Ég fleyti kerti þessu út á veraldarvefsins tjörn til minningar um þá hundruði þúsunda sem gáfu upp öndina af völdum mannsins feita og drengsins litla þann sjötta og níunda ágústmánaðar fyrir fimm árum og sex tigu. Svo sannarlega voru þeir dagar til ævarandi smánar Vesturlandabúa og afkomenda þeirra en í ár birtir eilítið til. Í Vesturheimskri pólitík þarf hugsandi maður að vera þakklátur fyrir þá litlu sigra sem þó vinnast. Barhákur Húsönd Óbami er fyrsti kananslendi forseti sem situr japanska minningarathöfn um ódæðið. Jæja, þetta tók sína tíð en loks horfðist ráðastétt heimsveldisins í augu við stærsta glæp mannkynssögunnar. Batnandi herveldum er jú bezt að lifa. Barhákur er maður að meiru í bók minni.
Ekki er það þó einvörðungu ætlun mín að mæra drottnarann Keníu-ættaða heldur einnig nýbakaðan borgarstjóra okkar, hinn eina sanna Gnarr. Vaninn er að flestir taki árlega hinsegin-hátíð alvarlega. Annar hópurinn fagnar henni sem táknrænni lyftistöng fyrir þá er öfugir hafa verið nefndir á meðan hinn hópurinn situr fast við sinn keip og lemur morknaða selskinnstrommu ritningamisskilnings og heimóttarskapar. Ég hefi þó í hvorugan hópinn svarið mig, enda tel ég það hvorki stórkostlegan réttlætisverknað né samfélagsglæp að dansa niður Laugaveg með silkinærbuxur á hausnum. Geri hver það er honum þykir réttast segi ég. Og heill sé Gnarrinum fyrir að grípa til kímninnar eins og endranær og uppáklæðast í tilefni setningarinnar. Aldregi hefi ég svo stoltur getað bent á borgarstjóra minn eins og þegar forsíða Fréttablaðsins skartaði stjóranum rauðhærða í kjól og kollu.
Jæja, þá tel ég nóg komið. Ekki er það vani minn að lofa stjórnmálamenn en þessir tveir áttu það skilið. Fjandinn hafi það, menn verða að fá að eiga það sem þeir eiga!
+++++++
Rise above! We‘re gonna rise above!
(Black Flag)
0 comments:
Post a Comment