Lýbíulimbó

Sjaldan eður aldregi hefi ég verið svo beggja blands sem í sambandi við Norður-Afríkulandið Lýbíu. Hvenær er langþreytt alþýða hristir klafann og ræðst gegn kúgaranum tekur hjarta mitt (og allra frelsiselskandi manna) undir sig þrístökk. Á hinn bóginn blasir við uppreisnarmönnum brugðið bjúgsverð hins bandóða Gaddafís, sem hikar ekki hót við að hakka hundruðir í spað til að þurfa ekki að sleppa slepjulegri sláttumannshönd sinni af veldissprotanum. Hver er náungi minn? Ber að koma honum til hjálpar?

Flugbann sögðu menn og þótti mér gáfulega til máls tekið. Baráttumenn á blóðugum sandbreiðunum tóku undir þetta. Stýfum stélfjaðrir Stalínsdúkkunnar í Trípólí! Kaninn og kúnstugir vinir hans kváðust geta orðið við beiðnum þessum en að það þýddi sprengingar á ratsjárturnum og slíku... eitthvað svipað og það er Hebrear gerðu við Sýrlendinga og Egypta í árásarstríði sínu er sex daga stóð yfir. Enn þótti mér þetta ill nauðsyn; nokkuð sem ekki væri hægt að komast hjá. Þá bárust mér til eyrna spurnir af öðrum toga.

Núna á að sprengja aðrar vistaverur. Að ég skuli ekki hafa séð þetta fyrir; fyrst aðstoða þeir í uppreisninni, svo sprengja þeir allan fjandann í viðbót... á endanum ráðast þeir annað hvort inn eða koma til valda einhverjum lepp sem lepur úr lófa Vestursins. Mikið vildi ég að svo væri ekki. En þegar maður gerir ref að fógeta í hænsnakofa má búast við fjaðrafoki. Heimsveldin í Vestri hafa ALDREI gefið arabaheiminum ástæðu til að treysta á heiðvirðar fyrirætlanir sínar. Við spyrjum að leikslokum en mér lízt ekkert á þetta...

+++++++

We never changed, did we?

(Coldplay)