Skrýtileg lífsreynsla XIII

Ekki taka lyfruna. Farið upp stigann. Ekki fara erfiðu leiðina að þeim lærdómi eins og ég gerði. Ég fór niður til að ná í jólakortin í kassanum og fann til mikillar þreytu í kálfunum sökum leti og geðveiki. Ég reif upp öll jólakortin og reyndi að nota heillaóskirnar úr þeim sem orkugjafa en einhverra hluta vegna varð ég ekkert sprækari. Glaður varð ég en ekki sprækur. Á þeirri stundu kom kappklæddur larfalúði inn um útidyrnar og heilsaði mér með köldu og fitugu handabandi. Ég þurrkaði mér í skyrtuna og hann fór inn að lyftu. „Þjóðráð,” hugsaði ég og elti hann inn. Ekki fór þó eins vel og á horfðist. Mitt á milli fyrstu og annarrar hæðar nam lyftan staðar og allt varð dimmt.

Andardráttur hins ókunnuga manns var ærandi í þögninni en brátt skarst annað hljóð þar inn í; einhvers konar smellur. Og annar. Og annar. Við fjórða smellinn varð mér ljóst hvaðan hljóðin komu, enda varð örlítil birta við hljóðið í það sinnið. Maðurinn var með kveikjara og... og hann var að kveikja á kerti. Hann tendraði tvo þræði og rétti mér bæði kertin og kveikti annað eins fyrir sjálfan sig. Ekki leysti þetta lyftuvandræði okkar en óneitanlega var skárra að vera fastur með daufa birtu en að vera fastur í myrkrinu. Ég spurði manninn hvaða mikilfenglega tilviljun hefði ollið því að hann væri svo búinn að vera með kerti á sér í lyftunni.

„Engin tilviljun. Ég er alltaf með kerti á mér. Þessum stal ég úr anddyri Búnaðarbankans og ég er með fleiri innan á mér sem ég hnuplaði úr jólaskreytingu í Rúmfatalagernum.”

Ég hnyklaði brúnir en hann átti við því svar:

„Engar áhyggjur. Ég er löngu hættur að stela þessu af krökkum enda eru krakkar upp til hópa hættir að bera þau á sér. Ert þú samkynhneigður?”

Ég hristi höfuðið og hann andvarpaði frá sér vonbrigðum.

„Okkur hefði nefnilega þá ekki þurft að leiðast hérna einum í lyftunni en það er allt í lagi. Við hljótum að geta fundið eitthvað annað að gera.”

Ég braut heilann í nokkra stund en mér datt ekkert í hug að gera með kerti í höndunum annað en að syngja Heims um ból. Og af hverju ekki? Ég hóf upp raustu mína til söngs og mér til undrunar tók félagi minn undir í þríundarröddun strax þegar komið var að signaðri mær. Við kláruðum lagið og sungum mörg fleiri. Við gleymdum stund og stað og fórum ekki einu sinni út úr lyftunni þegar hún fór aptur af stað. Þegar ég hafði loksins rænu til að kveðja manninn með virktum og koma mér inn í íbúð sté ég inn í reykský og fattaði að ég hafði látið hafragrautinn brenna við. Barnung dóttir mín situr nú skríkjandi í baðkari á meðan faðir hennar reynir að ná brunalykrinni úr hárinu á henni.

Gleðileg jól, gott fólk, og takk fyrir að lesa ruglið í mér.

+++++++

Father, forgive me my sins

Give me the nails, I‘ll hammer them in...

(Bruce Dickinson)

Skrýtileg lífsreynsla XII

Rétt í þessu var ég að henda mér á vegg. Ég nýt þess ekki að framkvæma slíka verknaði. Þvert á móti er ég mótfallinn hvers kyns sársauka og er sanntrúaður nautnahyggjumaður. En í þessu tilfelli var ekkert annað að gera í stöðunni. Hvers vegna spyrðu þig kannski. Til að svara þeirri spurningu þarf örlitla baksögu.

Ég var heima að taka upp úr búðarpokum inn í ísskáp þegar ég heyrði fast barið að dyrum. Eitthvað þótti mér óvæntar heimsóknir af þessu tagi vera orðnar margar og óþægilegar upp á síðkastið en lét til leiðast og opnaði dyrnar út í hlandfýlu Þorláksmessunnar. Gesturinn tók því sem heimboði og sté fruntalega inn í forstofu hjá mér. Hann minnti á Jim Morrison rétt undir andlátið; skeggjaður sem einiberjarunnur, nokkuð breiður um sig miðjan og rauðleitur um augun eins og eptir þunga neyslu á góðum efnum. Glyrnur þær opnaði hann upp á gátt með tilheyrandi augnabrúnalyftum eins og til að spyrja hverju ég væri að bíða eptir. Undrandi yppti ég öxlum til að gefa til kynna að ég vissi eigi við hverju væri af mér búist og um leið merkti ég að maðurinn hafði í stað vinstri handar gríðarstóran járnkrók til að bera. Hann brýndi raustu sína strax við fyrstu orðaskipti okkar:

„Jæja, hvar er ketið, kappinn?”

Síðastliðna daga hefði átt að vera farinn að venjast því að verða skyndilega svo undrandi að ég næði varla á jörðu niður en ég verð að játa að þessi frekjulega fyrirspurn hitti mig beint í andlitið.

„Hvar er hvað? Ketið?”

Maðurinn brosti án þess að virðast hið minnsta ánægður.

„Jájá. Ertu kannski nýr í blokkinni?”

„Já, ég flutti inn í hau...”

„Þá hefur kannski gleymst að segja þér að allir í þessu húsi greiða mér árlega fyrir þjónustu mína með því að láta mig hafa ketstykki eitt gott og feitt.”

Ég leit ringlaður í kringum mig og hann sté skref nær mér.

„Ekki reyna að segja mér að þú sért ekki með ket. Ég sá þig rétt í þessu koma inn með matarpoka.”

„Ég keypti ekkert kjöt.”

„Nújæja,” ældi hann út úr sér í hneykslan. „Þú hefur þá ekkert á móti því að ég kíki aðeins í kæliskápinn hjá þér.”

Eins illa og mér var við að hafa þennan óstýriláta aukvisa nálægt matvörunum mínum gaf ég honum bendingu um að honum væri það guðvelkomið. Með því hugðist ég geta losnað við hann sem fyrst. Mér varð ekki að ósk minni.

„Er ekkert ket hérna í skápnum?”

„Nei, bara kjúklingur.”

Hann hnussaði svo harkalega að segja má að hann hafi snýtt sér í gólfdúkinn hjá mér.

„Minnstu ekki á þann andskitins fiðurfénað! Ég er að tala um alvöru ket!”

Nú var hann farinn að hrópa eins og fíkill í fráhvarfi. Öskra. Í mínum húsum! Ég móðgaðist og bað hann að útskýra hvaða tilkall í ósköpunum hann hefði til eins eða annars sem ég hefði keypt fyrir eigin fé í matvörubúð. Þá rak hann krókinn upp að hálsinum á mér og sagðist hafa komist að samkomulagi við fyrstu íbúa hússins um að þeir létu ketið í té í skiptum fyrir þjónustu hans.

„Og í hverju felst þessi þjónusta?”

„Í því að ég lem þá ekki eins og harðfiska!” gelti hann á mig eins og belgískur fjárhundur. „Og það á við um þig líka. Sumir þeirra kaupa sér tvö ketstykki. Flestir þeirra eru þó fátækir námsmenn og neyðast til að éta einhvern útmiginn fisk á Þorlákinn í staðinn fyrir ketið. Hahahaha!!!”

Ég hristi höfuðið yfir þessum hlátrasköllum og hann brást hinn versti við.

„Hva... Þykist þú bara vera eitthvað? Of góður til að hlæja að kímninni í manni?!”

„Ég skil bara ekki hvaðan þér kemur sá hroki að halda að þú getir hirt svona matvælin af blásaklausum stúdentum.”

„Eitthvað heyrði ég nú um að Gáttaþefur bróðir minn hefði komið hingað í gær og ekki sést síðan. Kannski má segja að ég sé að gjalda líku líkt.”

„Það væri kannski rétt ef þú værir að byrja á þessu í dag í stað þess að hafa gert þetta í áraraðir. Og hvað með þennan Gáttaþef? Það er ekki eins og einhver okkar hafi gert honum eitthvert mein. Hvað heldurðu? Að eitthvert okkar hafi slegið hann í rot með felgulykli, troðið honum í skottið, keyrt hann upp í Bláfjöll og skilið hann þar eftir nakinn í skíðalyftu? Það er fáránleg hugdetta! FÁRÁNLEG!!!”

Hún væri kannski fáránlegri ef hún væri ekki dagsönn. Kannski hefur þessi vitleysingur vitað það. Alla vega fékk hann leið á að rökræða við mig og þreif í handlegginn á mér og sneri mig niður í gólfið. Karl faðir minn hefði kallað það ippon.

„Þú hefur eina mínútu til að segja mér hvar þú felur ketið þitt!”

Ég lét mínútuna líða án þess að mæla orð frá munni og fann þá til sólbjarts sársauka í öxlinni. Ég hrópaði upp yfir mig en karldjöfullinn fór þá ofan af mér og opnaði útidyrnar.

„Jæja,” sagði hann glaðlegur í bragði. „Mátti reyna. Ég trúi þér núna. Gleðileg jól! Hóhóhó!!!”

Hóið í honum heyrðist bergmála í stigaganginum. Ég náði hægt og varlega að drattast á fætur en áttaði mig fljótt á því að ég var kominn úr axlarlið. Ekkert við því að gera nema að... Að skella henni aptur í lið. Bara láta vaða og henda sér á vegginn.

Það er mesta furða að ég skuli hafa getað skrifað þessa færslu fyrir eymslunum.

If you let them fuck you there will be no foreplay...

(Incubus)

Skrýtileg lífsreynsla XI

Mér varð á í dag. Ég leysti slíkan vind í Smáralind að þind mín varð blind af synd. Ekki sýndist mér neinum hafa orðið meint af. Enginn hvessti á mig augun eða lagði á mig neinar forn-egypskar bölvanir. Rétt þegar mér var farið að þykja óhætt að fara minnar leiðar án þess að teljast úrhrak á meðal manna heyrði ég ráma, nefmælta raust kalla til mín:

„Vissirðu að steiktur kjúklingur sá er við Kentökkí er kenndur inniheldur mónósódíumglútemat? Þú ættir ekki að láta slíkan viðurbjóð í ristilinn á þér.”

Ég þorði vart að líta við en gerði það samt. Ég sá eptir því samstundis. Karlálka þessi var ekki aðeins illileg í augnaráði og munnsvip heldur bar hann þeirra á milli gríðarstórt nef sem réttast væri að kalla gogg. Ég vildi yfirgefa svæðið sem snarast en fann mig knúinn til að standa vörð um heiður minn.

„Hver ert þú og hvernig veistu hvað ég var að éta í hádeginu?”

„Ég efnagreindi það eftir sérlega illa þefjandi viðrekstri þínum. Vefja með kjúklingalundum og alltof vel kryddaðar franskar. Ekki satt?”

„Átt þú ekki að vera einhvers staðar? Hver dó og gerði þig að fretlögreglunni?”

„Starfið gengur ekki í arf. Ég sótti um á netinu.”

Þar rak mig í vörðurnar. Kauði var ekki einasta með þefskyn Labrador-hunds heldur einnig snara kímnigáfu sem enginn skyldi vanmeta. Ég snerist á hæl og fór inn í næstu verslun til að fá mér rótsterkt piparsælgæti. Slíkt eitur er mér alltaf huggun þegar lífið sækir að mér með lensu og spjóti. Ég gekk um stund og maulandi skoðaði ég vörur sem ég mun aldregi hafa gagn né gaman af til að dreifa huganum. Hvað átti þessi fauskur með að gagnrýna mataræði sitt og gera mig svo kjaftstopp? Ég er góð manneskja. Ég setti fimmkall í söfnunarbauk til að staðfesta þetta. Svona já. Enginn getur nú komið mér úr jafnvægi.

„Vissirðu að piparsætindi á borð við það er þú berð þér nú í tranti hækkar blóðþrýsing og eykur líkur á heilablóðfalli?”

„Þegiðu, mannandskoti! Fær maður ekki einu sinni að ganga hér um sali neyslumusterisins ógurlega nú til dags með smásölueitur í meltingarveginum án þess að einhverjir endemis meinlætapostular haldi yfir manni fyrirlestra um manneldi? Talaðu við hönd mina, þar eð afgangurinn vill ekki á þig hlýða.”

„Ég þarf ekki að tala við hana. Ég finn héðan á lyktinni af henni að þú hefur notað sjampó og sturtusápu en ekki hárnæringu (sem þú ættir að bæta úr með þessa tættu enda þína) og hefur klórað þér þrisvar í rassinum með ekkert nema nærbuxur á milli. Segðu mér að þetta sé rangt og þá skal ég láta þig í friði.”

Það er ekkert flókið að horfa framan í ókunnugan mann og ljúga án þess að hvika. Rugl og kjaftæði! Prófið það einhvern tímann! Ég var ófær um verknaðinn. Ekki gat ég logið þannig að ég reyndi þess í stað að hlaupa kvikindið af mér. Ég tók á rás út að útgangi og hægði ekki á mér fyrr en ég var kominn að bíldyrunum. Ég þeysti eins og þurs heim í hlað og hljóp í átt að húsinu en hver beið mín þar við innganginn annar en Stórnefur sjálfur.

„Þú ættir að skipta um olíu á bílnum. Vélarþefurinn ber vott um að olían sé svört og brunnin.”

Ég snerist snart á hæl og opnaði skottið. Þar sá ég felgulykilinn glitra í smáljósunum og þreif hann mér í hönd. Best að ég láti lögfræðinginn minn um að sjá um afganginn.

 

+++++++

 

Everybody is a star…

(Sly & the Family Stone)

Skrýtileg lífsreynsla X

Ég hitti vin minn að máli í dag í fyrsta sinn í nokkra mánuði og ekki sagði hann farir sínar sléttar. Hann kvaðst hafa fengið bréf frá lögmannsstofu í sumar. Ég vissi að hann væri íbúðareigandi þannig að ég sagði honum að í þessu árferði væru velflestir Frónarbræður hans á kúpunni og að engin skömm væri að því að ræða opinskátt um fjárkröggur sínar. Þá kvað hann mig hafa rasað að rangri ályktun; að ekki væri hér um rukkun að ræða heldur vangárkæru. Mér lék forvitni á að vita í hverju vangá hans hefði falist og hann tjáði mér að ákæruaðilinn hefði fallið flatur á bakið af svölum hans rétt um miðjan desember í fyrra og krefðist nú skaðabóta.

„Hver var þetta?”

„Ég veit það ekki. Í bréfinu er hann kallaður Gluggagægir. Frekar ósmekklegt leyninafn það.”

„En hvað var hann að gera á svölunum hjá þér ef þú þekkir hann ekki?”
„Ég veit það ekki. Ég leit bara við þegar ég var að vaska upp og sá ljóta smettið á honum klesst upp við gluggann minn. Upp úr mér hrökk þetta líka svakalega skelfingaróp og kauða varð svo um og ó að hann spyrnti sér á fætur, gætti ekki að sér og valt fram yfir handriðið og fram af. Ég bý á annarri hæð þannig að hann var ekki í lífshættu en hann hefur víst ekki náð að jafna sig í bakinu síðan þá. Hefur orðið fyrir vinnutapi og svoleiðis.”

Ég hrækti út úr mér hneykslunarfyrirspurn:

„Hvað var mannandskotinn að gera á svölunum þínum til að byrja með?”

„Þetta vildi ég fá að vita líka en það var ekki fyrr en ég fór í réttarsalinn í dag sem ég fékk að heyra alla söguna. Hann var víst að fylgjast með hverri hreyfingu minni. Það færir honum að sögn einhverja sálarró.”

„Og hvað gefur honum leyfi til þess? Er ekki ólöglegt að njósna um fólk? Að liggja svona á gægjum?”

„Lögmaðurinn minn sagði: „Við eigum ágætis möguleika en þú verður að skilja að íslensku voyeuristasamtökin eru mjög öflugur þrýstihópur sem hefur tekist að fá yfirvöld til að lögvernda voyeurismann sem fötlun.” Fyrirtækjum ber að hafa hjólastólabrautir upp að dyrum sínum og nú ber einkaeigendum á íbúðum að gera ráðstafanir fyrir voyeurista.”

„Hvaða lögmannsfífl talaðir þú eiginlega við?”

„Hinn lögmaðurinn og dómarinn virtust nú samsinna þessu öllu í réttarsalnum í dag.”

„Bíddu... en af hverju tók svona langan tíma til að koma þessari kæru inn í réttarsal? Var þetta ekki fyrir ári síðan?”

„Upp á dag. Það var einmitt það. Ákæruaðilinn sagðist ekki vera í bænum nema örfáa daga á ári og að hann kæmi ekki hingað fyrr en á aðfaranótt þess tuttugasta og fyrsta.”

„Kæmi ekki hingað hvaðan?”

„Ég veit það ekki. Hann sagði „ofan úr fjöllum” eða eitthvað svoleiðis. Ætli það þýði ekki að hann búi uppi á Kjalarnesi.”

Ég vottaði honum samúð mína í þessu klandri og kvaðst vona að réttlætið myndi sigra að lokum...
Hvað er þetta? Ég verð að hætta. Það er eitthvert karlfífl með bakspelku úti á svölum hjá mér að kíkja inn um gluggannnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnnn

Skrýtileg lífsreynsla IX

Í morgun söng í dyrabjöllunni svona rétt hérna megin við óguðlegan tíma. Ég lyfti tólinu og spurði hvern bæri að bæ svona árla á aðventudegi hinstum og dimm rödd spurði á móti hvort ég væri sá hinn sami Símon er bjó í Holtinu breiða forðum daga og bergi því er við vesturátt er kennt. Játti ég því en ítrekaði beiðni mína um að viðmælandinn nafngreindi sig. Mér varð við ósk minni en var þó engu nær. Sagði maðurinn Rúnar Rækja? Úfni Ræfill? Ég náði því ekki. En af óbilandi trú minni á gæsku mannkyns hleypti ég bláókunnugum manninum inn. Þegar að íbúðardyrunum var komið sá ég nokkuð álkulegan en furðu vel klæddan karl. Svipur hans var skömmustulegur undir strjálu skegginu og hann settist varlega niður á móti mér við eldhúsborðið.

„Þú manst kannski ekki eftir mér.

Það hélt ég ekki.

„Við höfum ekki hist oft en ég átti stóran þátt í bernskumótun þinni.”

Ég efaðist. Hann sá það.

„Ég sé að þú efast. Ég skal útskýra nánar. Ég er meðlimur í Bjúgnafíklasamtökunum og er í bata. Í áttunda þrepi er gert ráð fyrir því að fíkill eins og ég geri lista yfir þá sem við höfum beitt rangindum og gera iðrun og yfirbót. Þú ert á listanum hjá mér.”

„Hvað í ósköpunum ættir þú eiginlega að hafa gert mér?”

Hann andvarpaði kvíðinn og lét vaða.

„Minnist þú þess að hafa snætt bjúgu þegar þú varst ungur?”

Ég jánkaði en þvertók fyrir að geta verið fíkinn í þau og bætti því við að hafa optar en einu sinni kastað þeim upp við sjálft matarborðið. Þá kinkaði hann kolli.

„Það er þess vegna sem ég kom. Á níunda áratuginum var ég í mikilli neyslu og komst í kast við lögin í Breiðholti. Þar var ég kyrrsettur eitt árið og mátti hvergi út fyrir hverfið fara. Bjúgnasukk mitt var svo yfirgengilegt að ég var farinn að ganga á birgðir hverfisverslananna og að mér sótti hræðsla um að verða uppiskroppa. Þá tók ég að eitra fyrir nokkrum börnum í hverfinu til að fá mæður þeirra til að hætta að versla bjúgu.”

Ég stóð hratt á fætur, eldrauður í framan.

„Eitraðir þú fyrir mér?”

Gesturinn kinkaði kolli og leit í gaupnir sér.

„Hvað settirðu í bjúgun mín? Arsenik? Rúðuúða? Eyrnadropa?”

Hann leit undrandi á mig.

„Ég veit ekkert um slíkar hátæknivörur. Ég notaði bara ósköp venjulega lambaspörð.”

Skyndilega varð mér bumbult og munnurinn á mér fylltist beiskju.

„Ég notaði bara nýskitið, ferskt og rjúkandi hráefni.”

Þá kvaddi mig morgunmaturinn og geystist í skegg mannsins andspænis mér. Við þögðum báðir í einhvern stundarfjórðung eftir það og ekki var það fyrr en ég stóð upp að fá mér vatnsglas að hann mælti orð frá munni.

„Er nokkuð sem ég get gert fyrir þig til að bæta fyrir brot mín?”

„Já.”

„Hvað þá.”

„Þú getur farið og aldrei komið aftur.”

Það gerði hann með bros á vör og áttunda og níunda þrepið í vasanum.

+++++++

Synjaðu síst þeim brauðinu...

(Hjálmar)

Skrýtileg lífsreynsla VIII

„Veistu, mér finnst neyslumenningin hafa gengið alltof langt. Ég man þegar flestum dugði að hafa í sig og á og til gestabrigða.”

Ég gat ekki stillt mig um að brosa af því að þessi ókunnugi maður sem dró mig á eintal um ofneyslu síðustu og verstu tíma fyrir framan mjólkurrekkann í Krónunni leit út fyrir að fengið sér í sig og á og gestabirgðirnar líka. Jafnvel gestina sjálfa. Rassinn á honum var ekki bara breiður heldur var hann í laginu eins og brosandi munnur og ég vonaði bara að hann myndi ekki reka út úr sér tunguna á næstunni. Og belgurinn á manninum var einhvers konar met. Eins gríðarstór og apturendinn var dugði hann ekki til að búa mann undir ístruna; ístru sem lagðist yfir beltið eins og sofandi otur. Ég dirfðist ekki að trufla hann í meinlætalestrinum af ótta við að verða hádegisverður. Hann tók þögn minni sem bessaleyfi.

„Ég sé til dæmis að þú ert með jólaöl í körfunni þinni. Vissir þú að appelsínudrykkurinn í þessu er sykraðasti drykkur norðan við endimörk Þýskalands?”

Ég kinkaði kolli.

„Þú ættir að prófa frekar sykurlausa drykki. Ég er allur í þeim.”

„Þú ert allur í öllu,” hugsaði ég næstum upphátt og tók að leita að útgönguleiðum úr þessu samtali.

„Já, maður er það sem maður borðar. En ég þarf að...”

„Nákvæmlega,” greip hann fram í brottfararkveðju mína og stakk upp í sig einhverju sem gæti bara hafa verið súkkulaðihúðuð svínafita eða beikonhjúpað súkkulaðistykki. „Maður getur ekki bara látið hvað sem er upp í sig og ætlast til að vera í fínu formi.”

Hann færði sig alla leið upp að andlitinu á mér og hvíslaði að mér svo að ég heyrði í andremmu hans sjálf dánaróp svínsins sem hafði dáið til að metta hann í hálftíma.

„Það vita það ekki allir,” úðaði hann framan í mig, „en ég var einu sinni feitur.”

Ég misþyrmdi þind minni með því að gleypa í mig hláturinn á þessari stundu. Ég ákvað að fjarlægjast manninn kurteislega til að hann myndi hætta að reyna að tala við mig. Ég gat ekki haldið í mér hlátrinum mikið lengur. En þegar ég trítlaði af stað í átt að kassanum elti hann mig. Og það sem verra er; hann hélt áfram að deila með mér:

„Það var ekki fyrr en ég fann Atkins-kúrinn að ég fór að bera virðingu fyrir líkama mínum og hætta að troða í hann kolvetnum. Núna ét ég ekkert brauð.”

Með löngunaraugu á varningi þeim er ég lagði á færibandið hélt hann áfram:

„Svo er alltaf mikilvægt að hreyfa sig. Taka stigann frekar en að standa í lyftunni. Ég meina, þetta er allt spurning um venjur.”

Ég rétti kassadömunni kortið og svelgdist á munnvatni við næstu orð hans:

„Hefur þú meðtekið Jesúm Krist sem frelsara þinn?”

Hóstandi og hokinn kinkaði ég kolli og vonaði að þessi undarlega beygja í samtalinu væri tákn um yfirvofandi endalok þess. Mér varð ekki að óskinni. Manntrukkurinn gerði sig líklegan til að elta mig út úr búðinni og ég bjó mig undir fleiri vísdómsperlur. Þá gerðist kraftaverk! Sannkallað jólakraftaverk! Eða aðventukraftaverk... eða eitthvað. Saumur gaf sig einhvers staðar í tjaldstórum klæðum mannsins og úr vösunum streymdi stórfengleg skriða af innsigluðum skyrílátum. Ég las framan í félaga mínum ótta þess sem veit að hann er lentur í vandræðum en er einhverju hálfu tonni frá því að geta hlaupið af sér yfirvöldin. Öryggisvörður við útganginn þreif í fjallstóran handlegg hans og leiddi hann með sér inn í lítið herbergi (örugglega of lítið fyrir þá báða) og ég veifaði bless.

„Tölum saman síðar,” sagði hann og blikkaði mig. Ég tek héðan í frá stóran sveig í kringum þessa verslun.

+++++++

You can go your own way...

(Fleetwood Mac)

Skrýtileg lífsreynsla VII

Í nótt átti ég erfitt með að festa svefn af ýmsum orsökum. Sú var eigi smæst á meðal þeirra að hvert einasta bílviðvörunarkerfi í hverfinu fór af stað. Ég hefði haldið að einvörðungu jarðskjálftar gætu komið öðrum eins skarkala af stað, þar eð bílþjófar láti sér yfirleitt einn bíll nægja og sjaldnast séu bíleigendur allir á sama tíma komnir út í bíl án slökkvarans, sérstaklega um miðja nótt. Ég skundaði fram á gang til að sjá hvers konar vitleysisgangur væri eiginlega hér á ferðum en sá ekkert nema stjörnukerfi blikkandi stöðuljósa. Það yljaði mér að vísu um rætur jólahjartans en engu var ég nær um orsökina. Hitt þótti mér verra að ég heyrði einhvern rjátla við dyrnar að stigaganginum og ég vatt mér niður til að rannsaka það lítið eitt.

Við hvert skref niður tröppurnar varð mér kaldara uns ég var kominn krókloppinn niður á hinsta stigapallinn og barði sökudólginn augum. Hann stóð með opna hurðina og var eitthvað að fikta í henni með skrúfjárni. Ég ræskti mig til að gera honum kunnugt um nærveru mína en hann svaraði búkhljóðinu með tillögu um að ég fengi mér beiskan brjóstsykur. Þá varpaði ég fram þeirri fyrirspurn hvað hann væri eiginlega við hurðina að eiga, enda væri það ekki til siðs að kippa hurðum af hjörum í fjölbýlishúsum um miðjar nætur. Eigi kvaðst hann þá vilja fjarlægja gripinn heldur aðeins aftengja pumpuna sem hægði á lokuninni. Eitthvað lét ég í ljós af efa mínum um að nauðsynlegt væri að fást við slík verkefni um miðjar nætur en hann yppti bara öxlum.

Ég kunni ekki við að skilja hann eptir einan enda var hann ósjálegur mjög og ég hef það fyrir þumalfingursreglu að treysta engum þeim er ræðst á dyr vopnaður skrúfjárni um miðjar frostanætur. En bráðlega var verki hans lokið og hann sannreyndi árangurinn með því að skella hurðinni. Að svo búnu skellti hann henni aptur. Og aptur. Og aptur. Í hvert sinn er nánast óbærilegur skellurinn hljóðaði í dyrastafnum varð augnaráð hans gleiðara og tranturinn tannberari. Rétt þegar ég hélt að andlitið á honum ætlaði að gliðna í sundur eins og flekaskil á hafsbotni sleppti hann húninum, þreif upp kúbein og tók á rás. Ekki í burtu heldur inn í húsið.

Í fyrstu skýldi ég höfði mínu með nærtækum Bónus-bæklingi sem einhver hafði misst á gólfið úr bréfabunka sínum en þegar ég sá að hann hafði ekki minnsta áhuga á að lemja mig í höfuðið, heldur tók að ráðast á dyr jarðhæðarnágranna minna með kúbeininu, þá elti ég hann. Ekki af heilum hug þó. Ég óttaðist það að ef ég gerðist of aðgangsharður í að aftra þessum nýfengna vini mínum frá áhugamálum sínum myndi hann snúa sér að mér og að enginn Bónus-bæklingur myndi þá geta borgið mér. Þess í stað reyndi ég að letja hann til misyndisverkanna með kurteislegum tillögum um að láta kjurt og vera góður. Eitthvað virtust eyru hans dauf fyrir slíkum ábendingum og hann lét ekki af uns hann hafði náð að rústa læsingunni og opna dyrnar.

Hann reyndi að skella hurðinni en mætti einhverri mótstöðu. Þá reif hann aptur upp skrúfjárnið góða og tók að leysa pumpuna á hurðinni innanverðri. Það tók dálitla stund og það veitti mér tækifæri til að tala enn betur við hann. Ég reyndi að fá hann til að opna sig en eptir skamma stund var hann alfarið hættur að svara mér sökum einbeitningar sinnar á hataða hurðarpumpuna. Skyndilega sá ég þó batteríið í heild sinni hrynja á gólf niður og með sturlunarglampa í augum tók maðurinn að skella hurðinni. Hann rykkti henni fram og til baka og ofsinn færðist sífellt í aukanna. Skarkalinn var orðinn nánast óbærilegur þegar hann stóð loksins uppi með hurðarhúninn einan eptir í höndunum. Hurðin var spónbrotin. Þá hljóp hann í átt að útidyrunum og virtist ætla að hafa sig á brott. Við þröskuldinn hvarf mér allur ótti og ég þreif í handlegginn á honum og hélt honum föstum.

Í fyrstu hafði ég viljað aftra honum frá því að vinna illvirki sín og jafnvel koma honum í fangelsi fyrir þau en þegar hér er komið við sögu voru tilfinningar mínar breyttar. Núna vildi ég bara ekki að hann færi. Ég stóð á nærbuxunum með ískalda nóttina beint fyrir framan mig og ríghélt í manninn með kúbeinið.

„Ætlarðu að fara? Ekki fara.”

„Slepptu mér!”

„Nei, ekki fara! Við getum verið hérna áfram og leikið okkur. Þessi samverustund okkar hefur verið mér mikilvæg.”

„Ha...”

„Ég meina... viltu ekki skella fleiri hurðum? Þær eru hátt í tuttugu talsins hérna í húsinu.”

„Nei, þær eru allar með pumpum. Það tæki mig alla nóttina að losa allar þessar pumpur. Ég verð að fá að skella hurðum.”

„En ekki fara!”

„Hvað meinarðu? Slepptu mér, mannandskoti!”

„Þú getur skellt bílhurðinni minni! Ég skal leyfa þér það!”

„Heldurðu að ég sé ekki búinn að því?”

Ég leit undan og sá bílinn minn beyglaðan í klessu bílstjóramegin. Hurðin hékk á einni hjör og hrundi svo í götuna eins og undan þyngd augnaráðs míns. Þessi truflun dugði vini mínum til að slíta sig lausan og stinga af. Ég hrópaði á eptir honum með kökkinn í hálsinum að ef hann væri sannur karlmaður þá myndi hann ekki hlaupast á brott undan skuldbindingum sínum. Svo hljóp ég inn í íbúð og inn í rúm og hágrét mig í svefn.

Mér leið örlítið kjánalega þegar ég vaknaði í morgun og þurfti að gera eiginkonu minni grein fyrir hegðun minni.

„Yfir hverju varstu að grenja svona eins og smástelpa um miðja nótt?”

Hún sýndi útskýringum mínum ekki mikinn skilning.

+++++++

Please lend me your ear as I call you a fool...

(Jethro Tull)

Skrýtileg lífsreynsla VI

Hafið þið komið á Metró?

Auðvitað hafið þið komið á Metró. Engum dylst að sá matsalur er einvörðungu Makdónaldur í lélegu dulargervi. Eður hvað? Ég fór þangað með fjölskylduna til að sjá hvort þeir hefðu eitthvað áthæft í morgunverð. Ekki beint morgunverður meistaranna en forvitnin yfirbugaði skynsemina.

„Jú, við erum með blabidí-blabidí-blúbidí-blei á morgunverðartilboði og blabbada-bú fylgir með.”

Þið verðið að afsaka þessa endursögn. Þegar fólk þylur upp eitthvað svo óáhugavert að ég er tárum næst af leiðindum myndar það holrúm í hausnum á mér sem ég þarf að fylla upp í með skat-söng. Þakkið bara fyrir að ég sé ekki að endursegja hagfræðifyrirlestur. Þá myndi færsla þessi líta út eins og textablað fyrir Ellu Fiskikerald. En að lestri afgreiðslumannsins á tiltæku fæði loknum bað ég hann að þylja upp nánast allt það er notað er á veitingastað þessum til að gefa samborgurum sínum harðlífi. Eptir hina og þessa hamborgara greip ég inn í með harðri ásökun:

„Hvern eruð þið að reyna að plata? Þetta er bara Makdónaldur án emmsins! Hvernig dirfist þið að hafa í frammi slíkan óheiðarleika að „loka” Makdónaldi og opna hann aptur sem „nýjan” stað? Hér eru svik í tafli! Sviiik ííí tafliii!!!”

Á þessari stundu áttaði ég mig á því að blekking sú er ég fordæmdi gæfi ekki beint tilefni til slíkrar ofsareiði. Hér væri að vísu á ferðinni dæmigerð ósannsögli í markaðssetningu en kannski ekki tilefni til hrópa og ópa. Afgreiðslumaðurinn lét þetta þó ekkert á sig fá. Hann fullvissaði mig um að ég myndi senn éta orð mín með tómat- og kokteil-. Ég skyldi panta mér máltíð og að henni lokinni skyldum við leggja diska okkar á gólfið og líta með eigin augum muninn á Metró og Makdónaldi.

Við fórum að fyrirmælum höfðingjans með heddsettið og erum nú sannfærð. Þegar við létum matarílát okkar á gólfflísarnar falla kom eitthvert rónagrey með undarlega húfu og margra áratuga skegg skríðandi eldfljótt eptir gólfinu eins og krabbi og sleikti þá. Hann linnti ekki sleikjunum uns diskarnir voru alhreinir og að svo búnu setti hann þá aftur ofan á borðið og vatt sér að næsta borði til að gjöra slíkt hið sama. Þá kom til okkar ung dama sem spurði okkur hvort við vildum einhverja ábót á diskana okkar. Nú er ég eigi beinlínis sýklafælnasti maður norðan megin Svartahafs en ég valdi að láta gott heita.

Nei, Metró er ekki beinlínis Makdónaldur með öðruvísi hatt, heldur Makdónaldur daginn eptir haugafyllerí.

+++++++

The giant‘s dead, hoorah!

(Trapeze)