Þeir sem mig kenna hafa af því vitneskju að ég er maður mjúkur. Svo mjúkur get ég raunar verið að hægt er að hvetja mig til tárfellinga án mikils erfiðis, sé þrýst á rétta hnappa. Kvikmyndahús Reykjavíkur fengu að reyna þetta í upphafi tíunda áratugar nýliðinnar aldar. Líklega er ég eini pilturinn sem snöktað hefir á kvikmyndunum Curly Sue og Teenage Mutant Ninja Turtles og ekki hafði ég hátt um þessi Íslandsmet. Í seinni tíð hefi ég hemlað betur og Passía Melsins margruglaða er sú ræma sem hefir næðst því komist að græta mig.
Játa verð ég þó að í gærkveldi komst ég nokkuð nærri augnleka við áhorf á Inception. Nú er þetta víðsfjarri því að vera grátmynd í nokkrum skilningi og hvergi er í henni spilað á tilfinningasembal mannshjartans á eins augljósan máta og í svonefndum kerlingamyndum. En Inception ögrar hug og hjarta svo frumlega að áhorfandinn veit ekki að hann hefir hrærst hið innra uns hann beygir af. Hér um ræðir vel smíðað völundarhús sem enginn ætti að láta óséð. Heyrt hefi ég gagg misviturra tófa um að Inception nái eigi að fanga nógu gersamlega hvata aðalpersónanna og nái því ei snertingu við sál áhorfandans en undirritaður er augljóslega dæmi um undantekningu. Auk þess tel ég að slíkt byggi á misskilningi á fínni atriðum þessarar margslungnu kvikmyndar.
Inception er fyrir hina hugsandi, ekki fyrir þá sem æskja sömu vellunnar æ ofan í æ.
+++++++
So to you we bid farewell, kingdom of heaven to hell...
(Iron Maiden)
0 comments:
Post a Comment