frábært!

+++++++

Maybe you'll find a replacement...

(Elton John)

Skyndilegt símablogg

2009-08-06T08:48:00.000-07:00

63 greindir og restin á leidinni. Eda hvad? Verdum vid ekki öll senn fallin í svínaflensuvalinn? Verdur Ísland morgundagsins ekki bara sóttkví; holdsveikranýlenda med glæfralegt hálendi og ónýtan gjaldmidil? Ef madur tæki meir en varlegt mark à fjölmidlum thessa dagana thá kæmist madur àn efa ad thessari nidurstödu. Til thess eru jú eiturlyf, eda hvad? À madur ekki bara ad vera skakkur um thessar mundir? Bara bólufredinn uns thetta rugl er yfirstadid? Og ef thetta lagast aldrei... thá rennur bara aldrei af okkur. Sound good?

Kaupþing tosar í pilsfaldinn

2009-08-01T14:32:00.000-07:00

Svo virðist sem Kaupþing hafi farið í einhvers konar eyðsluæði rétt fyrir bankahrun. 205 aðilar sem tengdir voru Kaupþingi fengu miljarða á miljarða ofan frá bankanum rétt áður en spilaborgin hrundi, og vel eftir að í ljós var komið að í ósköpin stefndi. Nógu slæmt er að slíkt ábyrgðarleysi hafi átt sér stað; að bankamenn hafi hent stórfenglegum fjárhæðum í góðkunningja sína, vitandi að fullt af fólki ætti eftir að glata sparifé sínu. En Kaupþing lét ekki þar við sitja.

Þegar skýrsla um þessa skelfilegu spillingu leit dagsins ljós gerðu Kaupþingsmenn einmitt það sem viti bornir ríkisborgarar búast við af fégírugum drullusokkum. Þeir reyndu að setja múl á fréttaflutning Ríkissjónvarpsins af málinu. Og það sem verra er; dómsvaldið gerðist samsekt í vitleysunni og bannaði RÚV að birta fréttina. Bankaleyndin, í skjóli hverrar útrásarhetjurnar settu landið á hausinn, skiptir dómsvaldið greinilega meira máli en almannaheill.

Kapítalisminn er skrýtið fyrirbæri. Auðmenn njóta allra fríðindanna en bera ekkert af ábyrgðinni. Við hin þurfum alltaf að taka það á okkur þegar vellauðugir bræður okkar gera í brók og þegar einhver ætlar að mæla orð af munni um misgjörðir þeirra fá þeir á sig lögbann. Er kannski kominn tími til að gera þessa stéttabaráttu að stéttastríði eins og Ernesto heitinn Guevara lagði til?

+++++++

So let the guilty hang in the year of the boomerang...

(Rage Against The Machine)

Landið skelfur!

2009-07-30T02:25:00.000-07:00

Vísindamönnum er eigi ávallt auðið að komast að heilsteyptum sannleik og optar en eigi gerist þess þörf að miðla málum. Sumt það er fyrir satt er haft á meðal lærðra hugsuða er eigi fullsannað heldur samþykkt af jafningjahópnum á grundvelli líkinda. Þetta nefnist consensus. Hjarðhegðun? Kannski. Altént minnir það óneitanlega á hegðun hjarðar er síður vísindalegir hópar gera með sér sinn eigin consensus. Nú síðast gerðu til dæmis hjátrúarfullir Íslendingar með sér sáttmála þann 27. júlímánaðar síðastliðins um að taka trúanlega spá sjálfsskipaðs "sjáanda" þess efnis að geysimikill jarðskjálfti myndi skekja landið og valda Suðurnesjamönnum miklum skaða. Ein kona gekk svo langt að yfirgefa heimili sitt vegna spárinnar. Af hverju? Jú, vísbendingarnar vóru til staðar. Nornin hafði jú "spáð fyrir um" skjálftana á aldamótaárinu og þann sem sér stað átti sumarið sem leið. En hversu marga skjálfta hafði völva þessi spáð fyrir um sem aldregi urðu? Setji maður nógu opt á sig spámannsserkinn hlýtur maður að detta niður á rétta spá einu sinni eður tvisvar. Hvert læddist gagnrýnin hugsun landans á meðan við vórum yfir þessu spákvendi dolfallin?

27. júlí kom og fór án nokkurra jarðhræringa og vonandi láta húsmæður á Suðurnesjum sér það að kenningu verða. Samt efa ég það.

+++++++

He sees your truth, he sees your lies,

but for all his power couldn't foresee his own demise...

(Iron Maiden)

Drepsóttir geisa!

2009-07-26T11:49:00.000-07:00

Þegar svínaflensan margumrædda barst fyrst í tal varð svínakjötsiðnaðinum um og ó og vildu fulltrúar hans breyta heitinu svo að það kæmi ekki niður á söluhagnaði þeirra. Allir verða jú að lifa. Nema svínin. Sem málamiðlun lögðu porkerarnir til að nafninu yrði breytt úr "svínaflensu" yfir í "afbrigðisflensu," sem væri ágætt nema hvað slíkt heiti fór heiftarlega fyrir brjóstið á bifreiðaframleiðendum. Afbrigðisflensa útleggst nefnilega "hybrid-flu" upp á engilsaxnesku og ekki vildu kaggasalarnir láta bendla umhverfisvænar "hybrid"-bifreiðar sínar við mannskæða sótt. Rikisstjórn Mexíkó brást ókvæða við þegar fréttamiðlar tóku að kenna flensuna við upprunaland sitt og nefna hana Mexíkóflensu, og þá voru góð ráð dýr.

Nú til dags heitir sýkin hinu andlausa nafni H1N1-flensan og var það heiti eflaust valið vegna þess að það gæti ekki mögulega komið illa við neinn. Þetta hlægir mig meira en nokkru tali tekur. Há-einn-enn-einn -flensan er örugglega ein fyndnasta andauglýsing fyrir N1 sem ég hef heyrt. Sökum óþjálleika heitisins verður flensan örugglega þekkt innan skamms sem N1-flensan og þá mun ég hlæja mig máttlausan. Verst er þá reyndar að símakveðja föður míns í vinnunni ("enn einn Hjalti") mun taka á sig örlítið óhugnanlegan merkingarauka. Samt verður það fyndið. Sjiiitt!!!

+++++++

We are all like lepers...

(Tourniquet)

Af syndum og sjálfsvígum

2009-07-25T09:29:00.000-07:00

Ég hafði af því spurn að ungur maður í Ríkjum þeim er við Bönd eru kennd hafi vefsent myndir af fyrrum heitmey sinni til allra þeirra sem henni voru kunnir (og ýmissa annarra), á hverjum hún var berstrípuð mjög. Var telpan sextán vetra. Þenna verknað ku stráksi framið hafa í heift vegna harma einhverra sem stúlka þessi hafði honum valdið og var hefndarhögg þetta ekki meinlausara en svo að téð snót sá sér ekki fært að endurnýja áskrift sína við lífið sjálft. Hún fór sér og sakamaðurinn var sekur fundinn og útlægur gerr. Nú er hann skráður kynferðisafbrotafír og menntun hans og atvinnuferli er lokið.

Sjálfsskaparvíti kynnu margir að segja og er ég einn þeirra. Megi áþján þrjóts þessa vera víti öðrum hefnigjörnum strákbjálfum til varnaðar. En eitt fannst mér týnst hafa þegar mál þetta var í þætti Rachel Ray skeggrætt. Þykir engum öðrum sem nokkuð stórt stökk sé undir sig tekið þegar dreifing nektarmynda verður til sjálfsvígs? Hér er rétt með tímaröð farið en óneitanlega yfir margt litið. Stúlkan nakta fór sér ekki um leið og ungur líkami hennar birtist gervallri veröldinni eins óhulinn og daginn sem hún var fram úr skauti borin.

Upp á hvern einasta dag mátti hnáta þessi líða uppnefni og svívirðingar á borð við "hóra" ellegar "drusla" frá jafnöldrum sínum í skólanum. Þessi var orsök vanlíðunar hinnar framliðnu. Ekki mun ég láta sem pilturinn við takkana hafi ekki átt neina sök á ótímabæru andláti hennar en fyrirsagnir sem fullyrða að mynddreifingin sjálf hafi dregið konuna ungu til dauða eru einfaldanir svo vægt sé til orða tekið.

Enn þykir mér sem þjóðin vesturheimska sé í vegg höfði sínu að skella. Ætlar einhver að fullyrða hispurslaust að vitleysa þessi hefði leitt af sér sjálfsvíg ef hinir vesturheimsku væru ekki barmafullir blygðunar hvað allt kynferðislegt varðar? Ef Kaninn væri ekki kynferðisbæld púrítananýlenda væri fólk sem tjáir kynferði sitt myndrænt ekki útmálað sem sori jarðar. Þá hefðu jafnaldrar stúlkunnar ekki uppnefnt hana og uppákoman hefði einvörðungu um friðhelgi einkalífsins snúist. Hversu mörgum fleiri á að fórna á altari kynlífshatursins áður en upplýsingin fer að síast inn í meðvitund hins vankaða Vesturs? Vonandi verður Jesse Logan hin síðasta.

+++++++

Hot down south tonight, it's hot...

(Bride)

Dögun ellegar dauði

2009-07-21T03:28:00.000-07:00

Í fyrradag rakst halastjarna á Júpíter og ég sit ennþá inni í stofu eins og ekkert hafi í skorist. Það er eins og örlög annarra heima komi mér ekkert við af því að ég held niðri í mér andanum á hverjum degi. Land mitt er umsetið lánadrottnum minna ríkustu bræðra og eldibrandar alþýðunnar á þingi virðast vera jafnóvissir um framtíðina og ég. Öðrum megin gangsins vilja menn gefa eftir í von um miskunn en hinum megin gangsins vilja menn berjast til blóðugs dauða til að standa vörð um reisn lýðveldisins á kostnað efnahagskerfisins. Víðsvegar í salnum eru menn sem vilja planta bláum fána Evrópu í moldina á Austurvelli og aðrir sem eru vantrúaðir á björgunargetu hinnar almáttugu Evru.

Við megum ekki gefa eftir fiskimiðin.

Við gerðum það hvort eð er árið 1984 með tilkomu kvótakerfisins.

Evrópa veitir okkur undanþágu.

Evrópa veitir engum undanþágur.

Hvernig á maður að geta náð nokkrum botni í þetta? Ég hlusta ekki á neinn sem segir að ESB sé fín lausn af því að þetta geti hvort eð er ekki versnað og að við höfum nú þegar misst fullveldið. En að sama skapi hlusta ég ekki á þá sem segja að ESB-aðild sé algjörlega óæskileg nú og um alla tíð. Ég vil að Íslendingar leggi alla móðursýki sína til hliðar og leggi fram rök sín eins og manneskjur. Það liggur allt of mikið við. Við megum ekki detta í skotgrafahernað.

+++++++

Nothing from nothing means nothing...

(Billy Preston)

Tvífarar? Sami maðurinn? Segið þið mér, lesendur!

2009-07-18T15:19:00.000-07:00

Við skulum byrja á Jesse Jackson og Lionel Ritchie.

Ókei, ekki alveg eins, en nokkuð svipaðir. Hvað með Patrick Swayze og Morten Harket í A-ha?

Já, þeir eru geysilíkir. Ekki þó kannski eins líkir og Michael Owen og Ryan Reynolds.

Já, hér er um algjöra tvífara að ræða. En síðasta tvífaraparið er kannski mest sláandi.

Getur einhver sagt mér hvor þessara drengja er barnastjarnan Austin O'Brien og hvor er rokkgoðið Símon Hjaltason? Ég bara spyr...

+++++++

Ziggy played guitar...

(David Bowie)

Misery-platan er komin út!

2009-07-16T03:27:00.000-07:00

Ég er máski ófær um að lýsa fyllilega hrifningu minni yfir því að fyrsta hljóðskífa Misery Loves Company, A Bottle Full Of Dreams, sé loks út komin. Um er að ræða vefútgáfu á tónlistarfrívefnum gogoyoko.com og plötuna er hér að finna. Þar er hægt á hana í heild sinni að hlýða ellegar versla sér niðurhal á henni fyrir skitnar sjö evrur (ca. 1250 krónur), ellegar einhver af lögunum fjórtán fyrir fimmtíu lágkúruleg evrusent hvert (ca. 90 krónur). Slagarar eins og Wee Hats And Beards og Sailing On The Current ásamt tólf öðrum sem orna illa vanstilltum vitleysingum óneitanlega mjög um hjartaræturnar. Eymd og volæði hafa aldregi verið í eins skemmtilegan búning sett og gott ef breiðskífa þessi breytir ekki hreinlega lífum allra þeirra sem gefa henni gaum, til hins betra ellegar hins verra. Sú er áhættan sem hinn hugaði hlustandi tekur þegar hann stígur inn í land Eymdarinnar sem félagsskapinn elskar. Þetta er slíkur þurftargripur að ég fæ tár í augun og brúnt í brók við heildarhlustun á hana.

Njótið heil!

Og kíkið endilega á Café Rosenberg þriðjudagskveldið 4. ágúst næstkomanda og verðið vitni að stórfenglegum útgáfutónleikum Miserísins. Þar verður kátt á hjalla mjök. Mjök!!!

+++++++

You look a hundred dollars

An inebriated godess...

(Misery Loves Company)

Michael Jackson er jú víst allur...

2009-07-10T02:02:00.000-07:00

Hvern þann dag sem líður rennur mér í minni einhver lagstúfur eptir Mikjálinn gamla sem hafði mig á sínum tíma snortið. Tóngáfa hans var óneitanleg. Er mögulegt að hlýða á Will You Be There án þess að hrærast til samkenndar með ljóðmælandanum? Og hver getur sagst ekki hafa verið nærri því að beygja af sem vitni varð að minningartónleikum kappans? Þegar Jennifer Hudson tók Will You Be There? Eða... eða þegar Steveland sjálfur söng Never Dreamed You'd Leave In Summer og They Won't Go When I Go? Maður var nærri því kominn að tárfella, og mér fannst hið sama gilda um flytjandann. Vonandi finnur Mikjállinn sér þann frið í handanlífinu sem hann fann aldregi hér hjá okkur.

+++++++

They won't go when I go...

(Stevie Wonder)

Mos Def veit hvað hann syngur...

2009-07-05T17:40:00.001-07:00

Fróðlegt að kíkja á gamla klippu af Mos Def og Cornell West í þætti Bill Maher.

Sagan af Elkó

2009-06-23T17:25:00.000-07:00

Fyrir tveimur árum keypti ég prentara með skanna hjá Elkó. Hann bjó yfir frjálsum vilja og skannaði og prentaði rétt þegar honum sýndist, auk þess sem straumtengið átti það til að slökkva á græjunni ef það var hreyft til. Ég fór loksins með hann í búðina og vildi skipta honum en við þjónustuborðið sagði starfsfólkið mér að skoða þyrfti gripinn og lagfæra ef hægt væri; að ekki væri um nein vöruskipti að ræða nema prentarinn væri sannanlega ónýtur. Ég lét hann af hendi og beið eftir hringingu. Hana fékk ég nokkrum dögum seinna. Þá var mér tjáð að prentarinn hefði prentað fullkomlega, skanninn skannað framar öllum vonum og straumbreytirinn ekki verið neitt til trafala. Aðspurður sagðist maðurinn á verkstæðinu hafa prófað öll þessi atriði (einu sinni) og komist að þeirri niðurstöðu að ekkert væri að honum. Hann fann ekki á sér neina hvöt til þess að gera neinar nánari prófanir þrátt fyrir að ég ítrekaði við hann að þessi vandamál kæmu upp öðru hvoru, en ekki endilega í hvert einasta skipti sem prentarinn væri notaður.

Sökum þess að ég þarfnaðist prentarans ákvað ég að láta þar við sitja og sækja hann til þeirra. En þá sagði maðurinn í símanum mér að ég þyrfti að greiða þúsund krónur í „skoðunargjald” vegna þess að ekkert hefði fundist að honum! Ég átti sem sagt ekki aðeins að láta það yfir mig ganga að verkstæðisstarfsmaður hefði kastað til hendinni og ákveðið eftir yfirborðslega sannprófun að ekkert væri að. Ég átti líka að borga sekt fyrir að hafa ómakað starfsmenn Elkó með raftæki sem var í ábyrgð hjá þeim! Ég skrifaði ekki undir þessa skilmála þegar ég keypti tækið og mér var fyrst sagt frá þessari harðlínureglu Elkó EFTIR að hafa skilað tækinu inn til viðgerðar.

Ég ákvað að fara í búðina og láta reyna á það hversu ósveigjanleg þessi regla væri. Og viti menn! Hún var eins og meitluð í granítstein. Á meðan ég beið var manni við hliðina á mér sagt að hann gæti ekki skilað DVD-mynd sem hann hefði fengið heldur þyrfti fyrst að sannprófa meintan galla hennar. Hann sagðist ekki búa nándarnærri þessari Elkó-verslun og kvaðst hafa komið daginn áður við án þess að fá afgreiðslu og spurði hvort starfsfólkinu fyndist það sanngjarnt að láta hann þurfa að keyra þrisvar í sömu búð til þess að fá einni skitinni kvikmynd skipt. Jú, það fannst þeim, og þegar að mér kom fékk ég að mæta sama, dásamlega viðmóti. Daman við þjónustuborðið sagði mér þvert ofan í öll mótrök að það væri óhnikanlegur sannleikur hins almáttka Elkós að ekkert væri að tækinu, og að fyrir þá ósvífni mína að láta óbilað tæki inn til viðgerðar væri ekki nema sanngjarnt að ég greiddi fyrir það skoðunargjald í sekt; að tveggja ára ábyrgð Elkó næði ekki yfir örstuttar (og ónægar) prófanir ef enginn galli fyndist.

Án þess að borga tók ég prentarann upp af borðinu og bjóst til brottfarar til þess að sjá hvernig hún myndi bregðast við. Hún brosti kalt og sagði að þau myndu þá bara senda sektina í innheimtu. Þá seildist ég ofan í vasa, henti tveimur Jónum Sigurðssonum á borðið og kvaðst aldregi aftur ætla að versla við þessa raftækjakeðju. Mér fannst það ekki mikil hótun en daman virtist taka hana mjög nærri sér, því hún tók þá aftur til máls um sanngirni þess að hafa af almúgafólki fé fyrir aðstoð sem það hefur fulla ástæðu til að ætla að sé fríkeypis. Ég lét fortölurnar mér sem vind um eyru þjóta og gekk út í bíl með „fullkomlega starfhæfa” prentaraskannann minn í fanginu. Enn sem komið er hafa forritin sem fylgdu með honum ekki náð að fá hann til þess að skanna og það er hendingu háð hvort hann prentar það sem fyrir hann er lagt eða einhverja bölvaða spássíuvitleysu.

Elkó hefur greinilega ákveðið að hætta að koma til móts við viðskiptavini sína og byrja að gera þeim erfitt fyrir að fá umsamda aðstoð. Kannski er þetta góð leið til þess að skera niður útgjöld en þetta er líka góð leið til þess að missa viðskiptavini. Og það er einmitt það sem Elkó á skilið. Vonandi verða þessir svívirðilegu viðskiptahættir til þess að fólk hættir alfarið að leggja leið sína í búðir þessarar verslunarkeðju.

+++++++

You take the hammer to the pearl like this...

(Robert Plant & The Strange Sensation)

Blaður um skid og ingenting

2009-06-21T09:27:00.000-07:00

Cristiano Ronaldo fór til Real Madríd. Það er nógu slæmt. En nú eltir Paris Hilton Ronaldo á röndum. Sökum þess að púrítanar Kananslands hata hana fyrir kynlífsleiki hennar á alnetinu og aðrir Kanar hata hana fyrir yfirborðslegt fas hennar hefur hún nýverið haldið sig aðallega í Evrópu, þar sem fólkið „skilur hana” og talar með hreim sem henni finnst krúttlegur, auk þess sem Lundúnir bjóða upp á hámenningarlega viðverustaði eins og Top Shop og Harrods, þar sem hótelprinsessur eins og Paris geta svalað hégómagirni sinni með dýrum fatakaupum allt til ragnaraka.

Og Ronaldo? Af hverju eyðir hann stundum sínum með slíkri ginnungaglyðru? Ég spyr af því að ég veit að kvenlesendur velta þessu fyrir sér. Karllesendur vita þetta hins vegar. Nei, Paris er kannski engin kynbomba heldur frekar fráhrindandi beinasleggja sem virðist ófær um að skipta svipum, en þegar kvenmaður hefur látið bólfarir sínar flakka á vefnum almenna hefur ungur fótboltastrákur án efa lítið á móti því að fara þangað djarflega sem margur (og ég meina MARGUR) hefir áður komið.

Nei, stelpur, þetta er ekkert flóknara en það. Lendar karla stýrast af einföldum hvötum og þökk sé Guði fyrir það. Ég held að ég yrði bráðlega tunglsjúkur ef kynhvöt mín stjórnaðist af því nevrótíska nónsensi sem konur fara mikinn um í Sex and the City og Oprah; ef skófatnaður konu opinberaði að mínu mati persónuleikabrest sem myndi eyðileggja samband okkar þegar fram liðu stundir; ef ég grunaði dömuna um framhjáhald í hvert sinn sem lægð kæmi í kynlífið ellegar hún kæmi heim með blóm; ef ég héldi að ég vissi allt sem ég þyrfti að vita um hitt kynið fyrir tilstilli spjallþátta og gaspursbleðla.

Þetta þýðir ekki að hvaða karl sem er sængi hjá hvaða druslu sem er ef hún er æsandi. Kvennaþjóðsagan um karlmenn sem hundastóð stendur ekki svo mikið sem á öðrum fæti. En stundum hafa bólfarir ekkert með mannkosti að gera. Stundum er náttúran bara að fara sínu fram. Manni getur verið hollt að hafa þetta í huga.

+++++++

Be the Hilton-bitch, baby...

(Hraun)

Þrusuþjóðhátíð

2009-06-19T12:21:00.000-07:00

Gott er í hallærum sem þessum að þjóðin frónska skuli geta átt slíkan dag til þjóðhátíðar sem miðcikudaginn síðastliðinn. Slíkt sólríkt sæludægur lá yfir ysta Thúle að fánarnir fundu varla nægan næðing til þess að blakta við. Í ofanálag setti handboltaburst Íslendinga ekki mar á merkikertisbros hins almenna Frónverja.

Sjálfur sté ég á stálgrind með föður mínum og stórgóðri hljómsveit. Í sameiningu spúðum við svakalegheitum yfir svakalegheitaþyrstan gospel-mannskapinn og vonandi mun enginn viðstaddra bíða þess bætur. Hehehe...

Svona eiga allar þjóðhátíðir að vera.

+++++++

Hvar sem tveir eða fleiri...

(1. Kor. 13)

Margt að segja á 12. júní

2009-06-12T03:43:00.000-07:00

Í dag er margt að segja sem hefur lítið sameiginlegt. Fyrir það fyrsta óska ég föður mínum til hamingju með að hafa í dag sigrast á enn öðru árinu í þessum táradal sem sumir kalla Jörðina. Hann er sannur nagli. Jafnframt minni ég á að afmælisbarnið fer á svið (og undirritaður með honum) niðri í bæ á júní þeim seytjánda sem sumir kalla Þjóðhátíðardaginn. Klukka og staður auglýzt nánar síðarmeir.

Í annan stað græt ég innra með mér yfir því að Cristiano Ronaldo sé á förum frá MUFC (Manchester United Football Club eða Mufucka). Ég græt ekki utan á mér af því að ég er hvorki United-bulla né gei fyrir stráksanum. Ég er það ekki! En hver hafnar 80 milljón pundum? Myndir þú gera það? Nei. Og hver myndi ekki vilja spila við hlið Kaká (eina knattspyrnusnillingsins sem ber að mér vitanlega nafnið Kúkur)? Ég hvíli mál mitt.

Í þriðja lagi fagna ég komu Evu Joly. Vonandi mun hún þefa uppi svik og pretti borgarastéttar okkar og fletta ofan af þeim bleyjunni sem þau hylur. Svo lendir það í verkahring einhvers annars (heppins) manns að hegna þessum helvísku hottintottum og heimta aptur háar fúlgur fjár sem þeir komu undan. Má ég?

Og í fjórða og síðasta lagi vil ég biðja um tvennt:

Getum við...

...hætt að láta eins og það sé einhver Realpolitik að vera skamm- og þröngsýnn á tímum þegar allt efnahagskerfi heimsins er í upplausn? Ég var á fyrirlestri hjá sósíalistanum Antonio Negri um daginn, þar sem hann fór mikinn um mögulega byltingu alþýðunnar og raunverulegt lýðræði á hljómfagurri ítölsku sinni (með íslenskum texta á skjá). Þegar hann hafði lokið sér af komu spurningar úr salnum, hver önnur afturkreistingslegri, og kórónuna tók sjálfur Jón Baldvin Hannibalsson. Hann kvaðst hafa komist mjög til af "prósaljóði" signor Negris en bað hann þó vinsamlegast um að koma aftur niður á jörðina og svara sér nokkrum spurningum sem höfðu allar, á einn eða annan hátt, með Evrópusambandið að gera. Þetta er það sem er að í íslenskum stjórnmálum (og þó víðar væri leitað); það má ekki stefna neitt hærra, það má ekki trúa á framþróun eða gera plön um sannar lýðræðisumbætur. Það má bara velta sér upp úr dægurþrasi um miðstýrt Brüssels-batterí og koma svo heim að kveldi, vitandi það að ekkert hafi breyst og að ekkert muni nokkurn tímann breytast.

...hætt að segja "vörtur" í staðinn fyrir "geirvörtur". Til hvers að veigra sér við að nefna líkamshluta á nafn með því að finna ógeðfellda styttingu á nafninu? Vörtur eru eitthvað sem maður fær frá froskum eða gömlum nornum. Ég veit. Ég er nöldurskjóða.

Til hamingju með þennan dag, góðir Íslendingar. Sérstaklega Pápi Gunn, sem er, eins og áður var um getið, sannur nagli! Sömuleiðis Óskar bróðir hans!

+++++++

Missisippi queen!

(Mountain)

Hinn Gullni Meðalvegr

2009-06-08T03:23:00.000-07:00

Mér er tamt að tala um það sem meistari Aristóteles kallaði hinn Gullna Meðalveg. Þeir eð þennan veg reyna að feta gera ráð fyrir því að mitt á milli hverra tveggja öfgaópa sé sannleikann að finna. Oftast er þetta rétt en opt og tíðum er erfiðara en tárum taki að vinna þennan þríhyrningsútreikning. Hvar liggja öfgarnar? Í stjórnmálum er þetta síbreytilegt. Það sem fyrr á öldinni tvítugustu var nefnt félagshyggja heitir nú öfgavinstri. Það sem nú nefnist miðjustefna hefði þá heitið hægristefna og það sem nú nefnist miðjumoð í stjórnmálum Bandaríkjanna hefði á öllum tímum í öðrum iðnvæddum ríkjum nefnst hægriöfgastefna.

Og jafnvel þó að lega þessa mikilfenglega vegar sé öllum ljós í mörgum tilfellum er í öðrum líkt og hann sé hreinlega ekki til staðar. Á milli sumra viðhorfa er ekki hægt að gera neina málamiðlun. Tvö dæmi: a) Fóstureyðing og b) Kjötát. Ég viðurkenni fúslega að ég tek viðhorf manna um fyrra dæmið alvarlegar og geri mér jafnframt grein fyrir því hversu glettilegt er að stilla þessu tvennu upp hlið við hlið. Þetta gæti jú auðveldlega runnið saman í fósturát. En það er önnur saga.

a) Ef annar hópurinn lítur á fóstureyðingu sem hreint og klárt manndráp og hinn hópurinn lítur á hana sem óneitanleg kvenréttindi eru þeir hvor í annars augum óforbetranlegir glæpamenn. Hvar liggur meðalvegurinn hér? Fóstureyðingar fyrir suma? Nei svo virðist sem enga málamiðlun sé hægt að gjöra á milli svo ósveigjanlegra hópa.

b) Ef annar hópurinn lítur á kjötát sem engu betra en mannát en hinn hópurinn lítur svo á að maðurinn hafi sjálfsagðan rétt til þess að leggja sér dýr merkurinnar, fugla loftsins og fiska sjávar til munns er engin málamiðlun möguleg.

Morð er granítsteinn. Hvenær drepur maður mann og hvenær drepur maður ekki mann spurði Jón Hreggviðsson í Íslandsklukkunni og það er von að hann spyrji. Svo virðist sumum sem líf alifugls sé engu síður heilagt en líf manns. Svo virðist enn öðrum að líf fósturs sé strax eftir frjóvgun orðið að skinhelgu mannslífi. Mitt viðhorf? Ég et ket og gengst fúslega við þeim tegundarhroka (speciesism) sem dýraverndunarsinnar saka mig um. Ég et ekki fóstur og hefi það aldregi gjört. Fleira hefi ég ekki um málið að segja.

+++++++

Children can live without it...

(DC Talk)

Til hamingju, Guðrún og Tjörvi!

2009-05-31T14:42:00.000-07:00

Stórkostleg hjónavígsla hjá stórfínu fólki!
Þau lengi lifi!
Og ríði mikið!
Ég veit... ég kann mig ekki.

666 færslr

2009-05-31T09:53:00.000-07:00

Þar eð þetta er sexhundruð-sextugasta og sjötta færsla mín á þessa síðu vil ég nota hana til þess að koma höggi á örfáar hegðunarbrenglanir sem ég vildi að myndu aldregi aftur líta dagsins ljós.

Aldregi skyldi nokkur maður leyfa sér að vera leiðindapúki.
Þetta þýðir að í skemmtiþætti eins og Idol-stjörnuleit fer maður EKKI að fordæmi leiðindapúkans Jóns Ólafssonar og skammar unglinga fyrir það að hefja öll svör sín á hikorðinu "heyrðu". Verði manni hins vegar á að gera þetta í einhverju hugsunarleysi bætir maður þó EKKI gráu ofan á svart með því að herma eftir þeim og reyna að láta þau hljóma eins og hugfatlaðir apakettir.
Þetta þýðir líka að í brúðlaupi eyðir maður ekki svo mikið sem einu af þeim orðum sem maður fær að segja í hljóðnema í það að kvarta undan veislustjórninni, þó svo að veislustjórinn sé beinlínis búinn að láta mann bíða standandi á bak við tjald með kaktus í nærbuxunum í þrjá klukkutíma. Hjónavígsludagur tilheyrir hjónunum og allir nærstaddir eiga að stuðla að gleði þeirra í öllum gjörðum sínum, sérstaklega þeir sem taka til máls í hljóðnema.

Aldregi skyldi nokkur maður setja málvernd ofar tillitssemi.
Hér nota ég sömu mennina sem dæmi: Þetta þýðir að EKKI beri að apa eftir áðurnefndum (en samt ónefndum) brúðlaupsræðumanni þá firru að heimta með skætingi að veislugestirnir setji áhersluna á fyrra atkvæðið í orðinu "húrra!". Einnig er ÓÆSKILEGT að æla út úr sér níunda-áratugar-klisjum á borð við þá að maður "heyri ekki texta nema þeir séu á íslensku"; klisjum sem vella upp úr áðurnefndum Jóni Ólafssyni í Idolinu og öðrum slíkum prumphænsnum og misstu gildi sitt áður en sítt að aftan datt úr tízku.
Kannski halda Jón og flónið að þeir séu George Carlin (eini grínistinn í mannkynssögunni sem hefur gert málfræðihártoganir að listformi) og að skítkögglarnir sem skjótist út úr þeim séu áheyrendum þeirra sykurpúðar en svo er ekki. Ég veit ekki hvort ég hefi einhvern tímann móðgað manneskju með illa tímasettri málfarsathugasemd en ef svo er biðst ég forláts. Stundum er nefnilega erfitt að átta sig á því hvenær slíkt er viðeigandi og hvenær ekki. Ljóst er þó að þessu ætti alla vega að sleppa í skemmtiþáttum og brúðlaupsveislum. Sá sem veit það ekki ætti ALDREGI að tala fyrir framan mannfjölda.

Í lokin er hér hlekkur á mikilfenglegt málfræðinöldur Carlins, hvíli hann í eilífum friði í fanginu á sjötíu og tveimur hreinum meyjum (eða í kaldri moldinni eins og hann hefði sjálfur haldið fram). Sá kunni að gera gull úr drullu og þess vegna KOM FÓLK SJÁLFVILJUGT til að hlusta á hann röfla.

~~~~~~~

Six-Six-Six, the number of the beast!
Sacrifice is going on tonight!

Hlussur og renglur

2009-05-05T14:56:00.000-07:00

Hvað eiga bófarapparinn Big Pun og hjartaknúsarinn George Clooney sameiginlegt? Einhver? Enginn? Þá það, ég skal ljóstra upp svarinu: Þeir eru báðir offitusjúklingar samkvæmt þyngdar- og fitustaðli Vesturheimskra lækna og tryggingarfélaga.

Tryggingarfélagatilbúningur sá er kjörþyngd nefnist sígur stöðugt neðar á vigtina uns komið er á daginn að fullorðið fólk á ekki að líta út eins og fullorðið fólk; karlar og konur eiga að líta út eins og stráklingar og stúlkukindur. Barnapervertarnir hafa sigrað! Allir karlar eiga að vera þrautrakaðir, jafnt á pung sem kinn, og allar konur eiga að vera beinaberar sem grunnskólastúlkur og engu síður rakaðar. Lifi æskan! Lólíta og litli bróðir hennar eru líkamsfyrirmyndir allra.

Þetta útlitsalræði gerir mann reyndar stundum svo svekktan að maður á það til að segja því fólki í sjónvarpinu sem fellur inn í matvana myndina að fá sér hamborgara og hætta þessum Bíafra-kúr. Sjálfur er ég einn þeirra sem hefur látið þessi orð sér um munn fara. En falli maður í þá gryfju er maður í vissum skilningi engu betri en þeir drullusokkar sem segja þybbnum stúlkum að skella sér í nokkrar armbeygjur áður en þær dirfist að fara í baðfötum út fyrir hússins dyr.

Hvernig væri ef allir hættu nú að segja öðrum hvernig vaxtarlag þeir ættu að hafa? Hvernig væri ef fólk fengi að vera eins og það er? Hvernig væri að fólk grennti sig eða fitaði eftir eigin duttlungum og viljastyrk en ekki vegna útlitskölts sem æpandi hommar í tízkuheiminum bjuggu til af því að þeir vildu gera smástráka úr kvenmódelum sínum? Ef þú ert beinasleggja þá hefur það sína kosti og galla og hið sama gildir ef þú ert búttaður. Kjörþyngd er ekki mælikvarði á heilsu og hefur aldregi verið. Þeir einu sem græða á útlitsþráhyggju alþýðunnar eru kapítalistarnir sem selja þér fegrunarvörur með því að koma þeirri hugmynd í hausinn á þér að þú sért ekki nógu falleg/ur.

Samkvæmt nútímastaðlinum er ég fituhjassi. Samkvæmt sjálfum mér er ég einhvers konar meðaljón hvað þyngd og umfang varðar. Hættum að láta drullusokkana segja okkur hver við erum! Lifi byltingin!

+++++++

Live and let die...

(Paul McCartney)

Jigz á Verkalýðsdaginn

2009-05-02T13:30:00.000-07:00

Þennan litla ólöglega upptökubút af stórkostlegri frammistöðu Daníelsins (aka Jigz) á Sódómu í gærkveldi festi undirritaður skæruliði á stafræna filmu og býður ykkur uppá endurgjaldslaust á síðu sinni. Örlítið brot af þeirri stórkostlegu skemmtun sem ég varð vitni að. Skyldmenni þessa rappara hljóta að vera nokkuð stolt af honum...

+++++++

Baby, it's you...
(Jigz)

Skæruliðaútsending

2009-05-01T09:05:00.000-07:00

Á degi sem þessum veltir maður fyrir sér nýlegum sigrum og ósigrum verkalýðsins gagnvart stéttaóvini sínum og í dag er viss ástæða til að fagna. Hversu hallur undir andskotans auðvaldið sem hver er getur enginn maður neitað því að alþýðubylting kom gjörspilltum kapítalistaflokki frá völdum í janúar og þrátt fyrir mikið áróðursstríð hans í aðdraganda kosninganna komst hann ekki aftur í drottnunarstöðu. Jú, vissulega fer það óneitanlega nokkuð í taugarnar á manni hversu krúttleg þessi bylting var í hugum sumra. Hið meinleysislega heiti Búsáhaldabyltingin bætir kannski ekki úr skák, en þó er það viðeigandi, þar eð það vísar til þeirrar yfirvofandi heimilisneyðar sem varð til mótmælanna miklu á Austurvelli og einnig til hins mikilfenglega skarkala sem enginn viðstaddra (að mér meðtöldum) gæti nokkru sinni gleymt. Maður minnist orða Einars Ben:

Sjá hin ungborna tíð vekur storma og stríð,

leggur stórhuga dóminn á feðranna verk,

heimtar kotunum rétt og hin kúgaða stétt

hristir klafann og sér hún er voldug og sterk.

Nei, kapítalismanum var ekki komið frá í heild sinni og er það miður, en stórt skref hefur verið stigið í átt til betra samfélags með kosningasigri vinstri-flokkanna fyrir viku. Því miður þurfti helvítis þjóðfélagið að vera komið á hliðina til að íslensk alþýða parkeraði ástarævintýrinu við bláan kvalara sinn en þakka má þó fyrir að stjórnartaumarnir voru hrifsaðir úr höndum hundingjanna áður en enn verr var í efni komið. Verki búsáhaldabyltingarfólksins er þó hvergi nærri lokið. Fjöldahreyfingar eru nauðsynlegar til þess að veita ríkisstjórnum aðhald, líka vinstri-stjórnum. Án átaka verða engar framfarir, eins og Friðrik Dögglass sagði eitt sinn. Lýðræði og mannréttindi hafa ALDREI verið gjafir yfirstéttarinnar til þegna hennar heldur áfangasigrar alþýðunnar í aldalangri baráttu. Sú barátta verður, og mun, halda áfram.

Yfir og út með red salút!

Ég er sendiboði djöfulsins

2009-04-28T04:30:00.000-07:00

Ef þú fékkst bréf frá einhverri innheimtustofnun nýverið var það annað hvort ég eða einn samstarfsmanna minna sem skutlaði því inn um lúguna hjá þér eins og táragashylki. Við erum sendiboðar djöfulsins. Bankarnir hrynja, lánakjörin fara í tómt fokk, fólk missir vinnuna og lendir í vanskilum, fyrirtækin verða af blessuðum peningum sínum og ráða rukkara og hvern nota þessir rukkarar sem burðardýr fyrir viðurstyggilegan hótunarpóst sinn? Mig.

Ber ég ekki ábyrgð á trosnandi geðheilsu fólks sem fær innheimtubréfin frá mér? Jújú, vissulega má segja að ég sé bara að vinna vinnuna mína eins og allir hinir og að ef ég myndi urða þessi bréf í stað þess að bera þau út væri ég að gera viðtakendunum enn meiri óleik. Innheimtukostnaður á það nefnilega til að hækka ef ekkert er að gert. En þetta er ekkert annað en Eichmann-vörnin. Adolf Eichmann var nasisti sem var hengdur í Ísrael árið 1962 fyrir aðild sína að helförinni. En Eichmann drap engan. Það eina sem hann gerði var að skipuleggja brottflutninga gyðinga í hina og þessa áttina. Hann var samsekur í hinum slæma verknaði án þess að hafa framið hann sjálfur. Vörn hans var að hann hefði bara verið að fylgja skipunum og að helförin hefði farið sína leið þó að hans sjálfs hefði ekki notið við. Og það sama á við um mig; ég hlýði yfirmönnum mínum með því að bera út innheimtubréfin (og andskotans auglýsingarnar líka) og ef ég gerði það ekki myndi bara einhver annar gera það í minn stað. Samfélagsmeinið er stærra en ég.

Svo virðist sem ekkert sé hægt að gera fyrir sendiboða djöfulsins. Hann verður bara að axla sína pósttösku, arka af stað út í hverfi og eyðileggja líf fólks án þess að mögla. Þess vegna þurfum við nýja samfélagsgerð; til þess að alþýðufólk sé ekki sett í þá stöðu að þurfa að þjóna auðvaldinu í stríði þess gegn meðbræðrum sínum.

+++++++

I ain't gonna work on Maggie's farm no more...
(Bob Dylan)

Ég skíri þig... Skíthæl

2009-04-04T08:05:00.000-07:00

Búnaðarbanki... KB-banki... Kaupþing...

Étið skít! Ég kalla ykkur Búnaðarbanka héðan í frá.

Íslandsbanki... Glitnir... Íslandsbanki...
Gott. Drullist aftur til gamla nafnsins. Þið stáluð því reyndar af hræi aldamótabanka, þannig að þið megið bara þakka fyrir að ég sundurliða útibúin ykkar ekki í Útvegsbankann, Iðnaðarbankann, Verzlunarbankann og Alþýðubankann.

Landsbankinn...
Jæja, stöðugleiki í nafni (og okri).

Essó... Bílanaust... N1...
Þessi sálarlausa samsteypa sem gleypti Svenska Kulelage-Fabrikkan heitir í mínum huga Bílanaust. Eða Essó. Hér er sundurliðunar þörf. Risabúðin þar sem karl faðir vinnur er Naust Bíla en fær að sleppa sökum þess hversu kómískt er að heyra „enn einn Hjalti“. Bensínstöðin í Skógarseli heitir fokkin Essó!

Endurbrandering af þessu tagi er algengur praxis í kapítalisma nútímans. Sökum þess að nú til dags sæta fyrirtæki eftirliti ýmissa mannréttinda- og umhverfisverndarhópa neyðast þau oft til þess að skipta um skilti eftir hverja uppábak-skituna á fætur annarri og flýja þannig afleiðingar gjörða sinna.

Nýlegasta dæmið um þetta er verktakafyrirtækið Blackwater, sem skaffar Bandaríkjaher málaliða í Írak. Málaliðar þessir hafa verið manna grimmastir í slátrun saklausra borgara í Íraksstríðinu og bandaríska ríkið ætlar ekki að færa þá til réttvísinnar fyrir það (ekki einu sinni eftir tilkomu Óbama, ef eitthvað er að marka svör hans).
En sökum verðskuldaðs morðingjaorðspors síns hefur Blackwater ákveðið að flýja nafn sitt og kallar sig núna Xe. Éti þeir eilíflega skít! Er ekki kominn tími til þess að koma í veg fyrir svona endurbranderingar og kennitölurugl? Óheftur kapítalismi hefur haft hörmungar, dauða og nú síðast kreppu í för með sér. Setjum nú beisli á þetta mannætuskrýmsli. Eða skerum það bara á háls. Guð veit að síðari kosturinn væri gervallri veröldinni til góðs.

+++++++

Hold the line!
(Toto)

Sunnudagshugleiðing

2009-03-28T12:17:00.000-07:00

Hvað veldur því að á þessum tímum fjárhagslegrar óvissu og yfirvofandi hörmunga eyðir lögreglan allri orku sinni í upprætingu kannabisskóga og ríkisstjórnin reynir að banna súlustaði? Jú, af því að hass og rass eru klárlega undirrætur núverandi svartnættis. Nú, þegar stærstu gjaldeyrisvandamál sögu okkar blasa við okkur, er óneitanlega tímabært að þröngva siðferðisstöðlum okkar upp á fólk sem hefir af því skemmtan að fá sér í haus og horfa á naktar stelpur.

Nei, kannabis er ekki hollt, en þjóðhagslega séð er eini skaðinn af afurðum þessarar plöntu ólögleika hennar meðfylgjandi. Margir eru mér ósammála en ég fullyrði að ef kannabis væri löglegt myndu ofbeldisglæpir í kringum neyslu þess hverfa. Hvað varðar súlustaði er harðlínan réttlætt með áhyggjum af mansali. Sagt er að dansmeyjar þessar hafi ekkert val um annað en að dansa, vilji þær halda lifibrauðinu. En ef svo er þá spyr ég: hvers kyns mannvonska er það þá að hafa af þessum dömum það eina sem þær hafa og aftra þeim frá því að plata þúsundkallafjöld út úr veskjum graðra fáráðlinga?

Hvernig væri að löggan skipti um starf við ríkisstjórnina? Löggan dílar við mansal með löggæsluaðferðum og ríkisstjórnin dílar við kannabis með því að lögleiða það og bjóða fíklum upp á meðferð? Er ég í ruglinu? Ég held að ég hafi bara þó nokkuð fyrir mér hérna.

+++++++

I've got hurt feelings...
(Flight of the Conchords)

Í þessum besta allra mögulegra heima...

2009-03-25T03:27:00.000-07:00

Fjármálaeftirlitið tók SPRON undir handlegginn og gekk með hann út í hrollkalt vorloftið. Nú eru „ánægðustu viðskiptavinir á Íslandi“ komnir í nýtt ástarsamband, við Þing Kaupa sem svo er nefnt. Hattaskipti segja sumir en aðrir tala um gerræðisleg vinnubrögð og vesen á heimsmælikvarða. Satt best að segja er mér meira en andskotans sama á meðan innistæðan mín hverfur ekki. Hverjum er ekki, á tímum sem þessum, skítsama um örlög fjármálastofnana sem hafa unnið sér það eitt til frægðar að rukka mann um hátt í þrjátíu prósent yfirdráttarvexti og samanlagt þúsundir á þúsundir ofan í FIT-gjöld?*

*Hvað eru FIT-gjöld? Refsigjöld fyrir að nota kortið meir en innistæðan leyfir. Þér er refsað fyrir að trúa stöðunni á heimabankanum af því að sumar færslur koma ekki inn fyrr en mörgum dögum eftir straujun. Ef eitthvað er ættu bankadrjólarnir að borga þér skaðabætur fyrir að vera með misvísandi upplýsingar í færsluyfirlitum sínum og hjálpa þér þannig við að koma til móts við innistæðulausu úttektirnar.

En nei. Þú stendur á eigin fótum og enginn styður þig ef þig verkjar í hnén. Þú ert einstaklingur. Þú ert alþýðan. Sértu hins vegar fjármálastofnun kemur ríkisstjórnin að skeina þér þegar þú ert með brúnt upp á bak og allt upp í hárrætur. Hvaða vald hefur hinn almenni maður? Jú, honum leyfist að kjósa leiðtoga sína; annað hvort vel meinandi andófsmenn eða dramblátu drullusokkana sem ollu hruninu. Hvorugur hópurinn veit hins vegar hvert stefnir.

Hvað er framundan? Hvaða djöflaeyja rís við sjóndeildarhringinn? Einn sjálfskipaður Nostradamus (sem fólk trúir af því að hann „spáði fyrir um“ ellefta september 2001 og setti sig þannig í hóp með Courtney Love og Ástþóri Magnússyni) segir að hér fari allt í hund og kött eins og á Balkanskaga; óeirðir, óstjórn og óðaverðbólga. En framtíðin er ekki kvikmynd sem sumir geta horft á en aðrir ekki. Framtíðin er ekki neitt. Hún verður til jafnóðum. Og fær fólk eitthvað út úr því að leggja átrúnað á svartsýnisröfl sjálfumglaðs heimsenda-spámanns sem leggur engar lausnir til málanna? Hann veit ekki, frekar en neinn annar, hvað kemur næst. Ástandið er slæmt og á eftir að versna, en hver veit hvers konar þjóðfélag getur risið úr rústum Íslenzka Efnahagsundursins?

Trúum, Íslendingar! Stórkostlegar endurreisnir mannkynssögunnar urðu til fyrir trú. Ég veit hvernig þetta hljómar. Ekki lesa á milli línanna. Ég skrifa ekkert á milli línanna. Stafirnir eru í línunum. Auðvitað eigum við ekki að vera trúgjörn fífl sem láta samviskulausa kapítalista og strengjabrúður þeirra á þingi draga sig út í óyfirstíganlegt kviksyndi. En óvissan sem er framundan er tvíhliða peningur. Þetta gæti orðið hræðilegt eða stórkostlegt eða bara eitthvað mitt á milli. Til hvers að velja svartsýni þegar óvissan gefur pláss fyrir bjartsýni? Og hvað með það þótt kapítalisminn sé fallinn? Við þurfum ekki á honum að halda! VIÐ ÞURFTUM ALDREI Á HONUM AÐ HALDA! Já, já, við byggðum tilveru okkar á honum, en allt það sem var einhvers virði í lífum okkar mun lifa hrunið af. Þau hús sem við byggðum á sandi fégræðgi og sálarlauss sinnuleysis munu jafnast við jörðu og við munum þakka örlaganornunum fyrir það þegar fram líða stundir.

+++++++

This temple's on fire...
(Sacred Warrior)

Roði

2009-03-17T05:32:00.000-07:00

Ég er rauðr maðr, að svo miklu leyti sem bleiknefr frá Norðurálfu getr talist rauðr. Alveg þykir mér undarlegt hversu mjög mannshugr sem minn getr beint svo mikilli orku að merkingarleysu sem þessari. Allt frá unga aldri hefi ég verið bundinn þessum lit og enn þann dag í dag á ég erfitt með að skilja hvers vegna þessi rauði þráðr (orðaleikur viljandi notaðr) í gegnum líf mitt á sér ekki stað í lífum annarra.

Ég á til dæmis erfitt með að skilja...
...hvers vegna stuðningsmenn Vals eru ekki allir vinstri-sinnaðir.
...hvers vegna vinstri-sinnar eru ekki allir stuðningsmenn Vals.
...hvers vegna stuðningsmenn Vals og vinstri-sinnar fíla ekki allir Rafael hinn rauða best af stökkbreyttu skjaldbökunum.
...hvers vegna aðdáendur Rafaels áttu ekki allir rauðan bíl sem fyrsta ökutæki sitt.
...hvers vegna bókstafurinn „e“ vekr ekki hjá öllum sömu roðatilfinningu og hjá mér.

Dæmin eru fleiri en mig brestr bæði þol og kjark til þess að rekja þennan rauða þráð lengra. Héldi ég áfram bærist talið brátt að blóði og einhverrir lesenda myndu kasta upp og aðrir hringja á lögregluna. Vegir mannshugans eru víst oftsinnis, rétt eins og vegir Guðs, órannsakanlegir. Tilgangur þessarar bloggfærslu er til dæmis ekki skýr. Rökhugsun á sér víst ekki alltaf sess í því sem maðr tekr sér fyrir hendr.

Þess ber að geta að grein eftir mig var birt í Morgunblaði gærdagsins. Hún var hvergi nærri eins steikt og þessi færsla.

+++++++

Hold the line...
(Toto)

Sonur tímans

2009-03-10T05:02:00.000-07:00

Þannig er með mig að ég á mér mörg uppáhaldslög. En stöku sinnum stekkur eitt þeirra upp yfir öll hin. Lagið "Son Of The Staves Of Time" með sænsku gotasveitinni Therion er nýjasta dæmið um þetta. Ég næ ekki magnaðri rokkraust Mats Lévens úr hausnum á mér þessa dagana. Þeir lesenda minna sem kunna að meta mikilfenglegt rokk með klassískum áhrifum (og þeir lesendur eru kannski ekki til staðar) eiga eftir að njóta góðs af þessari rokkaríu um Óðin Valföður, son tímans. Hinir fá innsýn inn í eina af mörgum hillum stórfurðulegs tónlistarsmekks míns og dást að mér fyrir vikið.

+++++++

Tidesson
Show us the secret rune...
(Therion)

Rödd æpanda apakattar

2009-03-04T03:20:00.000-08:00

Ég er fífl á fjallstindi. Ég hrópa flónsku mína yfir þorp mannanna og þeir svara mér ýmist með hlátrasköllum, svívirðingum eður lófataki. Síðast fordæmdi ég fordóma mannanna en kvað krakkaslagsmál litin of alvarlegum augum en útskýrði ekki mál mitt.

Krakkar, ekki berja hver annan! En krakkar, ekki láta heldur berja ykkur! Verjið ykkur, með hnefum ef þörf krefur! Hleypið samt sómatilfinningunni að. Látið kennara ekki segja ykkur að þið eigið að láta berja ykkur en látið sadistana hins vegar ekki segja ykkur að ofbeldi sé æskilegt. Fetið hinn gullna meðalveg!

Hlýðið á fíflið!

+++++++

Please, remember me...
(Sacred Warrior)

Blóðugir hildir á Reykjanesi

2009-03-03T05:21:00.000-08:00

Í Fellaskóla forðum daga var stundum slegist. Stundum var beðið eftir manni úti á lóð eftir skóladaginn og hann laminn fyrir einhverjar sakir. Stundum flugust menn á í frímínútum. Stundum hitnaði mönnum meira að segja svo í hamsi að þeir fóru í hár saman fyrir framan kennarann. Ég kýldi til dæmis einn samnemenda minna í andlitið á meðan kennarinn var að tala við okkur báða. Kannski ekki það sniðugasta sem ég hef gert en tilefnið var... æ, ég held reyndar að það hafi verið eitthvað foráttuheimskulegt. En oft ólgar í krökkum einhver óeirð og það verður stundum til þess að þeim lendir saman. Mér hefur alltaf fundist grunnskólakennarar vera alltof hysterískir varðandi þetta. Ólíkt sumum samnemendum mínum hjá Háskólanum finnst mér ekkert nauðsynlegt að gera krakka að passífum tildurrófum sem kunna ekki að bera hönd fyrir höfuð sér.

Þegar útlendingahatrið reigir upp forljótt andlit sitt á meðal fermingardrengja í Sandgerði er því eðlilegt að hinn forsmáði bregðist við með því að berja frá sér. Ef skólayfirvöldum í þessum grunnskóla finnst engin ögrun í því fólgin að uppnefna krakka út frá þjóðernisbakgrunni hans þá bera þau heimsku sína utan á sér eins og bautastein um hálsinn. Hitt er annað mál að þessum dreng er haldið og hann laminn í klessu af fleiri en einum krakka án þess að neinn á lóðinni hafist neitt að, og einn árásarmannanna er meira að segja verðlaunaður boxari. Þessi skóli státar af því að notast við mikilsmetnar eineltisforvarnarkenningar Dans Olweusar hins sænska en svo virðist sem lærisveinana hafi skort annað hvort hugrekki eður innræti til þess að loka blessuðum eineltishringnum þegar á hólminn var komið.

Nú geri ég greinarmun á slagsmálum annars vegar og einhliða barsmíðum hins vegar. Ef krakki slæst við krakka er um persónulegt mál að ræða. Ef slíkt gerist hins vegar ítrekað vegna áreitis annars þeirra skal hinn kæra slíkt til yfirvaldsfígúra í skólanum. Og ef hópur af krökkum ræðst á einn krakka er blóðið óhjákvæmilega á höndum þorpsins. Og ekki var heldur lítið um blóð. Boxarinn og vinir hans lömdu úr pólska drengnum einhverjar tennur og gerðu hann tímabundið heyrnarlausan á öðru eyra. Ég skil það að skólayfirvöld vilji sópa þessu undir sófann en rugl af þessu tagi hefur fengið að viðgangast alltof lengi. Skólastjóri sem trúir því ennþá að kynþáttafordómar fyrirfinnist ekki á Íslandi hefur lítið á milli eyrnanna. Skólastjóri sem veit af tilvist kynþáttafordóma en afneitar tilvist þeirra innan sinna veggja hefur ennþá minna á milli eyrnanna. Skólastjóri sem veit til þess að nemendur hans uppnefna útlenska samnemendur sína vegna uppruna þeirra en finnst það ekkert áhyggjuefni hefur andskotann ekki neitt á milli eyrnanna.

Það skólastarfsfólk sem hefur gaman af blóðugum slagsmálum ætti endilega að láta útlendingahatrið óátalið á skólalóðum sínum. Aðrir ættu að tosa hausinn út úr endaþarminum og gera eitthvað í málinu.

+++++++

No justice, no peace!
(2Pac)

Ammlisdagur

2009-03-02T10:15:00.000-08:00

Vánía mín á afmæli í dag. Heill sé henni!

+++++++

She's that kind of girl...
(DC Talk)

Neeei...

2009-02-17T06:35:00.001-08:00

Fargið hömstrum ykkar! Farið svo yfir malarveginn með eina hönd á hjarta og hina í hægri buxnavasa þar sem undirrót alls ills á heima og dansar tangó við Lýsífer í reykvískum götuljósum, áður en skólpið flóðir yfir bakka sína og Ísland drukknar í sæ skíts og hlands. Vegurinn var lagður af einhentum einfeldningum með einglyrni og einkirningssótt. Mig klæjar í tillann. Er það dónalegt? Eftir langan daginn kemur óhjákvæmileg nótt og óhjákvæmilegt fólk drepur óhjákvæmileg fórnarlömb sín í þessum óhjákvæmilegasta af öllum óhjákvæmilegum veröldum. Göngum yfir brúna! Þrömmum á fjölunum eins og offitusjúkir aligrísir og látum engan bilbug á okkur finna, hvorki í dag né á morgun. Lækir lifandi blóðs renna um þessa þjóðvegi skrokksins. Fjandinn er tilkynningaskyldur. Fjandinn er ryðfrír. Fjandinn er hann sjálfur en við hin fáum ekki að vera við sjálf. Þess vegna ræður hann og drekkur blóð okkar úr fernuröri í mestu makindum í setustofu stjórnarráðsins en ég kann ekki að forrita njósnahugbúnað. Vegna þess sem ég var að segja áðan! Mig klæjar í tillann! Skilurðu ekki mannsins mál? Skilurðu ekki eitt aukatekið andskotans orð?! Ha?! Af hverju sóparðu sandinum í alnetseyðimörkinni í vasann áður en þú finnur þér maka og fjölgar þér eins og veira? Af hverju viltu alltaf meira? Af hverju dregurðu hvergi mörkin dags og nætur, hundurinn þinn? Tíkin þín? Hrossið þitt? Þetta er meira en að segja það. Skyldan að valda ekki öðrum skaða getur verið réttinum til einkalífs yfirsterkari, en enginn tilbiður manninn í vitanum sem nauðgar strútum. HVAÐ ER AÐ Í ÞESSUM ÓHJÁKVÆMILEGA HEIMI?!

Ps. Ekki hringja á klepp. Ég er búinn í bili.

+++++++

I will run amok!
(Entombed)