Áramótablogg 2009

Mikið getur verið erfitt að taka af skarið. Að stíga fyrsta skrefið. Að skjóta fyrsta skotinu. En er ekki kominn tími til?

Þegar ég settist niður til að gera lista yfir þá merku atburði sem höfðu átt sér stað á árinu 2009 ákvað ég að byrja á hinu jákvæða, svona rétt til að vega upp á móti hinu neikvæða sem var svo sannarlega enginn skortur á. Hvað einkalíf mitt varðar datt mér fyrst í hug að dóttir mín varð eins árs, konan mín varð Félagsliði og ég gaf út tvær fyrstu plöturnar mínar (A Bottle Full of Dreams með Misery Loves Company á vormánuðum og Sleepy King Winter með Simon & Clover í lok nóvember). Á hinu opinbera sviði taldi ég það þjóð þessari helst til tekna að hafa velt kúgurum sínum úr sessi; að hafa með stórfenglegum byltingaraðgerðum tekist að þrýsta fram kosningar og losað okkur undan ægivaldi hægriaflanna. Janúarbyltingin var þarfur verknaður. Því miður kom hún svolítið seint.

Ég heyri marga bölsótast út í stjórn þá er tók við stjórnartaumunum og heyri meira að segja suma þeirra kalla eftir endurkomu bláliðanna. Ég er hneykslaður yfir þeim málflutningi en ekki hissa. Þegar kosningarnar komu og fóru án þess að þurrka Sjálfstæðisflokkinn algjörlega út af hinu pólitíska sjónarsviði varð mér ljóst að sumum dugði ekki þjóðargjaldþrot til að opna augun. Að sumir ættu aldrei eftir að sleppa takinu af kapítalistafantasíum sínum. Að sumum væri ekki við bjargandi. Ég skal vera fyrstur til að viðurkenna að vinstristjórnin er ekki fullkomin. Fyrir utan það að Samfylkingin virðist ákveðin í að eltast við drauminn um ESB (til hvaða góðs í ósköpunum?) virðist sem ófáir stjórnarliðar hafi misst baráttuviljann í Icesave-málinu. En hægrimenn á Íslandi eru eins og illa dekraðar unglingsstelpur. Pabbi þeirra dekraði þær í mörg ár með botnlausum greiðslukortafærslum og skildi þær svo eftir með reikninginn en þær eru enn svo óþroskaðar að þær vilja bara að hann komi aftur og að allt fari aftur í sama far. Þær halda að ef þær hugsi ekki um skuldadagana eigi þeir aldrei eftir að koma.

Vont þótti mér að missa Ögmund úr ráðherrastólnum enda vann hann sér inn eilífa aðdáun mína þegar hann gerði það að fyrsta verknaði sínum sem heilbrigðisráðherra að lýsa komugjöldum spítalanna sem pólitískum og óþörfum og útrýma þeim. Mér er skítsama þótt hann hafi mætt slompaður í einhverja atkvæðagreiðslu og þykir meira til um þá ákvörðun hans að standa fast við sannfæringu sína og standa gegn Icesave-frumvarpinu í óbreyttri mynd. Satt best að segja vona ég að Óli Bessastæðingur synji lögunum staðfestingar og láti málið fara í þjóðaratkvæðagreiðslu en enn veit ég ekki hvort ég myndi greiða atkvæði með þeim eða á móti. Ég óttast um framtíð Íslands eins og allir Íslendingar utan eignastéttarinnar en er orðinn óheyrilega þreyttur á málflutningi hægrisinnaðra einfeldninga sem virðast halda að það sé einfaldasta mál í heimi að styðja við rassgatið á útrásarvitleysingunum og neita svo að taka upp kúkinn eftir þá í annarra manna húsum. Breska ríkið og hið hollenska eru ekki hentugir óvinir.

Ég tala hér sérstaklega um „ríki” þessara landa af því að ég er sannfærður um að alþýða þessara landa hafi engan sérstakan áhuga á að knésetja okkur. Auðvitað er ósanngjarnt að við þurfum að hreinsa til eftir gráðugu amlóðana, bæði vegna þess að téðir amlóðar voru að spila eftir regluverki téðra ríkja og af því að við launafólk hér áttum hvort eð er enga sök hér í máli. Við skulum ekki láta plata okkur út í eitthvað rugl um að þar eð útrásin hafi hér átt sér einhverjar klappstýrur (eins og Egil Helga og Yngva Hrafn) og að þar eð margir Íslendingar hafi gleypt áróður bankanna og farið á neyslufyllerí þá sé öll þjóðin samsek eignastéttinni. Slíkt rugl er undanbrögð þeirra sem ríkjum ráða og við hin ættum ekki að gúddera slíkar sjónhverfingar. Það sem hér þarf er ekki þjóðrembingur. Íslenska þjóðin þarf að standa saman en ekki með eignastéttinni. Breska þjóðin og hin hollenska þurfa að gjöra slíkt hið sama.

Nú er ekki hægt að bíða lengur. Núna þarf kapítalisminn að fara. Ég er hvorki að grínast né ýkja. Þegar ég las framan á einhverjum völvubleðlinum í Bónus að þjóðin myndi segja „hingað og ekki lengra” árið 2010 samsinnti ég þeirri niðurstöðu. Við þurfum að hætta að borga. Hætta að hlýða. Hætta að eyða. Hætta að láta kúga okkur. Við þurfum að snúa okkur til samborgara okkar og vinna með þeim í því að mæta daglegum þörfum. Við þurfum að kúpla þessu peningakerfi í eitt skipti fyrir öll. Ég veit að vinstristjórninni (eða alla vega mörgum innan hennar) gengur gott eitt til en ég tel að tími flokkastjórnmála sé liðinn. Fallöxin er á hálsi okkar. Við verðum að afgreiða Icesave þegjandi og hljóðalaust ef við viljum ekki láta útskúfa okkur úr kapítalistaklúbbnum, satt er það. En hvað ef sá klúbbur verður þurrkaður út? Ef fólkið í Bretlandi og Hollandi sýnir sömu stéttarsamstöðu og ég er að leggja til þá verður málið dautt. Það þarf að taka framleiðslutækin úr höndunum á þessum hrægömmum sem leggja ekkert til samfélagsins en hirða stærsta gróðann. Það þarf að útrýma þeim samfélagsramma sem gerir þeim kleift að matast á erfiði alþýðunnar. Ég vona að mér muni gefast hugrekki og tækifæri til að drullast til að gera eitthvað í málinu. Ég vona að þetta eigi ekki eftir að kosta ofbeldi. Ég vona að það þurfi ekki enn fleiri áföll til að gera Íslendingum ljóst að við eigum ekki fyrir því að lifa í sjálfsblekkingu kapítalismans eitt ár í viðbót...

Einn mánuð í viðbót...

Einn dag í viðbót.

Ekki halda að þetta sé ómögulegt. Það hefur verið gert áður. Og nei, ég er ekki að tala um Sovétríkin. Ég er að tala m.a. um fríríkið í Katalóníu sem Sovétríkin aðstoðuðu fasistaher Frankós við að útrýma. Ég er að tala um kibbutz-búin í Ísrael. Ég er að tala um tilraunir Roberts Owens á nítjándu öldinni. Mörg önnur jafnólík dæmi eru til. Ég er að tala um þjóðfélagsmynd sem verður einstök og síbreytileg. Ég er að tala um þjóðfélag án eignastéttar. Ekki fullkomið dýrðarríki, enda er mannskepnan ófullkomin, en ríki sem stjórnast af manngildi fremur en auðgildi. Ég er ekki fyrstur til að leggja þetta til og verð ekki síðastur. Það er vegna þess að breytingin er ekki bara æskileg heldur bráðnauðsynleg og það strax.

Ég er farinn að sofa. En ég ætla ekki að sofa heila öld eins og Eyjólfur Kristjánsson.

+++++++

Þegar þú í draumum mínum birtist...

(Eyfi og Stebbi)